Τα βασίλεια των πανεπιστημίων

Τα βασίλεια των πανεπιστημίων

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10/9/2017

Μετά τα «βασίλεια των δήμων» κατά τον Σωκράτη Χάσικο, ήρθαν τα «βασίλεια των πανεπιστημίων». Η Κύπρος μια σταλιά τόπος, είναι γεμάτη με δήμους και πανεπιστήμια, τα οποία αντλούν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από τους φορολογούμενους πολίτες, για να χρυσοπληρώνονται οι τοπικοί άρχοντες και οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, χωρίς ουσιαστικά, όπως φαίνεται, να υπηρετούν τον τόπο και τους ανθρώπους του.  Δεν είναι μόνο τα μικρά σκάνδαλα, τα οποία εντοπίζει ο Γενικός Ελεγκτής και ο Γενικός Εισαγγελέας, αλλά και τα μεγάλα σκάνδαλα, τα οποία γίνονται με το γράμμα του νόμου.

Η «μεγάλη» Ροζίτα, με τις «πομπούες», ως άλλος νονός, έβαλε κάτω από τα «φουστάνια της», όλους τους συγγενείς της και όχι μόνο, νομίζοντας αφελώς, ότι θα ξεγελάσει τους ευρωελέγχους. Έφαγαν μερικά εκατομμύρια ευρώ, όπως τουλάχιστον κατηγορούνται και κατέληξαν ομαδικώς στα κελιά. Αυτοί οι οποίοι πριν αρκετά χρόνια, το βαθύ κράτος της Λεμεσού και όχι μόνο, εγκατέστησαν περιέργως, αν όχι βλακωδώς, ένα τεχνολογικό πανεπιστήμιο στο κέντρο της Λεμεσού, με δαπάνη εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, πως μπορούν να χαρακτηριστούν και ποιες ευθύνες φέρουν;

Αγόρασαν και ενοικίασαν –χρυσάφι- τα «παλιόσπιτα» της Λεμεσού για να φτιάξουν κτίρια του πανεπιστημίου, όταν υπήρχαν έτοιμα εργαστήρια στο ΑΤΙ, στο Ινστιτούτο Γεωργικών Ερευνών και στη Νοσηλευτική Σχολή στη Λευκωσία. Οι ίδιες σχολές στη Λευκωσία και την Λεμεσό, σε ένα ακατανόητο ανταγωνισμό σπατάλης, στους ώμους των φορολογούμενων πολιτών. Τα χρήματα θα μπορούσαν να διατεθούν στην έρευνα, για την οποία η Κύπρος βρίσκεται στον πάτο και η οποία θα έφερνε πολλαπλάσια χρήματα στον τόπο μας. Οι σπουδαίοι κύπριοι επιστήμονες, εργάζονται σε ερευνητικά κέντρα του εξωτερικού, ενώ θα μπορούσαν να εργάζονται στον τόπο τους. Τα κυπριακά πανεπιστήμια, αντί να προάγουν την έρευνα, εκτός από εξαιρέσεις, επιμένουν να ετοιμάζουν άνεργους επιστήμονες.

Η παγίδα με τα πολλά πανεπιστήμια, δεν είναι κυπριακής έμπνευσης, αλλά μας έρχεται από την Ελλάδα και την εποχή του ΠΑΣΟΚ. Γέμισαν τα νησιά και τις επαρχιακές πόλεις, με πανεπιστήμια και πανεπιστημιακές σχολές, έκοψαν εκατοντάδες προεκλογικές κορδέλες εγκαινίων και το αποτέλεσμα ήταν το λιγότερο τραγικό. Φοιτητές δεν πήγαιναν στις υποβαθμισμένες σχολές, ενώ τα εκατομμύρια έτρεχαν σε κτίρια και υποδομές. Έπρεπε να χρεοκοπήσει η Ελλάδα, να σοβαρευτούν μερικοί πολιτικοί και να κλείσουν οι περισσότερες περιφερειακές σχολές και να συνενωθούν δήμοι και κοινότητες.

Στην Κύπρο ήρθε η ώρα, επί των ερειπίων της κρίσης και των σκανδάλων, να γίνει η «επανάσταση» των πανεπιστημίων και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Να συνενωθούν τα τρία κρατικά πανεπιστήμια, Πανεπιστήμιο Κύπρου, ΤΕΠΑΚ και Ανοικτό Πανεπιστήμιο, να τεθούν ορθολογικές βάσεις λειτουργίας, να υπάρξει οικονομία κλίμακας –όχι μόνο να διδάσκεται στα έδρανα- και το κυριότερο να δημιουργηθούν αξιόπιστοι μηχανισμοί ελέγχου. Και σίγουρα να καταργηθούν τα σώματα, προώθησης κομματικών και άλλων μικροσυμφερόντων.

 

Από την άλλη, πρέπει να σταματήσει το παραμύθι των πολλών δημάρχων και κοινοταρχών, οι οποίοι το μόνο που φαίνεται ότι εξυπηρετούν είναι τα μικροσυμφέροντα. Μέχρι και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη κατέφυγαν προεκλογικά οι Στροβολιώτες, για τον δρόμο Τσερίου, ο οποίος θα εξυπηρετεί μερικούς καταστηματάρχες και θα ταλαιπωρεί την μισή Λευκωσία. Το ύφος και τα λόγια του πάφιου Υπουργού Μάριου Δημητριάδη, μετά την σύσκεψη στο Προεδρικό, ότι θα προσπαθήσουν οι τεχνοκράτες να βρουν άλλες δύσκολες λύσεις, ήταν πολύ χαρακτηριστικά. Τα ίδια φαίνεται να προωθούν και οι Αγλατζιώτες, στο υπό κατασκευή δρόμο.

Η Λεμεσός, πριν μερικά χρόνια, μπορεί να είχε μια δικαιολογία και να ζητούσε επενδύσεις. Σήμερα δεν έχει ανάγκη το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο, αφού διαθέτει ουρανοξύστες, μαρίνα, παραλιακό μέτωπο και πολλούς πλούσιους Ρώσους. Ας αφήσουν μερικές θεωρητικές σχολές στην πόλη, παραρτήματα του Πανεπιστημίου Κύπρου και ας μεταφέρουν τις τεχνολογικές σχολές στην Λευκωσία, εκεί που πρέπει να λειτουργούν. Η Ροζίτα και οι συγγενείς της, αντιμετωπίζουν την κυπριακή δικαιοσύνη. Οι άλλοι, το βαθύ κράτος, σίγουρα πρέπει να περιμένουν την θεία δίκη, η οποία δεν κάνει διακρίσεις, ούτε στους λεγόμενους επώνυμους, ούτε στους λεγόμενους ανώνυμους.