Οι φόβοι του Αναστασιάδη

Οι φόβοι του Αναστασιάδη

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

  

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 25-11-2018

 

«Στην υγειά της αχάριστης / που δεν άξιζε τόσο / και μπορούσα για χάρη της / την ζωή μου να δώσω.» Ο Νίκος Αναστασιάδης, σίγουρα θα σιγοψιθυρίζει συχνά πυκνά, αυτό το λαϊκό άσμα, όταν σκέφτεται τον Μουσταφά Ακκιντζί και τους άλλους άσπονδους φίλους του, με τους οποίους πίστεψε ότι μπορεί να λύσει το κυπριακό. Η άκρως συναισθηματική ομιλία του Προέδρου Αναστασιάδη, στο δείπνο της «Καθημερινής» αποκάλυψε πικρές αλήθειες για το κυπριακό και φανέρωσε τον πόνο και τον φόβο του ανθρώπου, ο οποίος το 2004 τα έβαλε με τα «θηρία» πολεμώντας για το σχέδιο Ανάν και για την λύση του κυπριακού. 

 

Στην πολιτική λένε, ότι τα συμφέροντα είναι αυτά τα οποία κατευθύνουν τα κράτη και τα έθνη. Ωστόσο πάντα υπάρχει ο φόβος, πάντα επικρατεί το συναίσθημα και πάντα λειτουργεί το θαύμα, στις αποφάσεις των ηγετών. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός, ότι οι πιο σημαντικές αποφάσεις, λαμβάνονται είτε σε γεύματα και δείπνα, με την συνοδεία του ποτού, είτε σε συνεδριάσεις στις οποίες δεν τηρούνται πρακτικά, όπως στην περίπτωση του Γιουρογκρούπ, το οποίος μας κούρεψε και οικονομικά και ηθικά. Χαρακτηριστική ήταν η ρήση του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμαλή, οποίος είπε ότι «στέγνωσε την ψυχή του για να κυβερνήσει την Ελλάδα.»

 

Ο Νίκος Αναστασιάδης, στο δείπνο της «Καθημερινής» σίγουρα ξέφυγε από τα τετριμμένα και είπε τα πράγματα με το πραγματικό όνομα τους, τα οποία συνήθως αποκαλύπτονται πίσω από κλειστές πόρτες. Είπε ότι: «Η τουρκοποίηση της Κύπρου μπορεί να έρθει και από σφάλματα χειρισμών και από αδράνεια ή και από άρνηση συνομιλιών ή και από επίτευξη συμφωνίας που θα οδηγήσει στα ίδια αποτελέσματα». Δηλαδή ότι κάνεις είναι λάθος, όπως λέει και η λαϊκή ρήση. Και συνέχισε λέγοντας ότι:  «Δεν είναι με το να δίνεις μόνο που θα εξευρεθεί η λύση. Η δοκιμασία μου τα τελευταία χρόνια, με την εμπλοκή μου στον διάλογο, μου δημιουργεί εύλογες ανησυχίες όσον αφορά το πού επιτέλους τερματίζονται τα θέλω της άλλης πλευράς, πού επιτέλους είναι το κοινό σημείο».

 

Συγκλονιστική ήταν και η αναφορά του Νίκου Αναστασιάδη, προς τους πολιτικούς του αντιπάλους. Υπέδειξε ότι: «Είναι καλό να μου κάνουν μαθήματα κάποιοι, αλλά προτιμότερο είναι να μοιραστούμε σκέψεις και προβληματισμούς, όπως πολλές φορές τους κάλεσα να συμμετέχουν ενεργά και όχι αφ` υψηλού ή από καθ` έδρας». Από την «μάχαιρα» του Προέδρου Αναστασιάδη, δεν ξέφυγαν ούτε οι δημοσιογράφοι, για τους οποίους δεν έκρυψε το παράπονο του. Είπε: «Τον τελευταίο καιρό αναπτύσσεται μια έντονη παραφιλολογία με την ενεργό συμμετοχή και των μέσων μαζικής ενημέρωσης, περιλαμβανομένου και του έντυπου τύπου, σχετικά με τις προθέσεις και επιδιώξεις του». Το πιο σημαντικό κομμάτι της ομιλίας του Νίκου Αναστασιάδη, ήταν η αναφορά στο θέμα της σχετικότητας του δικαίου, ανατρέποντας συνθήματα μισού και πλέον αιώνα, για δίκαιη λύση κυπριακού. Υπέδειξε: «Αν μπορεί να υπάρξει προοπτική σε αυτόν τον τόπο, θα πρέπει η λύση να είναι win – win, όπως λένε, να μη δημιουργεί νικητές ή να αφήνει ηττημένους, θα πρέπει να έχει τη σχετικότητα του δικαίου».

 

Με την κατάθεση ψυχής, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, φανέρωσε ότι πλέον πατά στην γη και ότι ταπεινώθηκε σε μεγάλο βαθμό. Δεν πρότεινε λύσεις, δεν κατέθεσε προτάσεις για απελευθέρωση της Κύπρου και περιορίστηκε στην αυτονόητη και αποδεκτή από όλους, πρόταση για περιορισμό των εξουσιών της κεντρικής κυβέρνησης, στο πλαίσιο της λύσης. Ωστόσο επί τους ουσίας, δηλαδή πως θα φθάσουμε στην λύση, ούτε κουβέντα. Το μόνο το οποίο μένει να αναμένουμε τώρα, είναι το θαύμα, όπως συνέβη πολλές φορές στην ιστορία του νησιού, το οποίο άλλαξε πολλούς αφέντες χωρίς να αλλάζει ψυχή. Η γεωγραφία της Κύπρου, ο συνωστισμός πολεμικών σκαφών και πολεμικών μηχανών γύρω από το νησί, σίγουρα προκαλεί τρόμο. Ωστόσο αν δεν προκύψει κανένα δυστύχημα με «παράπλευρες απώλειες» σίγουρα κάτι καλό θα φέρει στον τόπο. Η ελπίδα, στην απελπισία των συνομιλιών, ποτέ δεν χάνεται.