Τα οδοφράγματα της τρέλας
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 18/11/2018
Ο χρόνος περνά και ο κόσμος γυρνά. Ένα ταξίδι
στην Ευρώπη, μια γύρα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια ματιά στα
απομεινάρια του ψυχρού πολέμου, ένα βλέμμα στα ξεχασμένα σύνορα των χωρών της
γηραιάς ηπείρου και αντιλαμβάνεσαι την πορεία την οποία ακολουθεί το παγκόσμιο
μας χωριό, ελέω ψηφιακής τεχνολογίας. Την ίδια ώρα ένα ταξίδι στην μικρή μας
Κύπρο, μια ματιά στις τηλεοράσεις, με τα ρεπορτάζ από το άνοιγμα των
οδοφραγμάτων και αντιλαμβάνεται κανείς, την τρέλα την οποία δέρνει αυτό τον
μικρό τόπο. Σήμερα ανυψώνονται ακόμη συνοριακά φυλάκια, έστω και αν τα
ονομάζουμε οδοφράγματα, την ώρα κατά την οποία οι δορυφόροι διαβάζουν
εφημερίδες από το διάστημα και ακούνε ψίθυρους ακόμη και από κλειστά κινητά τηλέφωνα.
Κατά τα άλλα είμαστε μορφωμένοι άνθρωποι, κατά
τα άλλα θέλουμε την ειρήνη, κατά τα άλλα παλεύουμε για τα ανθρώπινα δικαιώματα
και κατά τα άλλα είμαστε ευρωπαίοι πολίτες. Όλα αυτά όμως, μέχρι κάποιος να μας
πατήσει τον «κάλλο» του εθνικισμού, μέχρι κάποιος να μας πατήσει τον «κάλλο»
των χαμένων ψηφοφόρων και μέχρι κάποιος να μας πατήσει τον «κάλλο» της απώλειας
οικονομικών εσόδων. Τότε έρχεται η εθνική επανάσταση και έπαρση, τότε
επανέρχονται τα συνθήματα για τους καλούς νεκρούς τούρκους και τότε ξεκινά η
προπαγάνδα για τους τουρκολάγνους. Τότε όμως, αυτό το οποίο ακολουθεί είναι
πολύ απλό και επαναλαμβανόμενο. Εθνικός διχασμός, εμφύλιος πόλεμος, εισβολές
κατοχές, νεκροί, αγνοούμενοι, πρόσφυγες, πεινασμένοι και καταφρονημένοι. Μόνη
εξαίρεση τα παιδιά «ευυπόληπτων γονιών» τα οποία «βασανίζονται» στα καλά
πανεπιστήμια του κόσμου και «ταλαιπωρούνται» με τις νταντάδες.
Έχει όμως ο καιρός γυρίσματα, «τα πάντα ρει
και ουδέν μένει». Οι παππούδες μας έλεγαν «το πουλί το μουτάτο ο Θεός
προυμουτάτο», δηλαδή η έπαρση οδηγεί στην καταστροφή. Και η Εκκλησία με
στοίχους από του ψαλμούς του Δαυίδ, ψάλλει: «Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν,
οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού». Αυτές τις μέρες
όπου το ανερμάτιστο καράβι του κυπριακού κλυδωνίζεται, από ακατανόητους
νομικισμούς, όπου οι συνομιλίες μετατράπηκαν σε κακόγουστο αστείο, όπου η
θάλασσα της Κύπρου γέμισε από πολεμικά σκάφη και πλοία τα οποία τρυπούν τον
βυθό, μόνο ένα θαύμα μπορεί να μας γλιτώσει από μια νέα τραγωδία. Όπως έγραψε
και εθνικός μας ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης,
«Αντάν αρτζιέψαν οι κρυφοί ανέμοι τζι εφυσούσαν / τζι αρκίνησεν εις την
Τουρτζιάν να κρυφοσυννεφκιάζη (…) είσιεν
σγιαν είχαν ούλοι τους τζι η Τζιύπρου το κρυφόν της / μεσ' στους ανέμους τους
κρυφούς είσιεν το μερτικόν της».
Το «μερτικόν» της Κύπρου, είναι η κρυφή μας
ελπίδα. Σήμερα όπου η χώρα πτώχευσε και ο κοσμάκης ζει με το φόβο του αύριο,
σήμερα όπου οι κοσμοκράτορες μαζεύτηκαν στην περιοχή μας και οι ιαχές του
πολέμου ακούγονται δυνατά, μόνο ένα θαύμα μπορεί να μας σώσει. Το μόνο
ευχάριστο, είναι ότι όλα γίνονται γι’ εμάς, αλλά χωρίς εμάς. Όλοι παλεύουν για
τον φυσικό μας πλούτο και τον πλούτο της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά χωρίς να
μας αναγκάσουν να μπούμε και εμείς στον χορό. Ευτυχώς σε αυτή τη φάση της ιστορίας
μας, είμαστε πολύ αδύνατοι, είμαστε πολύ ανίδεοι τεχνολογικά και είμαστε πολύ
«άχρηστοι» για να μας αναθέσουν ευθύνες.
Τα οδοφράγματα ανοίγουν το ένα μετά το άλλο, η
σημειολογία των δύο κρατών, εδραιώνεται μέρα με την μέρα και το μόνο που μένει
είναι τα δέντρα ελιάς, τα οποία συμβολίζουν την ειρήνη. Κάποιες φωνές διαμαρτυρίας
και κάποιες συναισθηματικές εξάρσεις, ευτυχώς ή δυστυχώς διαρκούν μόνο, όσο
κρατά ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Ο πόθος της επιστροφής και της επανένωσης,
έμεινε μόνο στους κρατικοδίαιτους και στους λήπτες βοηθημάτων από ξένα κέντρα.
Ο κόσμος άλλαξε, αλλάξαν οι καιροί. Αναμένουμε πλέον μόνο το θαύμα, της
σωτηρίας αυτού του τόπου, ο οποίος άλλαξε «χίλιους αφέντες και όμως δεν άλλαξε
ψυχή».
Σχόλια