Ψηφιακό χαρτομάνι

Ψηφιακό χαρτομάνι

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 14/1/2018

Αυτοί έρχονται και παρέρχονται, εμείς εδώ θα είμαστε, συνηθίζουν να λένε οι έμπειροι δημόσιοι υπάλληλοι, για τους Υπουργούς, τους αξιωματούχους και τους άλλους Διοικητικούς Συμβούλους ημικρατικών οργανισμών. Η ανίκητη γραφειοκρατία του δημοσίου, καλά κρατεί ακόμη και στην εποχή της ψηφιακής επανάστασης. Πρώην βουλευτής ο οποίος αναμετρήθηκε με το τέρας της γραφειοκρατίας, συνήθιζε να λέει, ότι το βαθύ κράτος του δημοσίου, κατάφερε να μεταφέρει το απηρχαιωμένο σύστημα σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Αντί να εκμεταλλευτούν την ψηφιακή τεχνολογία και να μειώσουν την ταλαιπωρία των πολιτών, κατάφεραν να αυξήσουν την ταλαιπωρία, κυρίως για τους μεγαλύτερους στην ηλικία. Και σημείωνε χαμογελώντας ότι το χαρτομάνι στα συρτάρια και τα ράφια, έγινε ψηφιακό χαρτομάνι.

Είναι καλό και είναι υποχρέωση του κράτους,  να διασφαλίζει δουλειές για όλους τους πολίτες. Κανένας δημόσιος υπάλληλος, δεν πρέπει να χάσει την δουλειά του, αλλά δεν πρέπει να αυξάνεται η γραφειοκρατία, για να αυξάνονται και πληθύνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι. Μετά τον πόλεμο και την καταστροφή του 1974, για να αντιμετωπιστεί η ανεργία, αποφασίστηκε να πολλαπλασιαστούν οι εργαζόμενοι στο δημόσιο. Για εργασία την οποία διεκπεραίωνε ένας υπάλληλος, προσλήφθηκαν δέκα άλλοι, για την ίδια δουλειά. Μάλιστα για να στεγαστούν όλοι αυτοί, ανεγέρθηκαν παράγκες και λυόμενα υποστατικά. Αργότερα άρχισε η μάχη των προαγωγών και της δημιουργίας διευθυντικών θέσεων, για να ικανοποιηθούν συνήθως οι ημέτεροι. Αποτέλεσμα στο τέλος της ημέρας την «νύμφη» να πληρώσουν οι φορολογούμενοι πολίτες, οι οποίες και πληρώνουν για την γραφειοκρατία και ταλαιπωρούνται από τις ατέλειωτες καθυστερήσεις.   

Σήμερα ξεκίνησε η μόδα με τα Κέντρα Εξυπηρέτησης του Πολίτη, τα οποία αυξάνονται και πληθύνονται. Πολύ σωστή η πρακτική, η οποία μειώνει την ταλαιπωρία των πολιτών. Το πιο σωστό όμως, ήταν να διεξαχθεί μια μελέτη για μείωση της γραφειοκρατίας και των προαπαιτούμενων για εξασφάλιση μια άδειας ή ενός εγγράφου από το δημόσιο. Η ηλεκτρονική υπογραφή έμεινε στα χαρτιά και δεν προχωρά. Ακόμη λειτουργεί ο παραλογισμός των πιστοποιούντων υπαλλήλων και ακόμη απαιτούνται δεκάδες χαρτιά για μια απλή αίτηση. Αφού με το πάτημα ενός κουμπιού και με την πληκτρολόγηση του αριθμού της ταυτότητα, μπορούν οι δημόσιοι υπάλληλοι να βρουν όλα τα στοιχεία που ζητούνται στις αιτήσεις. Μεγάλα θύματα οι παππούδες, οι οποίοι υποχρεώνονται με το αζημίωτο, να ζητούν την βοήθεια των νεώτερων, για να συμπληρώσουν τις αιτήσεις τους. Το σημαντικότερο όμως, είναι να αλλάξει η πρακτική, οι νομοθεσίες που απαιτούν από τους πολίτες να ικετεύουν το κράτος. Το κράτος θα πρέπει να τρέχει στους πολίτες, πρακτική η οποία εφαρμόζεται στις σκανδιναβικές και άλλες προηγμένες χώρες. Πιο απλά έρχεται το ίδιο το κράτος και σου λέει ότι δικαιούσαι τόση βοήθεια και μπορείς να βρεις την συγκεκριμένη δουλειά. Και γιατί όχι να καθοριστούν και μπόνους στους δημοσίους υπαλλήλους, ανάλογα με την δουλειά που επιτελούν.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, είναι το λεγόμενο δημοκρατικό έλλειμμα. Δηλαδή, οι πολίτες δεν γνωρίζουν, δεν ενδιαφέρονται και δεν ασχολούνται με τα τεκταινόμενα στις Βρυξέλλες, παρόλο που το 70% - 80% των νομοθεσιών που ψηφίζονται σε τοπικό επίπεδο, αποφασίζονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Παράδοξο, αλλά όχι παράλογο, είναι και το γεγονός, ότι τα πάντα που συζητούνται και αποφασίζονται στις Βρυξέλλες, βρίσκονται στο διαδίκτυο, χωρίς όμως να διαβάζονται από τους πολίτες. Το πιο τραγικό όμως σε αυτή την ιστορία, είναι οι διαδικαστικοί λαβύρινθοι, σε όσους τολμήσουν να διεκδικήσουν τα πολυδιαφημιζόμενα ευρωπαϊκά κονδύλια, ώστε να δραστηριοποιηθούν επαγγελματικά. Αποτέλεσμα είναι να αντλούν τα περισσότερα χρήματα, οι μεγάλες χώρες, οι μεγάλες εταιρίες και όλοι όσοι διαθέτουν μηχανισμούς, υποβολής δυσνόητων και πολυσέλιδων αιτήσεων. 

Μέρα με την μέρα, διευρύνεται το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών και να επιβεβαιώνεται στην πράξη ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, κατάντησε ο παράδεισος της γραφειοκρατίας και της χρυσοπληρωμένης ελίτ των Βρυξελλών. Ο ιστορικός κανόνας λέει ότι οι αυτοκρατορίες και τα κράτη σήμερα καταρρέουν όταν δεν μπορούν να θρέψουν την γραφειοκρατία. Ο κίνδυνος για την Κύπρο είναι ορατός, αν δεν αλλάξει μυαλά το βαθύ κράτος.