Η κερκόπορτα του Συνεργατισμού

Η κερκόπορτα του Συνεργατισμού

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24/6/2018

Επί των ερειπίων έκλεισε και ο κύκλος του Συνεργατισμού. Ο λίμπουρας ο οποίος έβγαλε φτερά και έγινε ευρωπαϊκή ισχυρή Τράπεζα, κατακρημνίστηκε και διαλύθηκε στα «εξ ων συνετέθη». Το όνειρο του αγροτών, πριν από ένα και πλέον αιώνα, για μια ισχυρή ασπίδα κατά των τσιφλικάδων τοκογλύφων χάθηκαν οριστικά. Το παιδικό όνειρο, ότι "φασούλι φασούλι γεμίζει το σακούλι" και οι δασκάλες με τα δευτεράκια, περνούν πλέον στην σφαίρα των μακρινών αναμνήσεων. Και τώρα ποιος θα προστατεύσει την φτωχολογιά από τα μονοπώλια και τα αρπακτικά και ποιός θα δώσει δανεικά για το σπίτια και την προίκα των κόρων, είναι μια άλλη θλιβερή υπόθεση. Άλλαξαν οι καιροί, γίναμε τάχα ευρωπαίοι και θα πρέπει να μάθουμε και να ζούμε σε ενοικιαζόμενα μικρά σπιτάκια και να εισπράττουμε την δημόσια φιλανθρωπία, δηλαδή το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα. Το επόμενο βήμα, σίγουρα θα είναι οι εργατικές κατοικίες, οι οποίες θα φιλοξενούν τον ανθρώπινο πόνο, των φτωχών και καταφρονεμένων.

Στα χρόνια των παχιών αγελάδων, την εποχή που λειτουργούσε το πλυντήριο των αιματοβαμμένων δολαρίων, διναρίων και ρουβλιών, την εποχή που οι Τράπεζας διαφήμιζαν το αλαζονικό "σκέψου το γίνεται", κάθε κλοπή από τους ευυπόληπτους, κατά τα άλλα τραπεζικούς υπαλλήλους, κρυβόταν αμέσως κάτω από το χαλί και με κάθε κόστος. Πολύ λογικά, οι διοικούντες τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, υπολόγιζαν ότι η ζημιά στην εικόνα των "καλών" Τραπεζών, θα ήταν πολλαπλάσια και έτσι πλήρωναν και έδιωχναν χωρίς καμία τιμωρία τους κλέφτες τραπεζικούς. Πολύ σωστά, γνώριζαν οι Τραπεζικοί, ότι το καλό όνομα μιας επιχείρησης, αξίζει πολύ περισσότερα από την ίδια επιχείρηση. Στο όνομα του καλού ονόματος, διατηρούσαν οι πάλαι ποτέ ισχυρές Τράπεζες, ιατρικά κέντρα, διοργάνωναν φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και πρόσφεραν βοήθεια στους αναξιοπαθούντες, με αντάλλαγμα πάντα τις καλές φωτογραφίες και τα ηχηρά ρεπορτάζ στις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα. Η Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα, ευτύχησε μόνο για λίγο, να απολαύσει τα πλούσια δείπνα και τις φιλανθρωπικές τάχα συνάξεις.

Το δημόσιο αγόρασε τον Συνεργατισμό, με την περίεργη συναλλαγή, δηλαδή δίδοντας 1,7 δις ευρώ, την ώρα που χρωστούσε δύο δις ευρώ, στον Συνεργατισμό. Λογιστικά υπάρχει εξήγηση, λογικά όμως είναι δύσκολο να κατανοηθεί, η πράξη. Από την ώρα που ο Συνεργατισμός έγινε δημόσια επιχείρηση, δημόσια υπηρεσία, τότε άρχισε και το "πλιάτσικο επί της σάρκας" του Συνεργατισμού. Το πολιτικό κατεστημένο ηθελημένα ή άθελα του, άρχισε να ρίχνει "βόμβες" στο καλό όνομα του Συνεργατισμού, δηλαδή κατά της πραγματικής αξίας του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος. Από την άλλη μια ακατανόητη απόφαση, η οποία αποδίδεται στην τρόικα, μετέτρεψε τα τοπικά συνεργατικά ιδρύματα, τα οποία εξυπηρετούσαν τους βιοπαλαιστές, σε μια ανταγωνιστική τάχα Τράπεζα. Οι φωστήρες της Φρανκφούρτης ξέχασαν ότι ανάλογα μικρά συνεργατική ιδρύματα λειτουργούν στην Γερμανία, την Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Δηλαδή έβαλαν την Συνεργατική ξυπόλυτη στα αγκάθια, χωρίς τεχνογνωσία, χωρίς εκπαιδευμένο προσωπικό και κυρίως με δεμένους χειροπόδαρα τους ανθρώπους που ανέλαβαν να εκσυγχρονίσουν τον Συνεργατισμό.

Αποτέλεσμα, ήταν κάθε φορά που ο Γενικός Ελεγκτής ζητούσε να ελέγξει τον Συνεργατισμό και κάθε φορά που οι βουλευτές έσερναν τους διοικούντες την Τράπεζα στην Βουλή, να φεύγουν εκατοντάδες εκατομμύρια από τις καταθέσεις και ο κοσμάκης που χρωστούσε να σταματήσει να πληρώνει. Απλά έλεγαν: «καλύτερα τα χρήματα μου, κάτω από το μαξιλάρι ή σε πανάκριβα αυτοκίνητα και σπίτια, παρά να μου τα φάνε, οι καρεκλοκένταυροι. Γιατί να πληρώνω, έλεγαν οι άλλοι, αφού θα διαλυθεί ο Συνεργατισμός. Ας πάνε στα κατεχόμενα να πάρουν τις περιουσίες που έβαλα υποθήκη, ας πληρώσει το κράτος που κρατά πολλά, ας μας αφήσουν ήσυχους, οι κλεφταράδες». Και το κακό δεν άργησε να γίνει, όταν άνοιξε η "κερκόπορτα" της αυτοκρατορίας του Συνεργατισμού, της μεγαλύτερης λαϊκής τράπεζας του τόπου. Τώρα, πάλε με χρόνια με καιρούς, θα ψάχνουμε το αποκούμπι των φτωχών και ποιός ξέρει ίσως βρεθούν, ξανά, κάποιοι αλτρουιστές, οι οποίοι θα τα βάλουν με το βαθύ κράτος και θα φτιάξουν μια νέα Συνεργατική Τράπεζα. Το όνειρο πεθαίνει πάντα τελευταίο.