Πέντε σκύλοι πεινασμένοι

Πέντε σκύλοι πεινασμένοι

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15/7/2018

«Μέσα στην ζωή ποτέ μη ζητάς να βρεις ποιος είναι ο δικαστής, να περπατάς και πάντα να κοιτάς πού θα πας να κρυφτείς. Μέσ’ στην ερημιά του κόσμου ένα χέρι γράφει εντός μου: Κάπου υπάρχει Θεός!» Άλλη μια συνάντηση στο αιώνιο παρόν, του μέγιστου στιχουργού Νίκου Γκάτσου και του αξεπέραστου συνθέτη Μάνου Χατζιδάκη, με την μαγική φωνή της Αλίκης Καγιαλόγλου. Η έννοια της θείας δίκης, ίσως δεν θα μπορούσε να περιγραφεί, πιο λακωνικά και πιο παραστατικά. Προσεγγίζει ίσως την κυπριακή ρήση, «ζούμε στις αναμεσιές» δηλαδή επιβιώνουμε στο χώρο που αφήνουν ανάμεσο τους, όταν συγκρούονται, οι ισχυροί και αδίστακτοι. Ο Γκάτσος στο φιλοσοφικό του ποίημα γράφει επίσης: «Πέντε πεινασμένοι σκύλοι, στου παράδεισου την πύλη περιμέναν απ’ τους πρώτους, για να στήσουν το χορό τους, μα προτού η αυγή χαράξει, στου ουρανού την Άγια τάξη, χωροφύλακες αγγέλοι τους κρέμασαν στο τσιγκέλι. Μέσα στην ζωή ποτέ μη ζητάς να βρεις ποιος είναι ο δικαστής, να περπατάς και πάντα να κοιτάς που θα πας να κρυφτείς. Φίλοι σκύλοι μου μη κλαίτε, μέσ’ την σύμφορα να λέτε: Κάπου υπάρχει Θεός! Κάπου... υπάρχει Θεός.» 

Η Κύπρος είναι η χώρα με τον αγριότερο, τον πιο ακραίο, καπιταλισμό στον κόσμο, έλεγε κάποτε ο μακαρίτης σήμερα Αντρέας Χριστοφίδης, ο σπουδαίος δάσκαλος, ο φιλόσοφος, ο ποιητής, ο αναλυτής, αλλά και ο πολιτικός. Ο άνθρωπος γύρισε τον κόσμο όλο, πάλεψε με τον εαυτό του και τις ερινύες του και σε στιγμές απόλυτης ειλικρίνειας, μνημόνευε, ενίοτε και ζήλευε, το ραχάτι των κυπραίων, οι οποίοι προδομένοι από τους ταγούς τους, πάλευαν με ήσυχη την συνείδηση τους, χωρίς ποτέ να χάνουν το χαμόγελο και την αισιοδοξία τους. Μιλούσε για τον διαμοιρασμό των τιμαρίων της εξουσίας, τα λάφυρα του αγώνα της ΕΟΚΑ, ανάμεσα στην οικονομική ελίτ – μερικές οικογένειες – και την εκκλησία. Και όλα αυτά, χωρίς έλεγχο και χωρίς λογοδοσία σε κανένα και στο όνομα της εθνικοφροσύνης. Άραγε τι θα μονολογούσε σήμερα, ο αείμνηστος Αντρέας Χριστοφίδης, αν έβλεπε την απάτη του χρηματιστηρίου, την πρωτάκουστη νόμιμη κλοπή των κουρεμένων καταθέσεων και την διάλυση του Συνεργατισμού, της ασπίδας των «ρεσπέριδων», των γεωργών, από τους αδηφάγους τοκογλύφους.

Στην μάνα του καπιταλισμού, στις Ηνωμένες Πολιτείες, από το χρηματιστηριακό κραχ του 1929, το κράτος ρυθμίζει τα πάντα και κυρίως τιμωρεί με ακραίο τρόπο τους φοροφυγάδες. Όλες οι έρευνες, όλα τα τεχνολογικά άλματα, τα οποία κατέστησαν υπερδύναμη τις Ηνωμένες Πολιτείες, χρηματοδοτούνται από τα κρατικά ταμεία. Ακολούθως αναλαμβάνουν οι ιδιώτες, να εκμεταλλευτούν εμπορικά τις εφευρέσεις. Με ανάλογο τρόπο, γίνεται η οικονομική διακυβέρνηση, έστω και αν η κεντρική Τράπεζα της χώρας, αποτελεί ιδιωτική επιχείρηση. Υπό τον έλεγχο του κράτους βρίσκεται με τον ένα ή άλλο τρόπο, ακόμη και η ενημέρωση. Προχώρησαν και στην θεσμοθέτηση φόρου κληρονομιάς, ο οποίος είναι από τους υψηλότερους στην υπερδύναμη. Το σκεπτικό είναι απλό. Προσφέρει το κράτος τα πάντα στους επιχειρηματίες και τους εμπόρους, ενόσω ζουν, δηλαδή ασφάλεια, δάνεια, διακρατικές εμπορικές συμφωνίες, ακόμη και την δυνατότητα να χρεοκοπήσουν. Ωστόσο όταν πεθάνουν θα πρέπει να επιστρέψουν στο κράτος, ένα σημαντικό ποσό από αυτά που κέρδισαν. Επίσης, με τον τρόπο αυτό, μειώνουν και το φαινόμενο των άκατων παιδιών, τα οποία συνήθως εξανεμίζουν τα άδικα πλούτη των γονιών. Στην Κύπρο πριν μερικά χρόνια, η πολιτεία κατάργησε τον φόρο κληρονομιάς, ώστε τα παιδιά και τα εγγόνια των πλουσίων, να μην έχουν ούτε αυτή την έγνοια, όταν πεθάνουν οι γονιοί τους. Φυσικά, μπορεί να ξέφυγαν με νόμιμο τρόπο, από το φόρο κληρονομιάς, αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν μπορούν να ξεφύγουν από την θεία δίκη, η οποία γρήγορα ή αργά, αλλά πάντα δίκαια, «κανονίζει» όλους τους αναντικατάστατους.