Η δεύτερη επιλογή στο κυπριακό

Η δεύτερη επιλογή στο κυπριακό

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 22/1/2017

 

 

Ο μακαρίτης Τάσος Παπαδόπουλος, ανέφερε σε ένα διεθνές φόρουμ, ότι η σημερινή κατάσταση στην Κύπρο, είναι η δεύτερη καλύτερη επιλογή, μετά την λύση δικοινοτικής ομοσπονδίας. Η είδηση η οποία παρέπεμπε σε διχοτόμηση, μεταφέρθηκε από τους δημοσιογράφους στην Κύπρο, για να διαψευστεί με σφοδρότητα αργότερα. Τα χρόνια πέρασαν και πριν λίγες βδομάδες ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος στο μνημόσυνο του Τάσου Παπαδόπουλου, μίλησε για δύο κράτη στο νησί. Πριν μερικές μέρες, σε νυκτερινή εκπομπή της ΕΡΤ, με καλεσμένους πανεπιστημιακούς και πολύ έμπειρους διπλωματικούς δημοσιογράφους, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων και η ιδέα για λύση των δύο κρατών στην Κύπρο. Πριν αρκετά χρόνια, η ιδέα διατυπώθηκε και από άλλους διανοούμενους, οι οποίοι σήμερα κατέχουν κομματικά αξιώματα και φυσικά τάσσονται κατά τέτοιας σκέψης. Η ιδέα αυτή παραπέμπει στην περίφημη συνάντηση του Εύρου, λίγο πριν την εισβολή στην Κύπρο, μεταξύ της χουντικής κυβέρνησης της Ελλάδας και της τουρκικής κυβέρνησης, όπου λέγεται συμφωνήθηκε η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, με αντάλλαγμα ένα μικρό μέρος του νησιού, να ενωθεί με την Τουρκία. Δηλαδή ότι συνέβη λίγο αργότερα με την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο και το πραξικόπημα της ΕΟΚΑ Β και της χούντας κατά του Μακαρίου.

Διεθνώς ο τρόπος επίλυσης διαφορών, ύστερα από πολεμικές συρράξεις και κατάληψη εδαφών, στηρίζεται στον κανόνα, επιστροφή εδάφους έναντι αναγνώρισης. Και επιπλέον ένταξη όλων όσοι συμμετείχαν στις συρράξεις σε αστυνομικές δυνάμεις. Στην περίπτωση της Κύπρου, τα Ηνωμένα Έθνη και όλοι οι διαπραγματευτές, προτείνουν στους ελληνοκύπριους επιστροφή εδαφών, έναντι ένταξης των τουρκοκυπρίων στις δομές εξουσίας του κράτους. Εξάλλου οι τουρκοκύπριοι πάντα ζητούσαν έξοδο στην διεθνή κοινότητα και οι ελληνοκύπριοι επιστροφή στις πατρογονικές τους εστίες. Τα πρώτα σχέδια μετά το 1974 προέβλεπαν περιορισμό των εδαφών της τουρκοκυπριακής πολιτείας γύρω στο 20% και πολύ λιγότερες εξουσίες στους τουρκοκύπριους. Τα χρόνια πέρασαν, το ποσοστό ανέβηκε γύρω στο 25%  επί Βασιλείου, για να φθάσει γύρω στο 28%-29% επί Κληρίδη και να παραμείνει στα ίδια ποσοστά μέχρι και σήμερα. Όσο για τους ανθρώπους που πολέμησαν το 1974, πεθαίνουν ο ένας μετά τον άλλο και έτσι δεν χρειάζονται λύσεις αστυνομικού επιπέδου.

Οι σκέψεις για δύο κράτη στην Κύπρο, φαίνεται ότι αποτελεί κρυφό πόθο, ορισμένων ταγών της Ελλάδας και της Κύπρου, οι οποίοι όμως δεν τολμούν να εκφράσουν δημοσίως, τις απόψεις τους, αφού παραπέμπει σε μικρασιατική καταστροφή και παράδοση της μισής Κύπρου στην Τουρκία. Από την άλλη, φαίνεται ότι ούτε και η Τουρκία επιθυμεί αυτή την λύση, αφού πρακτικά το τουρκικό κρατίδιο θα παραμείνει απομονωμένο, χωρίς καμία παρέμβαση στα ευρωπαϊκά δρώμενα, ούτε και στις πηγές των υδρογονανθράκων. Αλλά και η Ελλάδα, με τα τόσα προβλήματα που έχει, δεν φαίνεται διατεθειμένη να αναλάβει ευθύνες σε ένα ελληνικό νησί και να το εντάξει στους αμυντικούς σχεδιασμούς.

Η υπόθεση κυπριακό, είναι ένα απλό πρόβλημα εισβολής και κατοχής, άλλα και ένα πολύπλοκο πρόβλημα, εμπλοκής πολλών συμφερόντων, που έχουν να κάνουν με την γεωστρατηγική θέση του νησιού. Σε όλα αυτά πρέπει να προστεθούν πάθη και εγωισμοί, όρκοι και εθνικισμοί και απίστευτες υποκρισίες, για χάρη της εξουσίας. Μεγάλα θύματα οι πρόσφυγες, οι οποίοι παραμένουν εδώ και 43 χρόνια, εγκλωβισμένοι στις διαφωνίες των ταγών τους, σε Ελλάδα και Κύπρο, οι οποίοι άλλα λένε και άλλα πράττουν. Ύστερα από δύο χρόνια διαπραγματεύσεων, έγιναν οι μεγάλες συναντήσεις στο Μοντ Πελεράν και στην Γενεύη. Οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, λένε ότι για την αποτυχία των συνόδων, φταίει ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας ο οργισμένος Νίκος Κοτζιάς, ο οποίος φαίνεται ότι έχει διαφορετικές απόψεις από τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Αλήθεια ή ψέματα δεν έχει και τόση σημασία, αφού αυτοί που γνωρίζουν την αλήθεια είναι οι ξένοι συνομιλητές, οι οποίοι ξέρουν και τιμωρούν με την σιωπή τους. Το 2004 μετά το δημοψήφισμα και την οργή των εξαπατημένων Ευρωπαίων, οι τουρκοκύπριοι πήρα τα μισά που επιζητούσαν, χωρίς να δώσουν τίποτα. Δηλαδή πήραν ευρωπαϊκά διαβατήρια, πήραν εμπόριο με τον κανονισμό της πράσινης γραμμής και καθεστώς παρατηρητή σε πολλά διεθνή σώματα. Εάν οι ταγοί μας ξεγελάσουν και πάλι τους ισχυρούς, τότε μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει. Το «κούρεμα» ακόμη μας καίει.