Η καλή αδιαφορία των εκλογών

Η καλή αδιαφορία των εκλογών

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21/1/2018

Ο μόνος τρόπος για να σωθεί, αυτός ο ευλογημένος από τον Θεό και καταραμένος από τους ανθρώπους, όμορφος τόπος, είναι να μάθει ο καθένας να κάνει την δουλειά του και να μην μπαίνει στα πόδια του άλλου, έλεγε βετεράνος πολιτικός, ο οποίος δέχθηκε πολλά κτυπήματα από την ζωή. Σοφός πλέον και απελευθερωμένος από κόμματα και ψήφους, πρόβαλε τα λόγια του Χριστού, ο οποίος είπε "τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ". Μεταξύ καφέ και κολατσιού, έλεγε ότι σε όλες τις μεγάλες και σοβαρές χώρες, ακόμη και στην Τουρκία, η εξωτερική πολιτική χαράζεται με ορίζοντα 50 ή και 100 χρόνων και υλοποιείται από τους τεχνοκράτες. Οι εκάστοτε Υπουργοί υπηρετούν τον μεγάλο στόχο, χωρίς να παρεκκλίνουν και χωρίς να ανατρέπουν ο ένας, τα έργα του άλλου. Αλλαγές τακτικής γίνονται συνεχώς, στο μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον, αλλά ο στόχος παραμένει σταθερός. Το ίδιο συμβαίνει και σε όλα τα Υπουργεία, τα οποία υπηρετούν τον μεγάλο σκοπό, ο οποίος δεν είναι άλλος, από την αύξηση των εσόδων του κράτους και την ευημερίας των πολιτών. 

Στην Κύπρο, όλες οι κυβερνήσεις λένε ότι υπηρετούν τον στόχο της λύσης του κυπριακού, αλλά όλες άλλα λένε, άλλα εννοούν και άλλα πράττουν στην πράξη. Οι πολιτικοί διαχρονικά, με το ποινικοποιημένο κατά τα άλλα ρουσφέτι, υποκαθιστούν τα σώματα διορισμών και προαγωγών, ενώ η αξιοκρατία χάνεται μέσα από πολλούς αναξιοκρατικούς και αχρείαστους διορισμούς. Ακόμη οι ταγοί του τόπου, δίδουν την εικόνα από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα, ότι είναι παντογνώστες. Εκφέρουν απόψεις επί παντός επιστητού, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι είναι τα λάθη των ιδίων ή των προκατόχων τους, τα οποία έφεραν την Κύπρο στην εθνική καταστροφή του 1974 και την οικονομική καταστροφή που ακόμη βιώνουμε. Σε αυτό τον κανόνα, απούσα δεν είναι ούτε και η Διοικούσα –όχι η ποιμένουσα- Εκκλησία, η οποία εισήλθε στα χωράφια της εξουσίας και των επιχειρήσεων και δίδει την εικόνα ότι ξεχνά την αποστολή της, που δεν είναι άλλη από την διακονία και την σωτηρία των ανθρώπων.

Ο πονεμένος πολιτικός, ο οποίος δεν έκρυβε τις ενοχές του, για την κατάντια αυτού του τόπου, συνέχιζε με αυτοκριτική διάθεση, να λέει ότι ο ευκολότερος τρόπος για να ορθοποδήσει σε λίγα χρόνια ο τόπος, είναι να καταργηθούν οι Επιτροπές, Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας και Δημόσιας Υπηρεσίας και να αναλάβουν την ευθύνη ανεξάρτητες τεχνοκρατικές επιτροπές, στη βάση συγκριμένων κριτηρίων απόδοσης των υπαλλήλων. Αν αυτό δεν είναι δυνατό, τότε τα Μέλη των δύο πανίσχυρων κατά τα άλλα Επιτροπών, να έχουν ποινική ευθύνη, για διορισμούς οι οποίοι ανατρέπονται στο Ανώτατο Δικαστήριο και στοιχίζουν στο τέλος της ημέρας πανάκριβα στον φορολογούμενο πολίτη. Ακόμη να έχουν ποινική ευθύνη για τις αδικαιολόγητες και ζημιογόνες ενέργειες τους, οι Γενικοί Διευθυντές και οι άλλοι αξιωματούχοι του κράτους, οι οποίοι αποφασίζουν με τηλεφωνήματα και όχι με την λογική τους. Και δεν είναι ανάγκη να στέλλονται στη φυλακή, αλλά να απολύονται και να κατάσχεται η περιουσία τους. Δηλαδή απλά ότι συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα.

Μέσα από τον πόνο του ο άνθρωπος, εντόπισε και ένα πολύ καλό γεγονός, που δεν είναι άλλο από την αδιαφορία των νέων για τις εκλογές και την απαξίωση των πολιτικών στις δημοσκοπήσεις. Αυτά είναι σημάδια, έλεγε ότι η κοινωνία αλλάζει, ότι οι νέοι των εξακόσιων ευρώ και των απαράδεκτων συνθηκών εργασίας, αντιδρούν με τον τρόπο τους και στέλλουν το μήνυμα ότι πλέον οι ψηφοφόροι δεν είναι «φυλακισμένοι» στα μαντριά των κομματικών επιτελείων. Προέβλεψε μάλιστα ότι σύντομα θα δούμε φαινόμενα και στην Κύπρο, συρρίκνωσης ιστορικών κομμάτων, ίσως και δημιουργίας νέων άφθαρτων κομμάτων, τα οποία με νέους ανθρώπους θα προσφέρουν ελπίδα και επιτέλους θα λύσουν χρονίζοντα προβλήματα. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, φτάνει οι άνθρωποι να είναι ακόμη ζωντανοί. Και ευτυχώς δεν υπάρχουν αναντικατάστατοι.