Κάμερες και φιλεναδίτσες

Κάμερες και φιλεναδίτσες

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30/9/2018

«Ρε κουμπάρε, βάλουν τις κάμερες στους δρόμους και θα μας φωτογραφίζουν με τις φιλεναδίτσες μας. Αύριο θα μας εκβιάζουν και θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα» ήταν η κλασσική ρήση ανθρώπων της εξουσίας, αλλά και πολλών άλλων οι οποίοι τσιλημπουρδίζουν. Πολέμησαν πριν πολλά χρόνια, την εγκατάσταση του συστήματος φωτοεπισήμανσης και σήμερα φαίνεται ότι συνεχίζουν υπογείως και με νομικισμούς να πολεμούν την εγκατάσταση του συστήματος.

Στο μεταξύ η Κύπρος θρηνεί τους ανθρώπους ενός μεγάλου χωριού, οι οποίοι σκοτώθηκαν σε θανατηφόρα δυστυχήματα, από την εποχή κατά την οποία «μπήκαν και βγήκαν» οι κάμερες στους δρόμους. Αν προσθέσει κανείς και τους τραυματίες, οι οποίοι βρίσκονται στα κρεβάτια του πόνου, τότε μάλλον η τραγωδία αγγίζει τους ανθρώπους μιας μικρής πόλης. Από εκεί και πέρα, έρχεται το οικονομικό κόστος, το οποίο αποτιμάται σε δισεκατομμύρια ευρώ, αν προσθέσει κανείς και την απώλεια εργασίας των τραυματισμένων.

Η Υπουργός Μεταφορών Βασιλική Αναστασιάδου, είναι αποφασισμένη να παλέψει με τα κύματα της διαπλοκής και ανακοίνωσε ότι σύντομα θα δούμε τις κάμερες στους δρόμους. Σίγουρα με την βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, θα επέλθει και αλλαγή της κουλτούρας της «πελλο-οδήγησης» η οποία μόνο τραγωδίες προκαλεί. Άσε το γεγονός, ότι υποχρεωτικά πολλοί θα ηρεμούν στο τιμόνι και δεν στροβιλίζονται βρίζοντας ανάμεσα στις λωρίδες.

Μια άλλη παράμετρος, η οποία προκύπτει και από το απίστευτο τραγικό περιστατικό της απαγωγής των παιδιών σε σχολείο της Λάρνακας, είναι η ανάγκη χρήσης της σύγχρονης τεχνολογίας των καμερών και για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας. Πιο απλά οι κάμερες φωτοεπισήμανσης να χρησιμοποιούνται και για τις παρακολουθήσεις στους δρόμους. Κάτι ανάλογο γίνεται στην Βρετανία και σε άλλες πολλές προηγμένες χώρες. Μάλιστα εκεί οι κάμερες είναι χωμένες και στα φώτα των δρόμων και κανείς δεν ξέρει που υπάρχει κάμερα.

Στην περίπτωση της απαγωγής των παιδιών, αν υπήρχαν κάμερες έξω από τα σχολεία, αντί αυτά τα παράλογα, παράνομα και καταστροφικά για τα αυτοκίνητα αναχώματα, ο εντοπισμός των παιδιών, θα γινόταν σε χρόνο μερικών λεπτών. Ακόμη θα πρέπει να μελετηθεί και η τροποποίηση του νόμου για τις κάμερες στα σπίτια, αφού σήμερα απαγορεύεται να καλύπτουν τον δρόμο έξω από τα σπίτια. Αν υπήρχε αυτή η δυνατότητα και πάλι θα μπορούσαν να εντοπιστούν πολύ γρήγορα τα απαχθέντα παιδιά.

Η ουσία είναι μία. Ο κόσμος άλλαξε, η εγκληματικότητα προχώρησε και τα όπλα των διωκτικών αρχών έμειναν πίσω. Δεν χρειάζεται νέος στρατός αστυνομικών για να επιβάλουν την τάξη και να προλάβουν το έγκλημα. Αυτό που χρειάζεται είναι η επιστράτευση της σύγχρονης τεχνολογίας, ώστε αφενός μεν να φοβηθούν οι εγκληματίες και αφετέρου να γίνει πολύ εύκολο το έργο του εντοπισμού των εγκληματιών. Το κρύψε να περάσουμε και τα «ψηφαλάκια» των αστυνομικών, πρέπει επιτέλους να τεθούν στο περιθώριο.

Η ιστορία με την προστασία των προσωπικών δεδομένων, κάπου άρχισε να μπάζει επικίνδυνα και να αποτελεί το άλλοθι για πολλούς εγκληματίες, κυρίως του λευκού κολάρου. Πριν μερικές δεκαετίες, ένα αρνητικό νεύμα στον καφενέ του χωριού ήταν ικανό να εκδιώξει από την κοινωνία, τον «γουρσούζι» τον άτακτο του χωριού. Πριν μερικά χρόνια, μια φωτογραφία στην εφημερίδα και ένα πλάνο στην τηλεόραση, ήταν ικανό να περιορίσει την εγκληματική φόρα, των παρανομούντων. Σήμερα υπάρχει η διέξοδος του διαδικτύου, για να φοβούνται οι εγκληματίες. Αλλά κατάντησε και αυτό μέσω εκτόνωσης των πολιτών και μέθοδος νέου κανιβαλισμού.

Πίσω όμως από όλα αυτά, υπάρχει και η θεία δίκη, η οποία αγγίζει όχι μόνο τους οδηγούς με τις φιλεναδίτσες, όχι μόνο τους εγκληματίες του διαδικτύου, αλλά και όλους όσοι νομίζουν ότι μπορούν να νικήσουν την συνείδηση τους. Μόνο που η δράση της θείας δίκης, λειτουργεί με άλλους κανόνες και με άλλο χρονικό ορίζοντα. Ωστόσο είναι η μόνη σίγουρη και η μόνη δίκαιη τιμωρία. Πιο απλά όλα εδώ πληρώνονται.