Ο χρόνος του κυπριακού

Ο χρόνος του κυπριακού

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 1/1/2017

Πριν τρεις χιλιάδες χρόνια, ο σοφός Σολομών, στους περίφημους ψαλμούς του, έγραψε ότι η ζωή του ανθρώπου είναι 70 χρόνια. Με δυσκολίες φθάνει στα 80 χρόνια και από εκεί και πέρα η ζωή κυλά με κόπο και πόνο. Η αλήθεια αυτή, επιβεβαιώνεται σήμερα από πολλούς σπουδαίους γιατρούς, οι οποίοι δηλώνουν ότι η πιο πολύπλοκη «μηχανή» του κόσμου, έχει ημερομηνία λήξης, όσες θεραπείες και όσες αλλαγές αίματος και οργάνων και αν κάνει ο άνθρωπος. Με τους ίδιους κανόνες κυλά και ο πολιτικός χρόνος και όλα τα γεγονότα έχουν ένα τέλος, έστω και μερικοί πολιτικοί νομίζουν ότι όλα θα μείνουν ακίνητα για πάντα.

Ο πολιτικός χρόνος, συνήθως μετριέται από τους πολιτικούς, σε γενεές ανθρώπων. Ο Ραούφ Ντεντκάς –καθόλου τυχαία- έλεγε ότι ήθελε δύο γενιές για να λύσει οριστικά το κυπριακό. Σε μεγάλο βαθμό, επιβεβαιώνεται σήμερα, αφού το αδιανόητο για τους πρόσφυγες του 1974, σήμερα συζητείται με λογικά επιχειρήματα και φαίνεται ότι είναι και η μόνη λύση, για το μέλλον του μικρού νησιού μας. Με άλλα λόγια, σήμερα προσπαθούμε να εφαρμόσουμε λογικές αποφάσεις που λήφθηκαν, λίγο μετά την εισβολή του 1974, στην Αθήνα, από τον Μακάριο και τον Καραμανλή, για λύση ομοσπονδίας στην Κύπρο. Και από το 1977 προσπαθούμε να λύσουμε τις πρακτικές δυσκολίες των συμφωνιών κορυφής, μόνο που οι πρακτικές δυσκολίες, εμποτίστηκαν με συναισθηματισμούς και τακτικισμούς, οι οποίοι ακόμη, ταλαιπωρούν ψυχικά και σωματικά τους πρόσφυγες, οι οποίοι πεθαίνουν ο ένας μετά τον άλλο, με τους καημούς της πατρώας γης.

Ο χρόνος του κυπριακού αποτελεί μια πραγματική τρέλα, ίσως και μοναδικό παγκόσμιο φαινόμενο. Εδώ και μισό αιώνα οι πολιτικοί μιλούν καθημερινώς, ατέλειωτες ώρες, χωρίς να υπάρχουν γεγονότα –εκτός από εξαιρέσεις- και χωρίς να λένε επί της ουσίας τίποτα. Στα καθοριστικά γεγονότα, όπως η εισβολή του 1974, η ανακήρυξη του ψευδοκράτους, το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, το δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, οι άνθρωποι της εξουσίας, είτε κρύφτηκαν, είτε επέλεξαν σιώπησαν και ο λαός, ακολούθησε κατά κανόνα το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Έτσι έχουμε το φαινόμενο πολιτικών, που το επάγγελμα τους, ήταν και είναι το κυπριακό. 

Σε ένα παράλληλο επίπεδο είναι και οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι του κυπριακού, οι οποίοι επιτελούν ένα πραγματικό θαύμα. Για δεκαετίες μεταδίδουν και γράφουν τεράστια ρεπορτάζ για το εθνικό θέμα, χωρίς ουσιαστικά να υπάρχει θέμα. Οι σοβαροί πολιτικοί, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, το πρώτο πράγμα που έκανε όταν ξεκίνησαν οι συνομιλίες για το κυπριακό, ήταν να καλέσει τους διευθυντές των εφημερίδων να σταματήσουν να γράφουν για το κυπριακό, ώστε να προχωρήσουν οι συνομιλίες. Οι διαπραγματεύσεις για λύση όλων των προβλημάτων παγκοσμίως γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες. Μόνο στην Κύπρο, φαίνεται ότι όλοι μιλούν συνεχώς, ώστε να μην λύνεται κανένα πρόβλημα.

Απομένουν μόνο λίγες μέρες μέχρι την Γενεύη και το ερώτημα που αιωρείται, είναι αν τελικά θα επέλθει συμφωνία, ή αν θα ανατραπούν όλα πριν την ιστορική σύνοδο, από δηλώσεις και αντιδηλώσεις. Οι πολιτικοί και οι αναλυτές, μιλούν ακατάπαυστα, προκαλώντας οι μεν φόβο και δε ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο χρόνος, αλλάζει τα δεδομένα, παγιώνει τα τετελεσμένα του 1974 και αυτό που καλείται νέα μικρασιατική καταστροφή, δεν φαίνεται να είναι πολύ μακριά. Μπορεί να λείπουν οι υπογραφές, αλλά η απόσταση μεταξύ του «de facto» και του «de jure», είναι πολύ μικρή και αυτό επιβεβαιώνεται από τις αποφάσεις ευρωπαϊκών δικαστηρίων, τις οποίες κάποτε τις θεωρούσαμε σαν τον από μηχανής θεό, μόνο που ο χρόνος κατέδειξε, ότι ήταν τελικά ο από μηχανής διάβολος του κυπριακού. Αν και στην Γενεύη, επαναληφθεί η πονεμένη ιστορία του κυπριακού, τότε μόνο ένα θαύμα θα μπορούσε να σώσει την Κύπρο. Και μέχρι τότε άξιος που θα ζήσει.