Η στιγμούλα της χαράς

Η στιγμούλα της χαράς

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 31/12/2017

 

 

 

Μια μόνο στιγμούλα χαράς αρκεί και όλα αλλάζουνε. Όλα γίνονται φωτεινά και όλα μεταφορτώνονται μαγικά. Εδώ είναι ο παράδεισος, αλλά εδώ είναι και η κόλαση. Ένας καλός λόγος, μια όμορφη συνάντηση και ένα γλυκό χαμόγελο, αρκούν για να αναχθεί ο άνθρωπος σε σφαίρες ευτυχίας. Από την άλλη, ένας πικρός λόγος, μια στενάχωρη συνάντηση και ένα άγριο βλέμμα, είναι ικανά να βυθίσουν τον άνθρωπο στον βούρκο της απελπισίας. Όλα αλλάζουμε και όλα ίδια μένουν, αν δεν τέμνονται και αν δεν ανάγονται στην συνάντηση του άλλου. Με μοναδικό τρόπο αποτυπώνεται η απελευθερωτική αλήθεια στον στίχο: «μα εμένα τη στιγμούλα μου ποιος θα μου δώσει, εγώ ό,τι αγάπησα σ' εκείνη το χρωστώ» τον οποίο ερμηνεύει ο μεγάλος Διονύσης Τσακνής.

 

Στο μεταίχμιο του ημερολογιακού χρόνου, την ώρα που ο άνθρωπος αφήνει για λίγο την τρέλα της καθημερινότητας, την στιγμή που το καλό φαγητό και το γλυκό κρασί, ευφραίνει την καρδία, το μυαλό απελευθερώνεται και αναζητά την αλήθεια της γυμνής ψυχής. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, με τον χρόνο να περνά, τον κόσμο γυρνά και τον άνθρωπο να διαπιστώνει ότι πλησιάζει πιο κοντά στο άγνωστο τέλος, στην μοιραία πορεία συνάντησης του θανάτου. Εδώ αρχίζουν να μετρούν τα έργα, εδώ αρχίζει η καταμέτρηση των επιτυχιών και ο υπολογισμός των αποτυχιών, η αξιολόγηση των στόχων που τέθηκαν, εδώ αρχίζει η ζωή να υπολογίζεται με άλλα μέτρα και άλλες αξίες.

 

Αστραπή η διάρκεια της ζωής του ανθρώπου. Προδιαγεγραμμένη από τα γονίδια των προγόνων και περιορισμένη από την δύναμη του μυαλού και την ένταση των συναισθημάτων. Η πάλη για την ζωή, για τα δικαιώματα των ανθρώπων, για το δίκαιο, για την εξουσία και για την επιδεκτική ευτυχία, αποδεικνύονται μια συνεχής πλάνη, μια ατέλειωτη σκιά, ένα μεγάλο ψέμα. Σημασία έχουν οι στιγμούλες της ειρήνης της ψυχής και της χαράς του σώματος. Οι προσωπικές στιγμούλες ευτυχίας, οι οποίες δεν μπορούν να αγοραστούν ούτε με τα πλούτη όλου του κόσμου.

 

Σε αυτή την αέναη κυκλική πορεία της ζωής, που έχει αρχή και τέλος, όχι μόνο για τους ανθρώπους, αλλά και για όλο τον κόσμο, δεν πρέπει λογικά να υπάρχει ούτε αγωνία, ούτε και άγχος. Και όμως ο άνθρωπος, στην αδυναμία του να φιλοσοφήσει την ζωή και στην αποτυχία του να αγαπήσει, βιώνει τον διαβολικό φόβο και την καταραμένη μοναξιά. Παλεύει με τα πάθη του, θυσιάζεται για την ματαιότητα του αύριο, ξεχνώντας ότι αξία έχει το σήμερα και όχι το άγνωστο και άδηλο αύριο.  

 

Η διέξοδος από το αδιέξοδο της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, βρίσκεται στην απλότητα και την ταπείνωση. Όσο ο άνθρωπος πατά στην γη, τόσο πιο πολύ αναπνέει αέρα ελευθερίας και βιώνει στιγμές ευτυχίας. Οι στιγμούλες χαράς, οι μυστηριακές τομές στο χρόνο, αποτελούν τεράστια βήματα στη σύντομη ζωή του ανθρώπου. Η ερωτική συνάντηση, το άγγιγμα των ψυχών, αποτελούν παραδείσιες αναλαμπές, στην κολασμένη καθημερινότητα, την οποία  περιγράφει με μοναδικό τρόπο ο μέγας κοσμοκαλόγερος, ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης:  «σα να ‘χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου».

 

Είναι γλυκιά η ζωή, όσο και να διαρκεί, όσα βάσανα και αν κουβαλά ο άνθρωπος. Είναι γλυκιά γιατί υπάρχουν οι άλλοι, γιατί υπάρχει η συνάντηση με τον διπλανό. Όσο προβληματική και όσο βασανιστική, αναδεικνύεται πολλές φορές η επικοινωνία. Ο άλλος αποτελεί την μοναδική οδό για την ευτυχία. Από τον πιο καλό μέχρι και τον πιο κακό άνθρωπο, από τον πιο πλούσιο, μέχρι τον πιο φτωχό, το ζητούμενο στο τέλος της ημέρας, για όλους είναι η συνάντηση. Ακόμη και ο παράδεισος δεν είναι τίποτα άλλο από την συνάντηση με τον Θεό και τους άλλους ανθρώπους. Οι στιγμούλες της χαράς, είναι τελικά τόσο πολλές, αλλά και τόσο δυσεύρετες, σε αυτό τον κόσμο, τον μικρό τον μέγα.