Ο θρόνος του Προεδρικού

Ο θρόνος του Προεδρικού

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 28/1/2018

Έχουμε εκλελεγμένο βασιλιά στην Κύπρο και δεν το ξέρουμε, συνήθιζε να λέει θυμόσοφος βετεράνος πολιτικός. Από το 1963, όταν αποχώρησαν οι τουρκοκύπριοι από την διακυβέρνηση του τόπου, ανατράπηκαν οι ισορροπίες και ο εκάστοτε ελληνοκύπριος νόμιμος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, απέκτησε αυτοκρατορική εξουσία. Ο Πρόεδρος διορίζει και παύει Υπουργούς, έστω και αν δεν έχει ψήφο, στις αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου, δηλαδή το σώμα που ασκεί την εκτελεστική εξουσία. Ο Πρόεδρος, διορίζει τον πανίσχυρο Γενικό Εισαγγελέα, τον νομικό σύμβουλο του κράτους και τον άνθρωπο που μπορεί να αναστέλλει ποινικές διώξεις ή να προτείνει την απονομή χάριτος σε καταδικασθέντες, απονομές τις οποίες υπογράφει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Ο Πρόεδρος, μπορεί, να μην υπογράφει και να αναπέμπει νόμους στην Βουλή, ανατρέποντας αποφάσεις των αντιπροσώπων του λαού. Ο Πρόεδρος διορίζει τους διοικητές της Εθνικής Φρουράς και της Αστυνομίας. Ο Πρόεδρος διορίζει τα μέλη των πανίσχυρων Επιτροπών Δημόσιας και Εκπαιδευτικής υπηρεσίας, οι οποίοι είναι αρμόδιοι βασικά για τις προσλήψεις και προαγωγές στο δημόσιο. Ο Πρόεδρος διορίζει ένα σωρό ανεξάρτητους αξιωματούχους. Ο Πρόεδρος διορίζει τους Συμβούλους των Ημικρατικών Οργανισμών, δηλαδή των εταιριών του κράτους. Και όλα αυτά, χωρίς να δίδει λογαριασμό σε κανένα.

Οι σοφοί συνταγματικοί συντάκτες, οι οποίοι συνέταξαν το Σύνταγμα του 1960, ρύθμισαν τα πάντα, με τέτοιο τρόπο, ώστε να υπάρχει η ισορροπία μεταξύ των ελληνοκυπρίων και των τουρκοκυπρίων. Δηλαδή ο Πρόεδρος θα ελεγχόταν κυρίως από τον τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο, ο ελληνοκύπριος Γενικός Εισαγγελέας, θα ελεγχόταν από τον τουρκοκύπριο βοηθό Εισαγγελέα και ούτω καθεξής. Όταν εγκατέλειψαν το κράτος, δηλαδή την εξουσία, οι τουρκοκύπριοι, τότε εμφανίστηκε η απόλυτη εξουσία, η οποία σε πολλές περιπτώσεις κατάντησε απολυταρχία. Εμφανίστηκαν τα φαινόμενα νεποτισμού και σε ολόκληρους οργανισμούς και υπηρεσίες του δημοσίου, να εργάζονται συγγενικά πρόσωπα ή πρόσωπα από τα ίδια χωριά. Η ημετεροκρατία, ξεπέρασε κάθε όριο και η κομματική ταυτότητα αποτελούσε και αποτελεί το εισιτήριο για πρόσληψη ή προαγωγή στο δημόσιο. Η διαφθορά απέκτησε διεθνείς διαστάσεις, μετατρέποντας την Κύπρο, σε πλυντήριο βρώμικου και αιματοβαμμένου χρήματος. Ακόμη πολλές άλλες διαστροφές, χάθηκαν πίσω από τα λευκά κολάρα, επώνυμων απατεώνων.

Αποτέλεσμα ήταν "τα μυρμήγκια να αποκτήσουν φτερά". Ακόμη κλαίμε επί των ερειπίων του 1974. Ακόμη καταριόμαστε τους πρωταγωνιστές του οικονομικού σκανδάλου του χρηματιστηρίου. Ακόμη αυτοφασκελωνώμαστε για την φούσκα των ακινήτων. Ακόμη βασανιζόμαστε για την οικονομική καταστροφή. Και ακόμη θρηνούμε για τα έξυπνα παιδιά μας που δεν επιστρέφουν στο νησί μετά τις σπουδές τους, τα εργατικά παιδιά μας, τα οποία βιώνουν μια νέα κατοχή με τους μισθούς των 600 ευρώ και τις εξευτελιστικές συνθήκες εργασίας.  

Μια νέα αρχή, θα έχουμε στην Κυπριακή Δημοκρατία σε λίγες μέρες με την εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Θα πρέπει επιτέλους, όποιος και αν ανέλθει στον λόφο και τον θρόνο του Προεδρικού, ή παραμένει η ίδια κυβέρνηση, να θέσει μια νέα αρχή, να θέσει τις βάσεις για μια νέα κοινωνία, η οποία να γνοιάζεται και για τους νέους και όχι μόνο για τους συνταξιούχους και τους υψηλόβαθμους υπαλλήλους του δημοσίου. Επιτέλους πρέπει η αξιοκρατία να μην αποτελεί μόνο σύνθημα και επιτέλους όλοι αυτοί οι οποίοι λαμβάνουν αποφάσεις, να έχουν ευθύνη για τις αποφάσεις τους. Οι Διευθυντές του δημοσίου να κρίνονται με βάση την παραγωγικότητα της υπηρεσίας που υπηρετούν και το κυριότερο να πληρώνουν, είτε με απόλυση, είτε με επιβολή προστίμων, για λανθασμένες αποφάσεις, οι οποίες εξυπηρετούν ιδιωτικά ή συμφέρονται λίγων, εις βάρος των πολλών. Κανένας ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είναι αναντικατάστατος, ούτε «βασιλιάδες» του δημοσίου και η θεία δίκη είναι πάντα ισχυρότερη από την ανθρώπινη δίκη.