Κάθε πόλη και κράτος
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15/10/2017
Άρχισαν τα όργανα στα κατεχόμενα, μετά το δημοψήφισμα
στην Καταλονία, για την απόσχιση από την Ισπανία, αλλά και την ΜΗ, προ το
παρόν, ανακήρυξη του ανεξάρτητου κράτους της Καταλονίας. Την «κολοτούμπα αλά
Τσίπρα», όπως γράφουν οι ισπανικές εφημερίδες. Το απατηλό όνειρο της
τουρκοκυπριακής ηγεσίας, από το 1983, για αναγνωρισμένο ανεξάρτητο κράτος στην
βόρεια Κύπρο, το οποίο στην πραγματικότητα απέτυχε, άρχισε και πάλι να έρχεται
στο προσκήνιο. Η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων στο Κράν Μοντανά, αλλά και οι
φωνές στην Άγκυρα, για σχέδιο Β, δηλαδή για επαναφορά στο προσκήνιο του
οράματος του Ραούφ Ντενκτάς, δεν απέχουν και πολύ από το εγχείρημα των Καταλανών.
Η μόνη διαφορά, είναι ότι η Τουρκία κατέλαβε με την βία την μισή Κύπρο και οι
Καταλανοί βιώνουν ή αισθάνονται ότι αδικούνται από την κεντρική εξουσία της
Μαδρίτης.
Η ιστορία κάνει κύκλους, πολλές φορές με τραγικό τρόπο
και με θλιβερά αποτελέσματα. Η ιστορία του δημοψηφίσματος της Καταλονίας, φαίνεται
ότι ανοίγει τους Ασκούς του Αιόλου, σε όλη την γηραιά ήπειρο και επαναφέρει στο
προσκήνιο την ιστορία του «κάθε πόλη και κράτος». Στην Κύπρο οι πόλεις
βασίλεια, επικρατούσαν προ Χριστού, ενώ στην Ευρώπη, μέχρι και πριν μερικούς αιώνες,
κυριαρχούσε η φεουδαρχία. Η στροφή της ηγεσίας της Καταλονίας, να αναστείλει ή
και να ακυρώσει την κήρυξη ανεξαρτησίας, οφείλεται σε πολλούς λόγους, όχι μόνο
πολιτικούς, αλλά κυρίως οικονομικούς.
Το εγχείρημα των Καταλανών, φανέρωσε πόσο «γυμνός είναι ο
βασιλιάς» στην Μαδρίτη. Έστειλε τις δυνάμεις καταστολής, την Κεντρική Αστυνομία
της Ισπανίας, η οποία με άτσαλο και αψυχολόγητο τρόπο, δέρνοντας και
καταστρέφοντας, επιχείρησε να σταματήσει το δημοψήφισμα. Αποτέλεσμα ΔΕΝ ήταν ο
τερματισμός του δημοψηφίσματος, αλλά η δικαίωση του δημοψηφίσματος στην
συνείδηση των πολιτών όλου του κόσμου και βεβαίως η ηρωοποίηση των Καταλανών.
Ωστόσο οι ψυχραιμότεροι, οποίοι ζουν στις Βρυξέλλες,
δηλαδή το «βαθύ κράτος» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρχισε από την πρώτη στιγμή την
αντεπίθεση με ανακοινώσεις και προειδοποιήσεις, ότι δεν πρόκειται να
αναγνωριστεί το κράτος της Καταλωνίας. Στην μάχη κατά της ανακήρυξης του
κράτους της Καταλωνίας, ρίχθηκε και το «βαρύ πυροβολικό» δηλαδή οι μεγάλες
Τράπεζες και εταιρίες, οι οποίες η μία μετά την άλλη, ανακοίνωσαν ότι θα φύγουν
από την Βαρκελώνη και θα μεταφερθούν στην Μαδρίτη. Φαίνεται ότι ο φόβος της
ανεργίας και της οικονομικής ανέχειας, έκαμψαν
τον ενθουσιασμό και την βούληση των ηγετών των Καταλανών, οι οποίοι έκαναν την
μεγάλη στροφή, «μάσησαν» τα λόγια τους και ανέτρεψαν δια της πλαγίας, την
βούληση των ψηφοφόρων.
Ωστόσο πέραν από τα τεκταινόμενα, μπροστά στις κάμερες
και πίσω από κλειστές πόρτες, η ιστορία της Καταλονίας, φανέρωσε τις
ανισότητες, τις οικονομικές διαφορές και κυρίως το αίσθημα αδικίας, που
επικρατεί σε πολλές ομάδες ανθρώπων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Φανέρωσε ακόμη την
έλλειψη οράματος και συνδετικού κρίκου, ο οποίος θα συγκρατεί και θα
νοηματοδοτεί, την νέα υπό διαμόρφωση «αυτοκρατορία» της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οι
διακηρύξεις περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανατρέπονται από τους μισθούς πείνας
και την τεράστια ανεργία, τα οποία με την σειρά τους, οδηγούν στην γκρίνια και
την αμφισβήτηση της ελίτ των Βρυξελλών, η οποία ζει πλουσιοπάροχα, μακριά από
την φτώχια και την δυστυχία, των κατ’ όνομα και ταυτότητα, ευρωπαίων πολιτών. Και
είναι διαφορετικό, να ζεις στην πεινασμένη Αφρική και να βλέπεις παντού την
δυστυχία και είναι διαφορετικό να ζεις στην πλούσια Ευρώπη και να βιώνεις το
χάσμα μεταξύ πληβείων και πατρικίων.
Ο άνθρωπος δεν θέλει πολλά για να ζει ευτυχισμένος. Ψωμί
και δουλειά και από εκεί και πέρα, αναμένει από το κράτος, πρώτα ασφάλεια και
έπειτα υγεία και παιδεία. Ωστόσο του κόσμου τα «λαμόγια», οι «αχόρταγοι»
μαζεύουν πλούτο, για να ζουν αραχτά τα δεκάκις-έγγονα τους, ξεχνώντας ότι και
αυτοί δύο στο τέλος της ημέρας, θα πάρουν δύο μέτρα γης. Ξεχνούν τον κανόνα,
που θέλει τα παιδιά πάμπλουτων γονιών, να διασκορπίζουν τα άδικα και άκοπα
πλούτη που κληρονόμησαν. Και ξεχνούν ότι η ευτυχία στην ζωή, δεν βρίσκεται στα
πλούτη, αλλά στην προσφορά αγάπης.
Σχόλια