Οι πέτρες της ένωσης

Οι πέτρες της ένωσης

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19/2/2017

 

Η ιστορία γράφεται και επαναλαμβάνεται μέσα και από τυχαία γεγονότα. Η λογική, οι προβληματισμοί και τα συμφέροντα, ανατρέπονται σε μια στιγμή, έστω και αν χρειάστηκαν χρόνια διαπραγματεύσεων και ξοδεύτηκαν τεράστια ποσά σε έρευνες και μελέτες. Το συναίσθημα και το ορμέφυτο του ανθρώπου, το ισχυρότερο αφροδισιακό, η εξουσία, επικρατούν στις πλείστες περιπτώσεις, επί της λογικής. Το τελευταίο διάστημα γίναμε μάρτυρες, «τρελών» ασήμαντων γεγονότων, τα οποία αν δεν κρύβουν κρυφές επιδιώξεις, τότε φαίνεται ότι είναι στραβός και ο γιαλός και στραβά αρμενίζουμε.

Μια αθώα, κατά τα άλλα πρόταση νόμου του ΕΛΑΜ, για το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950 και την ανάγνωση στις αίθουσας διδασκαλίας ενός φυλλαδίου, πυροδότησε «πόλεμο» κατά των ελληνοκυπρίων στα κατεχόμενα και φαίνεται ότι ανατρέπει και πορεία των διαπραγματεύσεων. Εκεί που νομίζαμε ότι ήταν θέμα μερικών βδομάδων να λυθεί το κυπριακό, επήλθε πισωγύρισμα, το οποίο φαίνεται να ανατρέπει τους σχεδιασμούς για το δύσκολο κεφάλαιο της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Και σε αυτή την περίπτωση δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για προβοκάτσια, αφού τα «μάτια μας» τα βγάλαμε εμείς οι ίδιοι με τις ψήφους και τις μη ψήφους, της πλειοψηφίας των κομμάτων. Πάντως μπράβο στον νεαρό και εν πολλοίς άγνωστο Ελαμίτη βουλευτή Λίνο Παπαγιάννη, ο οποίος κατάφερε με τα δύο λόγια που είπε στην Βουλή, να πετύχει ότι δεν πέτυχε η συμμαχία των πέντε, λεγόμενων απορριπτικών κομμάτων του κέντρου, τα οποία πολεμούν ή υπονομεύουν  για χρόνια, την επιδιωκόμενη λύση ομοσπονδίας.

Για την ιστορία, να αναφέρουμε ότι ήταν το ΑΚΕΛ που εισηγήθηκε και προώθησε το ενωτικό δημοψήφισμα και στην συνέχεια ενεπλάκη η Εκκλησία, η οποία από την εποχή των Οθωμανών διά του Αρχιεπισκόπου και Εθνάρχου, ήταν η άτυπη εξουσία των ελληνοκυπρίων. Ακόμη οι σκηνές που παρακολουθούμε στις τηλεοράσεις, για το ενωτικό δημοψήφισμα, είναι σκηνοθετημένες και γυρισμένες, ύστερα από πολλά χρόνια στο πλαίσιο ενός ντοκιμαντέρ. Επίσης οι υπογραφές του ενωτικού δημοψηφίσματος, δεν έγιναν αποδεκτές ούτε από την Ελληνική, ούτε και από την Βρετανική κυβέρνηση, ενώ το κυπριακό για όσους το ξεχνούν οδηγήθηκε για πρώτη φορά στα Ηνωμένα Έθνη, από την Συρία και όχι από την Ελλάδα.

Πριν μερικούς μήνες είχαμε το ίδιο σκηνικό στο Μοντ Πελεράν, όπου ένα non paper, ένα σημείωμα του Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας Νίκου Κοτζιά, το οποίο αποσύρθηκε σε λίγα λεπτά, ήταν ικανό, όπως έγραψε ο σοβαρός τύπος, να ανατρέψει σχεδιασμούς χρόνων του Προέδρου Αναστασιάδη και προκάλεσε κύμα επιθέσεων κατά του Υπουργού της Ελλάδας. Τα ίδια και στην Γενεύη, όπου και πάλι ο Νίκος Κοτζιάς, όπως αποκάλυψε και πάλι ο σοβαρός τύπος –και σίγουρα δεν είναι φαντασιώσεις- έθεσε ένα σωρό προσκόμματα, απέκλεισε κατά λάθος, όπως λέχθηκε την κυπριακή Δημοκρατία, από τις τεχνοκρατικές διαπραγματεύσεις και τελικά χάθηκε ακόμη μια ευκαιρία για λύση του κυπριακού. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλήθεια ή ψέματα, ένας άνθρωπος κατάφερε να ανατρέψει πολύμηνες διαπραγματεύσεις.

Ο μακαρίτης ο Αντρέας Χριστοφίδης, στενός συνεργάτης του Μακαρίου, μας έλεγε κάποτε, για την περίφημη «ανεξήγητη» ομιλία του Μακαρίου στην Γιαλούσα το 1973. Τότε οι συνομιλητές των δύο κοινοτήτων Κληρίδης και Ντενκτάς, συμφώνησαν σε λύση του Κυπριακού και οι Τουρκοκύπριοι αποδέχονταν την αλλαγή των 12 από τα 13 σημεία, που ήθελε να αλλάξει ο Μακάριος. Την επόμενη μέρα, ο Μακάριος πήγε στην γιορτή των Τριών Ιεραρχών στην Γιαλούσα και διακήρυξε ότι στόχος μας παραμένει η Ένωσις της Κύπρου με την Ελλάδα. Τότε οι Τούρκοι εξοργίστηκαν και ανέδειξαν το θέμα ακόμη και στα Ηνωμένα Έθνη. Ο Αντρέας Χριστοφίδης, υποστήριζε ότι ο Μακάριος ζήτησε από το συνεργία του ΡΙΚ, το οποίο κάλυπτε το γεγονός και ήταν το μοναδικό, να μην μεταδώσει οτιδήποτε. Ωστόσο στο ΡΙΚ, οι πολέμιοι του Μακαρίου, ίσως βλακωδώς, ίσως λόγω εντολών της ΕΟΚΑ Β, μετέδωσαν την ομιλία και τότε ανατράπηκαν όλα.

Φαίνεται ότι προτιμούμε τα συνθήματα «την Ελλάδα θέλομεν, κι ας τρώμε πέτρες» έστω και αν την αποκαλέσαμε πολλές φορές, με τον ένα άλλο τρόπο, «κουρκουτά ξιπετσιμένο». Έτσι «κελέ, έτσι ξουράφι θέλει» έστω και σοβαροί έλληνες πολιτικοί, όπως ο Κωστής Στεφανόπουλος, μας παρότρυνε πολλές φορές να ενεργούμε με την λογική και όχι με το συναίσθημα. Και ο Θεός βοηθός.