Η τρέλα του κυπριακού

Η τρέλα του κυπριακού

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 8-1-2017

«Ε’ δεν θα μας τρελάνουν, όλοι αυτοί οι ξερόλες του κυπριακού. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τρέλα από το κυπριακό. Μια ζωή μας βασανίζει και μια ζωή μας απογοητεύει. Τα χρόνια πέρασαν και δεν ξέρουμε τι να ελπίζουμε πλέον…» έλεγε οργισμένος μεσήλικας, σε καφετέρια της Λευκωσίας, ο οποίος γεννήθηκε στα κατεχόμενα και βίωσε την μαγεία του Πενταδακτύλου και τις ομορφιές της θάλασσας της Κερύνειας. Ο άνθρωπος αυτός κουβαλά και θα κουβαλά, μέχρι να πεθάνει και τον πόνο και την βία του πολέμου, τα οποία είναι χαραγμένα βαθιά και στο σώμα και την ψυχή του. Ωστόσο μετά το 1974 κατάφερε και στάθηκε στα πόδια του, έφτιαξε το σπίτι του, σε προάστιο της Λευκωσίας, έχει μια καλή δουλειά, χαίρεται την σύζυγο και τα παιδιά του και αναμένει τα εγγονάκια του. Ο πονεμένος πρόσφυγας συνέχιζε και έλεγε: «Μια ζέστη και μια κρύο, μια μας ανεβάζουν στα ύψη και την άλλη μας κατεβάζουν στα τάρταρα…». Στη συνέχεια μοιραία θυμήθηκε τον πατέρα του, ο οποίος έφυγε από την ζωή με τον καημό της επιστροφής στην πατρώα γη. Και κατέληξε τελικά στο συμπέρασμα ότι: «αν τα τουμπάρουν και πάλι, τότε άξιος που θα ζήσει. Τότε μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει, αφού πλέον δεν θα υπάρχει ελπίδα.»

Διαχρονικά εκεί που ο άνθρωπος έφτανε στο σκαλοπάτι της απελπισίας, ένα χέρι βρισκόταν και του έδινε δύναμη για να συνεχίσει. Λειτουργούσε δηλαδή το θαύμα. Πριν 60 χρόνια ο μακαριστός Χατζηφλουρέντζος από την Μηλιά της Αμμοχώστου προφήτευσε: «θα αφήσετε τα σπίτια σας, όπως είναι και θα φύγετε. Θα αργήσετε λίγο και έρθετε πίσω… Η Κύπρος θα ελευθερωθεί από μόνη της, χωρίς να τη βοηθήσει κανένας». Και σήμερα ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, είναι ο μόνος ιεράρχης ο οποίος, επικαλείται προφητείες του Αγίου Παϊσίου και άλλων αγίων και λέει δημοσίως ότι «το κυπριακό δεν θα λυθεί, ούτε μέσα από διαδηλώσεις, ούτε μέσα από την διαδικασία των συνομιλιών, του όποιου Προέδρου, αλλά μέσα από μια διαδικασία γεωπολιτικής ανακατάταξης», παραπέμποντας στην Ρωσία η οποία ήδη κυριαρχεί στην Συρία. Και λέει ότι «η Τουρκία θα διαλυθεί».

Αυτές τις μέρες βρισκόμαστε στην κορύφωση μιας δύσκολης πορείας διαπραγματεύσεων, ίσως της πιο καθοριστικής στην ιστορία του κυπριακού, αφού πλέον ο χρόνος αφήνει σφραγίδες ανεξίτηλες. Στην Γενεύη, το αποτέλεσμα θα είναι καθοριστικό, ίσως και μη ανατρέψιμο. Ένα θετικό αποτέλεσμα, θα ενεργοποιήσει δυνάμεις, οι οποίες προσβλέπουν στην λύση του κυπριακού και βλέπουν μισογεμάτο το ποτήρι. Θα έλθουν στο προσκήνιο τα δύσκολα δημοψηφίσματα και ίσως δούμε επανάληψη της ιστορία του 2004, μόνο που αυτή την φορά το πάνω χέρι, θα το έχει η εξουσία του τόπου. Από την άλλη, αν το αποτέλεσμα είναι αρνητικό, τότε θα εκτοξευτούν οι δυνάμεις, όλων αυτών που βλέπουν μισοάδειο το ποτήρι του κυπριακό και πολεμούν εδώ και μήνες, με νομικίστικά και άλλα επιχειρήματα τις διαπραγματεύσεις.

Τότε θα αρχίσει το λεγόμενο «blame game» δηλαδή το παιγνίδι επίρριψης ευθυνών. Όχι μόνο μεταξύ των δύο κοινοτήτων, αλλά κυρίως στο εσωτερικό μεταξύ των δύο πόλων, οι οποίοι σχηματίστηκαν τους τελευταίους μήνες. Αν το 2004 το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, έφερε τον κανονισμό της πράσινης γραμμής, με το ελεύθερο εμπόριο κυπριακών προϊόντων, την παραχώρηση 117 χιλιάδων ευρωπαϊκών διαβατηρίων σε τουρκοκύπριους και την τεράστια ανάπτυξη των κατεχομένων, σήμερα άραγε τι θα ακολουθήσει; Σε αυτό το ερώτημα, όλοι σιωπούν και κανένας δεν δίνει απαντήσεις. Ο φόβος του αύριο, τον οποίο προβάλλουν οι διαφωνούντες με την διαδικασία των διαπραγματεύσεων, ίσως μετατραπεί σε πανικό, σε αυτό τον ταραγμένο κόσμο που ζούμε. Και τότε μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει. Ποιος ξέρει σε αυτό τον κόσμο της Κύπρου, τον μικρό τον μέγα, όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Ακόμη και οι αναντικατάστατοι του κυπριακού.