Παιγνίδια με τους εγκλωβισμένους

Παιγνίδια με τους εγκλωβισμένους

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

 

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 8/10/2017

 

Το ίδιο ξεροκέφαλοι, το ίδιο κουτοπόνηροι, φαίνεται ότι είμαστε και από εδώ και από εκεί του οδοφράγματος. Που θυμήθηκαν τώρα, οι κατοχικές αρχές, να φορολογούν τα λιγοστά τρόφιμα για τους ελάχιστους εγκλωβισμένους, είναι απορίας άξιο. Η ψευδοκυβέρνηση, με την διαφωνία του Μουσταφά Ακκιντζί, όπως παρουσιάζεται, θέλει να αποδείξει ότι δεν είναι εγκλωβισμένοι οι Ελληνοκύπριοι και οι Μαρωνίτες που διαμένουν στα κατεχόμενα, άρα θέλουν να κάνουν ακόμη κάποια βήματα για την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Λες και η αναγνώριση ενός κράτους εξαρτάται από λεγόμενους δασμούς και από οικονομικές συναλλαγές.

 

Η ιστορία θυμίζει το «παραμύθι» που πρόβαλλαν για δεκαετίες κυβερνήσεις, μετά το 1974, ότι η επίδειξη ταυτότητας, για διέλευση στα κατεχόμενα, ισοδυναμούμε με αναγνώριση του ψευδοκράτους. Και όποιος τολμούσε να επιδείξει ταυτότητα, χαρακτηριζόταν προδότης και ενίοτε διαπομπευόταν στον τύπο. Έπρεπε να έλθει το 2013, οι διαδηλώσεις των τουρκοκυπρίων και το «παραμύθι» του Ντενκτάς, ότι άνοιξε τα οδοφράγματα. Η τότε κυβέρνηση του Τάσου Παπαδόπουλου, σιωπούσε, οι ελληνοκύπριοι κατά χιλιάδες πέρασαν στα κατεχόμενα και ντε φάκτο, καταρρίφθηκε το επιχείρημα ότι η επίδειξη ταυτότητας αποτελεί αναγνώριση του ψευδοκράτους.

 

Ακολούθησε ο λεγόμενος κανονισμός της πράσινης γραμμής, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, όπου νομιμοποιήθηκε ακόμη και το εμπόριο μεταξύ κατεχομένων και ελεύθερων περιοχών. Δηλαδή στην πράξη εφαρμόστηκε το πρότυπο της Ταϊβάν, όπου η χώρα δεν αναγνωριζόταν και όμως πωλούσε τα προϊόντα της, σε όλο τον κόσμο. Και όσοι διάβασαν πρακτικές των διεθνών σχέσεων, όσοι γνωρίζουν το παζάρι των κρατών, ξέρουν πολύ καλά ότι η εξουσία εξαρτάται από τον πλούτο, κινείται με το χρήμα και καθορίζονται από τα συμφέροντα, τα οποία δεν καθορίζονται ούτε από ηθική, ούτε από λεγόμενες αρχές.

 

Η σπουδαία βυζαντινολόγος Ελένη Γλυκατζή Αρβελέρ, ανέφερε πριν μερικές μέρες, στο ΡΙΚ, ότι οι κύπριοι πολιτικοί πρέπει να καταλάβουν ότι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και οι ισχυροί ηγέτες της γης, δεν ξυπνούν και δεν κοιμούνται με το κυπριακό. Ακόμη η πρώτη πρύτανης του Πανεπιστήμιου της Ευρώπης, υπέδειξε, ότι οι Γάλλοι διερωτούνται γιατί οι κύπριοι οι οποίοι ηττήθηκαν το 1974, απαιτούν τα πάντα. Πριν μερικές μέρες ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας, ο Τζάκ Στρο, διερωτήθηκε αν ήρθε η ώρα της διχοτόμησης της Κύπρου. Δηλαδή είπε, δημοσίως αυτά που σκέφτονται και ψιθυρίζουν πολλοί πολιτικοί και στην Κύπρο.

 

Ο διαπραγματευτής Αντρέας Μαυρογιάννης, με πολύ ειλικρίνεια ανέφερε στους Μορφίτες, ότι βρισκόμαστε σε πολύ κρίσιμη φάση του κυπριακού, μετά την αποτυχία στο Κραν Μοντανά. Ότι και να λέμε, για ακόμη ένα επεισόδιο στο σίριαλ των διαπραγματεύσεων στο κυπριακό και όσο και να αναμένουμε νέο επεισόδιο μετά τις εκλογές, τα πράγματα δεν φαίνεται να είναι έτσι ακριβώς, αφού φαίνεται μας έχουν βαρεθεί οι ξένοι, οι οποίοι αδυνατούν να καταλάβουν τους «βυζαντινισμούς» του κυπριακού. Αντιλαμβάνονται πλέον όλοι ότι άλλα λέμε, άλλα εννοούμε και άλλα πράττουμε και ας μην το παραδεχόμαστε.

 

Ο χρόνος φαίνεται ότι είναι πολύ πιο ισχυρός από τους πολιτικούς. Η συνήθεια είναι δεύτερη φύση και τα οδοφράγματα, είτε ανοικτά, είτε κλειστά, δημιουργούν νέα δεδομένα. Οι νέες γενιές, χωρίς τις τραγικές εμπειρίες του πολέμου, σκέφτονται πολύ διαφορετικά, δηλαδή όπως όλοι οι νέοι στον κόσμο, όπου προτεραιότητα είναι οι σπουδές, η απασχόληση και βεβαίως η διασκέδαση. Το σύνθημα «Δεν Ξεχνώ», δεν φαίνεται να συγκινεί πολλούς και τα προσκυνήματα στα κατεχόμενα, κατάντησαν τουριστικές περιδιαβάσεις στις ομορφιές του νησιού. Τώρα αν θα λυθεί ο «γόρδιος δεσμός» του κυπριακού, είναι μια άλλη δύσκολη υπόθεση, που για πολλούς είναι υπόθεση μόνο θαύματος.