Ακόμη δεν καήκαμε

Ακόμη δεν καήκαμε

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 2/7/2017

  

 

 

Κατάντησε μότο η σαρκαστική φράση, ότι στην Κύπρο είναι τυχαία που ζούμε. «Είμαστε ακόμη ζωντανοί στην σκηνή» της ζωής, όπως λέει και το άσμα. Σε κεντρικό σημείο της Λευκωσίας, βρίσκεται στα σκαριά, στα σίδερα, μια πανύψηλη πολυκατοικία, εδώ και πολλά χρόνια, αφού φαίνεται ότι χρεοκόπησαν οι ιδιοκτήτες της. Τα βράδια μπαινοβγαίνουν, διάφοροι ύποπτοι τύποι, ενώ κάποιοι λένε ότι κάποια κλεφτρόνια, αρπάζουν και πωλούν σίδερα από την κατασκευή. Αν αύριο η κατασκευή πέσει και καταπλακώσει μερικούς περαστικούς, ακόμη και επωνύμους που συχνάζουν στην περιοχή, άραγε ποιος θα φέρει την ευθύνη; Πριν μερικά χρόνια, φύσηξε ένας δυνατός αέρας και έριξε ένα γερανό στην Λάρνακα, σκοτώνοντας μια γυναίκα. Μπορεί να αθωώθηκε στα δικαστήρια ο χειριστής του γερανού, αλλά το κακό έγινε. Θα μπορούσαν να ήταν αλλιώς τα πράγματα, αν λαμβάνονταν σίγουρα κάποια άλλα μέτρα προστασίας.

Αν οι αυστηροί στην διοίκηση Βρετανοί, άφησαν τους πολίτες τους να καούν σαν τα κοτόπουλα, στην πολυκατοικία της κολάσεως, φανταστείτε τι θα πάθουμε εμείς, αν ο Θεός ή καλή μας τύχη, μάς εγκαταλείψουν, έστω και για μία μέρα. Πριν μερικά χρόνια, έπρεπε να βιώσουμε την φονική τραγωδία στο Μαρί, για να ξυπνήσουν οι αρμόδιοι και να καταστρέψουν τα ληγμένα, άχρηστα και επικίνδυνα βλήματα, τα οποία ήταν εκτεθειμένα για δεκαετίες στον καύσωνα και την βροχή, της Παλώδιας. Τότε λέχθηκε ότι αρκούσε μόνο ένα κεραυνός, για να ανατιναχτούν χιλιάδες τόνοι εκρηκτικά και να καταστραφεί η μισή Λεμεσός. Σήμερα ξεκίνησε η νέα «μόδα» με τους ουρανοξύστες στην Κύπρο. Οι γνώμες ειδικών, οι οποίες δεν πολυακούγονται, λένε ότι δεν τηρούνται όλοι οι κανόνες ασφάλειας, με βασικότερο την διατήρηση κενών χώρων γύρω από τους ουρανοξύστες. Ενδεχομένως αύριο να έχουμε ένα νέο πύργο της Πίζας και μακάρι να μείνουμε ως εκεί.    

Οι αποκαλύψεις των τελευταίων ημερών, για τα παράνομα υποστατικά στην Κύπρο, σοκάρουν και προκαλούν τρόμο. Μεταξύ άλλων, το πάλαι ποτέ πολυτελέστατο ξενοδοχείο, επί του Πεδιαίου ποταμού στην Λευκωσία, στο οποίο σήμερα στεγάζεται το Υπουργείο Υγείας, δεν διαθέτει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης, ενώ προβληματικό είναι και το σύστημα πυροπροστασίας. Από τα 300 περίπου πρατήρια καυσίμων, τα 200 δεν διαθέτουν τα ανάλογα πιστοποιητικά για την λειτουργία τους. Οι ίδιες και χειρότερες είναι οι καταστάσεις, σε πολλά άλλα κτίρια του δημόσιου και του ημιδημόσιου τομέα, είτε ιδιόκτητα, είτε ενοικιαζόμενα. Η μεγάλη πλάκα είναι ότι όλες οι παρανομίες, καταγράφονται στις εκθέσεις του Γενικού Ελεγκτή και των τοπικών αρχών.

Στον ιδιωτικό τομέα, οι καταστάσεις είναι εξίσου τρομακτικές, αφού φαίνεται ότι οι έλεγχοι είναι τουλάχιστον προβληματικοί. Η διαπλοκή και οι κουτοπονηριές καλά κρατούν και ο κοσμάκης συνεχίζει να πληρώνει τα σπασμένα. Η πλειοψηφία των σπιτιών στην Κύπρο, υποφέρει από υγρασίες, όταν στις βόρειες χώρες, όπου τα σπίτια κτίζονται δίπλα στους ποταμούς, δεν έχουν σταγόνα υγρασίας. Απλά, όπως λένε οι ειδικοί, οι «ειδικοί» αρνούνται να τηρήσουν τις προδιαγραφές, για τοποθέτηση κατάλληλων μονωτικών, κατά την ανέγερση των σπιτιών. Από την άλλη είναι τα τρελά σχέδια των αρχιτεκτόνων, οι οποίοι ακόμη και σήμερα αρέσκονται να κτίζουν μέγαρα από γυαλί, λες και οι ιδιοκτήτες τους, είναι συνέταιροι με την Αρχή Ηλεκτρισμού. Η ιστορία συνεχίζεται με τις παρανομίες, περιπτέρων, εστιατορίων, καταστημάτων, ακόμη και συγκροτημάτων γραφείων.

Το χθες έφυγε και σημασία έχει τι μέτρα λαμβάνονται σήμερα, για να μην επαναληφθούν τραγωδίες του παρελθόντος. Οι σχολαστικοί βρετανοί, κλείνουν ολόκληρες πολυκατοικίες και μετακινούν χιλιάδες ανθρώπους, μέχρι να φτιαχτούν οι προβληματικές πολυκατοικίες. Αν αύριο έκλειναν τα προβληματικά γραφεία, τα υποστατικά Υπουργείων και άλλων δημόσιων υπηρεσιών, αν αύριο έκλειναν τα 200 προβληματικά πρατήρια καυσίμων, τότε αυτόματα, θα διορθώνονταν σχεδόν όλες οι παρανομίες στον τόπο. Αλλά το κρύψε να περάσουμε, το περίμενε να περάσουν οι εκλογές και η πρακτική να «τσιλήσουμε» ή να «χάσουμε» μερικούς φακέλους, ζει και βασιλεύει, αφού κανένας υψηλόμισθος αρμόδιος, δεν έχει ευθύνη για τις πανάκριβες καθυστερήσεις στην υλοποίηση ακόμη και δικαστικών αποφάσεων. Το μόνο ευτύχημα είναι ότι ακόμη δεν καήκαμε.