Ιστορία μου, αμαρτία μου

Ιστορία μου, αμαρτία μου

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 4/11/2018

 

«Ιστορία μου, αμαρτία μου» λέει το λαϊκό άσμα και η αξία των ογκωδέστατων τόμων του Φακέλου της Κύπρου, φαίνεται ότι σήμερα περιορίζεται στο επίπεδο του «κλάματος επί των ερειπίων.» Ο «χρόνος κυλά και ο κόσμος γυρνά» και οι νέες γενιές, οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, αλλά ακόμη και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, έχουν άλλες έγνοιες. Όλα «τα μυστικά» της προδοσίας και της καταστροφής της μισής Κύπρου, βρίσκονται πλέον στην ιστοσελίδα της Βουλής, αλλά φαίνεται ότι δεν καίγεται πλέον καρφί σε κανένα. Οι πρόεδροι των κοινοβουλίων Κύπρου και Ελλάδας, Δημήτρης Συλλούρης και Νικόλαος Βούτσης, έκαναν το μεγάλο ιστορικό βήμα και τόλμησαν, κάτι το οποίο φανταζόταν «όνειρο θερινός νυκτός» για τους παλαιότερους, οι οποίοι ακόμη θυμούνται τους «αγώνες», προεκλογικούς και όχι μόνο, τις πύρινες ομιλίες και τις διαδηλώσεις, στους δρόμους και τις πλατέες καθώς και τα ατέλειωτα δακρύβρεχτα άρθρα στις εφημερίδες, για το άνοιγμα του φακέλου της Κύπρου. Όλα κατάντησαν ένα «πουκάμισο αδειανό, μια Ελένη», ένα ιστορικό αφήγημα, το οποίο θα διαβάζουν οι καθηγητές και οι φοιτητές των πανεπιστημίων και θα διαφημίζουν οι «νικητές» του αγώνα κατά της χούντας και της ΕΟΚΑ Β.  

 

Η Κύπρος συνεχίζει να είναι σκλαβωμένη, η πλειοψηφία των ανθρώπων οι οποίοι γεννήθηκαν στα κατεχόμενα έχουν πεθάνει, τα ιερά και τα όσια μας μετατράπηκαν σε τουριστικούς προορισμούς, οι συνομιλίες για το κυπριακό, κατάντησαν ένα «κακόγουστο» παραμύθι και πλέον «γαία πυρί μειχθήτω». Από την εποχή του Θουκυδίδη μέχρι και σήμερα, όλοι οι Έλληνες λένε ότι πρέπει να διδαχθούμε από τα λάθη μας και όλοι οι Έλληνες επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη και πάλι και

πάλι και πάλι. Μόνο ένα θαύμα μπορεί να σώσει αυτό τον τόπο, όπως συνέβαινε για αιώνες, όταν η Κύπρος «άλλαζε πολλούς αφέντες, αλλά χωρίς να αλλάζει ψυχή.» Και ποιος ξέρει, τώρα με το φυσικό αέριο, τώρα με τις «αγάπες» των ισχυρών της γης, για τον πλούτο του νησιού, ίσως μπορέσει ο βασανισμένος κυπριακός ελληνισμός, να απαλλαγεί από τους τυράννους τους και εντός και εκτός Κύπρου.

 

Η τραγωδία του 1974, σβήνει μέρα με την μέρα, έστω και τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις βομβαρδίζουν τον κόσμο καθημερινώς, με ατέλειωτα και ακατανόητα ρεπορτάζ και αναλύσεις για το κυπριακό. Σε αυτό το «λούκι» έπεσαν και οι συγγενείς των πεσόντων και των αγνοουμένων, τους οποίους το «πολιτικάντικο» σύστημα δεν αφήνει να ησυχάσουν, κόντρα σε κάθε ψυχολογική πρακτική αντιμετώπισης του πένθους και κάθε λογική επιστροφής των τεθνεώτων ανθρώπων. Λες και σε αυτό τον τόπο, είτε θα πρέπει να κλαίμε για τους ήρωες, είτε να κλαίμε για τους απατεώνες οι οποίοι κάθε λίγα χρόνια μας κλέβουν, με την δύναμη του νόμου. Πάντα, τάχα, για το καλό μας.

 

Είναι καιρός να αρχίσει ο διάλογος για την δημιουργία ενός μνημείου αγνώστου στρατιώτη, όπως υπάρχει σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου. Ακόμη είναι καιρός να αρχίσει ο διάλογος, για ανέγερση και ενός ναού, δίπλα στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, στον οποίο θα μνημονεύονται και θα βρίσκουν παρηγοριά και οι ψυχές των νεκρών, - για όσους πιστεύουν – και οι ψυχές των ζώντων. Κακά τα ψέματα, αλλά οι ψυχεδελικές ομιλίες των πολιτικών και όχι μόνο, μόνο κακό προκαλούν στους ζωντανούς, αφού τους φορτώνουν με πόνο, με θλίψη, ακόμη και με ενοχές. Η ζωή είναι πολύ σύντομη, για να παιδεύονται οι άνθρωποι, στο όνομα εθνικισμών, οι οποίοι αποτελούν και αμαρτία και καταφύγιο κάθε κατεργάρη.