Συμφέρουν τα θρησκευτικά

Συμφέρουν τα θρησκευτικά

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19-8-2018

«Είμαι έτοιμος να συμμαχήσω και με τον διάβολο για το καλό της πατρίδας και του τόπου μου» είναι η συχνή αναφορά πολιτικών και πολιτικάντηδων, με στόχο να προωθήσουν τα θεμιτά ή και τα αθέμιτα μερικές φορές πιστεύω τους. Ο γάλλος φιλόσοφος Βολτέρος έλεγε ότι «κι αν ακόμα δεν υπήρχε Θεός, θα έπρεπε να εφεύρουμε έναν». Ο Καρλ Μαρξ, υποδείκνυε ότι «οι θρησκείες είναι το όπιο του λαού» και όταν το έλεγε, το όπιο ήταν ένα σπουδαίο φάρμακο, για εκείνη την εποχή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, με το αυστηρότατο φορολογικό σύστημα, παρέχουν σήμερα αφορολόγητο καθεστώς σε όλες τις θρησκείες. Αποτέλεσμα είναι οι περισσότερες θρησκείες να έχουν την έδρα τους ή να γεννιούνται στην Αμερική.

Ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων Αναστάσιος, λέει ότι: «για τα παιδιά τού 20^ου αιώνος, ένας από τους πιο αγαπημένους ήρωες ήταν ό Oliver Twist του Dickens. Στις αρχές του 21^ου αιώνα τη θέση του πήρε ο Χάρυ Πότερ της G.K. Rowling. Στην ιστορία του Oliver Twist, το Καλό και το Κακό προσδιορίζονται σε μεγάλο βαθμό με κοινωνικούς όρους. Στις περιπέτειες του Χάρυ Πότερ, αυτά ανήκουν στη σφαίρα της μεταφυσικής και εκπορεύονται από τη μοίρα. Η εκκοσμίκευση και η θρησκευτική αδιαφορία, σε παγκόσμια κλίμακα συνοδεύεται από την αναζωπύρωση του θρησκευτικού ενδιαφέροντος για το Υπερβατικό, για το Θείο».

 

Η θρησκεία αποτελούσε πάντα το καλύτερο αντίδοτο στην άγρια φύση του ανθρώπου, -το ορμέμφυτο- η οποία συνυπάρχει μαζί με την αγαθή –την θεϊκή- πλευρά του ανθρώπου. Οι σοφοί ηγέτες, και για συμφεροντολογικούς λόγους, στήριζαν τις θρησκείες, αλλά και έθεταν περιορισμούς στην δράση τους. Ιστορικά όταν το «ράσο» αποκτά εξουσία, απολαμβάνει την αποδοχή της συντριπτική πλειοψηφίας των πολιτών, αλλά τα αποτελέσματα στη διαδρομή του χρόνου, είναι κατά κανόνα καταστροφικά. Το συναίσθημα, υπερκαλύπτει την λογική και τότε αρχίζουν οι παραλογισμοί και εκτοξεύονται τα πάθη. 

Οι μεγάλες αυτοκρατορίες, είτε στηρίζονταν σε θρησκείες, όπως η Βυζαντινή, η οποία ανέθεσε την κοινωνική πολιτική στους εκκλησιαστικούς ποιμένες, είτε πολεμούσαν τις θρησκείες, όπως η Ρωμαϊκή, αφού οι ταγοί νόμιζαν, ότι θα ανέτρεπαν την άρχουσα τάξη. Αλλά και όλοι οι πόλεμοι γίνονται στο όνομα θρησκειών, αφού χωρίς την μεταφυσική διάσταση, κανένας λογικός άνθρωπος, δεν σκοτώνεται απλά για το καλό της πατρίδας.

Τα υπουργεία Δημόσιας Τάξης και οι Αστυνομικές αρχές σε όλο τον κόσμο, μαρτυρούν ότι οι πιο νομοταγείς πολίτες, είναι οι θρησκευόμενοι. Ούτε εγκλήματα, ούτε ναρκωτικά, ούτε βιασμοί, ούτε και άλλες μεγάλες παρανομίες. Εδώ δεν χρειάζονται νόμοι και αστυνόμοι, αλλά αυτό το οποίο κυριαρχεί είναι η αγάπη για το Θεό, τον συνάνθρωπο και την φύση, όσες παραλλαγές και διαφορές και αν πρεσβεύουν οι θρησκείες.

Στην Αμερική, όπου τα πάντα μετριούνται με νούμερα, ακόμη και οι ψυχολογικές ανάγκες, υπολόγισαν ότι οικονομικά, συμφέρει να έχεις στην διάθεση σου, παπάδες και ιεραποστόλους, παρά ψυχολόγους και σερίφηδες. Οι πρώτοι δουλεύουν δωρεάν και έχουν κατά κανόνα καλύτερα αποτελέσματα. Αντιθέτως το έργο το οποίο επιτελούν πληρωμένοι ψυχολόγοι, δεν είναι πάντα το καλύτερο, ενώ χρειάζονται ολόκληρα σώματα αδιάφθορων, για να ελέγχουν τα όργανα της τάξης.

Το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία αποτελούσε πάντα σημείο αντιλεγόμενο, όπως συμβαίνει και στις μέρες μας. Είναι αυτοί οι οποίοι πιστεύουν ότι πρέπει να διατηρηθεί ως έχει το μάθημα, αυτοί οι οποίοι θεωρούν ότι πρέπει να παύσει να είναι μάθημα και να καταστεί ελεύθερη ώρα διαλόγου και προβληματισμού επί θρησκευτικών ζητημάτων, αυτοί οι οποίοι πιστεύουν ότι πρέπει να μετατραπεί σε μάθημα θρησκειολογίας και αυτοί οι οποίοι εκτιμούν πρέπει να καταργηθεί.

Πέραν όμως από τις θεωρίες, η εμπειρία καταδεικνύει, ότι σοφοί θεολόγοι και λαμπροί δάσκαλοι θρησκευτικών, πέτυχαν να αλλάξουν την ζωή μαθητών, ανθρώπων οι οποίοι οδηγούνταν στην εγκληματικότητα. Απελευθέρωσαν τους νέους από ενοχές και πάθη και κατάφεραν να τους δείξουν τον δρόμο για μια χαρούμενη ζωή. Και αντιθέτως κακοί δάσκαλοι, ταλαιπώρησαν μαθητές και μαύρισαν τις ψυχές τους, με ενοχές και φόβους, μεταφέροντας στα νεαρά βλαστάρια, κατά κανόνα, την δική τους αποτυχία να χαρούν. Εδώ είναι ο παράδεισος και η κόλαση εδώ, όπως λέει και το λαϊκό άσμα και το μάθημα των θρησκευτικών μπορεί να καταστεί και κόλαση και παράδεισος.