Οι κοτζακαρούδες
του Συνεργατισμού
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ
ΚΑΠΑΡΗ
25/3/2018
Που είναι τα
χρόνια τα παλιά, που οι κοτζακαρούδες, έφκαλαν που τα σεντούτζια δεκάλιρα και
τραβούσαν ριάλια που τα δεφτεράκια του Συνεργατικού, για να αγοράσουν τις
500λιρες μετοχές της «Δήμητρας». Ούτε σκέψη ότι μπορούν να χαθούν τα ριάλια που
μαζεύτηκαν με μόχθο και κόπο, από τους αδρώπους του Συνεργατικού. Που είναι τα
χρόνια τα παλιά, που οι μουκτάρηδες ήταν πρόεδροι των Συνεργατικών, πρόεδροι
των επιτροπών των Εκκλησιών, οι κορούδες τους γραμματέες και περιζήτητες νύμφες,
έστω και το μόνο που ήξεραν, ήταν να μετρούν λίρες. Που είναι τα χρόνια τα
παλιά, που ο κοσμάκης δόξαζε τους Συνεργατιστές και κάποτε τους έστελλε και
στην Βουλή, ως βουλευτές, γιατί έδιδαν δάνεια και γλύτωναν το φτωχόκοσμο από
τους γνωστούς-άγνωστους τοκογλύφους. 
Που είναι τα
χρόνια τα παλιά, που ήθελες ριάλια, για να αγοράσεις σπόρους, λιπάσματα, τράχτα
και πήγαινες στον κουμπάρο της Συνεργατικής και σε κανόνιζε με μια τζίφρα. Που
είναι τα χρόνια τα παλιά που οι αποθήκες των Συνεργατικών, παραλάμβαναν τα
γεννήματα των γεωργών και τα πουλούσαν στην Κύπρο και το εξωτερικό. Που είναι
τα χρόνια τα παλιά, που πήγαινες στο Συνεργατικό για να αγοράσεις τα φαγητά, τα
φθαρτά, τα απορρυπαντικά και τα άλλα χρειαζούμενα των νοικοκυριών και δεν
φοβόσουν ότι θα σε κλέψουν στο ζύγι και τις τιμές. Που είναι τα χρόνια τα παλιά,
που ήθελες να κτίσεις σπίτι, για την προίκα της κόρη σου και σου έδιδε τα
ριάλια η Συνεργατική. Και οι συγχωριανοί έβαζαν τα εργατικά χέρια, την καλύτερη
εγγύηση, ώστε κανένας άνθρωπος να μην στερηθεί ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι
του. Που είναι τα χρόνια τα παλιά, που οι μαθητές πήγαιναν με το πεντοσέλινο
και το δεφτεράκι, κάθε Δευτέρα στο σχολείο, πιστεύοντας ότι φασούλι, φασούλι,
γεμίζει το σακούλι.
Ποιος θα το πίστευε,
ότι ένα όνειρο που διάρκεσε ένα αιώνα, καταρρέει σήμερα και κανένας δεν ξέρει
αν θα επιστρέψουμε στην εποχή των τοκογλύφων. Ποιος ήταν άραγε αυτός ο
εγκέφαλος, ο οποίος πριν πέντε χρόνια αποφάσισε
να συνενώσει τις εκατοντάδες τοπικά Συνεργατικά, σε μια Τράπεζα, με
ανθρώπους χωρίς τεχνογνωσία, χωρίς εμπειρίες και κυρίως χωρίς κουλτούρα
τραπεζικής συμπεριφοράς. Μάλλον πρέπει να ήταν ο ίδιος εγκέφαλος, ο οποίος
προχώρησε σε bail in – κούρεμα
καταθέσεων- για να σώσει την Λαϊκή και τελικά, σε παγκόσμια πρωτοτυπία έκλεισαν
την Τράπεζα. Ίσως σκέφτηκε να εξαφανίσει τα τεκμήρια του Μιλόσεβιτς, τα οποία
παρουσίασαν στον Νίκο Αναστασιάδη, όπως γράφτηκε στα Μέσα Ενημέρωσης, την
δραματική νύκτα του κουρέματος. Ο ίδιος εγκέφαλος ίσως σκέφτηκε να εξαφανίσει
και τα τεκμήρια του μαύρου χρήματος του υποκόσμου και των άλλων απατεώνων, δικηγόρων,
γιατρών, λογιστών και άλλων απατεώνων του λευκού κολάρου, οι οποίοι κατέθεταν
τα χρήματα τους, εκτός από τις θυρίδες των Τραπεζών, στα ταμεία των
Συνεργατικών.
Ο τέως αμερικανός
Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, όπως ο ίδιος έλεγε σε μια συγκλονιστική συνέντευξη,
μετά την αποχώρηση του από τον Λευκό Οίκο, περιέγραφε τις δύσκολες αποφάσεις
που έλαβε, για να ανορθώσει την καταρρέουσα τότε αμερικανική οικονομία, η οποία
στάθηκε και η αφορμή για την οικονομική κρίση σε όλο τον κόσμα. Κρατικοποίησε
έλεγε, τράπεζες και μεγάλες εταιρίες και σε δύο χρόνια πώλησε τις μετοχές σε
διπλάσιες και τριπλάσιες τιμές, γεμίζοντας τα δημόσια ταμεία.
Στην Γερμανία, την
Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, διατηρήθηκε ο θεσμός του Συνεργατισμού,
για απλές τραπεζικές υπηρεσίες. Είναι καλό τώρα που θα πουληθεί ή θα ξεπουληθεί
η Συνεργατική Τράπεζα, να δημιουργηθεί νέος Συνεργατικός θεσμός, ώστε να
προστατευτεί ο φτωχόκοσμος και να μπορέσουν οι μεροκαματιάρηδες των 600 και 800
ευρώ, να αποκτήσουν μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους. Τώρα τι θα γίνει με το
1,7 δις ευρώ, που πλήρωσε πριν πέντε χρόνια ο κοσμάκης για να διασωθεί ο
Συνεργατισμός, είναι μια άλλη δύσκολη υπόθεση. Όταν μάλιστα σήμερα ο
Συνεργατισμός λένε ότι αξίζει μόνο 500-600 εκ. ευρώ. Αν όλα έγιναν με αγνές
προθέσεις, ή αν όλα ήταν ένα νέο μεγάλο κόλπο, μετά το χρηματιστήριο και την
φούσκα των ακινήτων, ο χρόνος θα δείξει και η θεία δίκη θα κρίνει.
Σχόλια