Το καλό παιδί του Προεδρικού

Το καλό παιδί του Προεδρικού

ΤΟΥ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 18/12/2016

Κυρία, ντυμένη στην τρίχα, υψηλόμισθος δημόσιος υπάλληλος, έλεγε σοβαρολογώντας: «Εμείς δεν έχουμε ούτε πλούτη, ούτε εργοστάσια, ούτε επιχειρήσεις για να κληρονομήσουμε στα παιδιά μας. Σπουδάσαμε τα μωρά μας, για να πάρουν την θέση μας, στην δημόσια υπηρεσία. Έχουμε πολλούς φίλους, βοηθήσαμε πολλούς πολιτικούς και σίγουρα θα κανονίσουν τα παιδιά μας.». Αποτελεί κοινό μυστικό, ότι η δύναμη των πολιτικών, είναι οι διορισμοί και οι προαγωγές στο δημόσιο. Και αναλόγως των «επιτυχιών» τους, είναι και ο αριθμός των ψήφων που λαμβάνουν στις εκλογές. Ακόμη και σήμερα με την οικονομική κρίση και την δήθεν παγοποίηση των προσλήψεων, πάντα υπάρχει η κατάλληλη, έστω και έκτακτη, θέση, για τα «καλά» παιδιά. Στο παρελθόν, για μια θέση στο δημόσιο, απαιτείτο ταυτότητα μεγάλου κόμματος. Σήμερα απαιτείται μόνο το τηλέφωνο και οι καλές γνωριμίες. Διαχρονικά υπήρχε και η «μαύρη πλευρά» των διορισμών, όπου η διαπλοκή ήταν και είναι αισχρή και τιποτένια.

«Ζήλον ου κατ' επίγνωσιν» έχει το καλό παιδί του Προεδρικού, ο φέρελπις νέος πολιτικός, ο υφυπουργός παρά τω προέδρω, ο Κωνσταντίνος Πετρίδης. Ο άνθρωπος πάλεψε για χρόνια, άκουσε ειδικούς από τα πέρατα του κόσμου, άκουσε τους διευθυντές του δημοσίου, άκουσε τους συντεχνιακούς, άκουσε τους βουλευτές και συνέταξε τα ογκωδέστατα νομοσχέδια, για την μεταρρύθμιση του δημοσίου. Φαίνεται ότι αυτούς που δεν άκουσε, ήταν κάποιους ενοχλητικούς δημοσιογράφους –ίσως και κάποιους άλλους- οι οποίοι έφαγαν πολλά χαστούκια στην ζωή και γνωρίζουν ότι στην Κύπρο, όχι μόνο οι πολιτικοί, αλλά και οι πολίτες, άλλα λένε, άλλα κάνουν και άλλα εννοούν. Αποτέλεσμα ήταν στο τέλος της ημέρας «η εγχείρηση να πέτυχε, αλλά ο ασθενής απέθανε».

 

Ο νεαρός υφυπουργός, αν τα κατάφερνε, σίγουρα θα ήταν ένας πραγματικός ήρωας και ένας αληθινός σωτήρας του νησιού μας. Ωστόσο πάντα προηγείται η εξουσία, της πατρίδας. Το 2004 μεγάλες αμερικάνικες εφημερίδες, μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, έγραψαν ότι οι ελληνοκύπριοι δεν ήθελαν να μοιραστούν την καρέκλα της εξουσίας με τους τουρκοκύπριους. Η θεσούλα στο δημόσιο, είναι εξουσία και αυτό το αντιλαμβάνονται κυρίως οι διευθυντές του δημοσίου, οι οποίοι πολεμούν για να μην συνταξιοδοτηθούν ή δίνουν «γην και ύδωρ» για μια θεσούλα στον ιδιωτικό τομέα, μετά την αφυπηρέτηση τους. Ξέρουν πολύ καλά ότι μόλις χάσουν την καρέκλα, χάνουν και τους «φίλους» που τους έγλυφαν από πρωίας μέχρι νυκτός.

Ο Κωνσταντίνος Πετρίδης λόγω απειρίας, πίστεψε τα «κούφια λόγια» των «γερόντων». Όταν κατάλαβε την αλήθεια, μετά το «βουλευτικό χαστούκι», έδειξε και το άλλο του πρόσωπο. Και ποιος τον είδε και δεν τον φοβήθηκε. Άφησε την διπλωματική γλώσσα και μίλησε με απόλυτη ακρίβεια για τον «Στάβλο του Αυγείου» της δημόσιας υπηρεσίας. Κατακεραύνωσε τους διευθυντές, οι οποίοι ξέρουν και άλλα μονοπάτια, για να ανατρέπουν κυβερνητικές αποφάσεις και να «ντουπάρουν» τα κόμματα. Μίλησε για το σύστημα των πελατειακών σχέσεων και για την διαχρονική ευχέρεια των κυβερνήσεων, των κομμάτων και των πολιτικών, να χρησιμοποιούν τη δημόσια υπηρεσία ως λάφυρο εξουσίας, διαμοιράζοντας αυξήσεις, διορισμούς και προαγωγές.

Ο ενθουσιώδης υφυπουργός, δεν μίλησε για τα μικρά μυστικά της δημόσιας υπηρεσίας και ούτε τόλμησε βεβαίως να τα αγγίξει. Πριν δεκαετίες ξεκίνησε η περιβόητη και πανάκριβη μηχανογράφηση της δημόσιας υπηρεσίας, η οποία ακόμη συνεχίζεται. Επιβλήθηκε από το βαθύ κράτος στους ειδικούς, να μηχανογραφήσουν το αγκυλωμένο γραφειοκρατικό σύστημα και τους απαγόρευσε να το εκσυγχρονίσουν, αφού μέχρι πρόσφατα αρνούνταν οι διευθυντές να χρησιμοποιήσουν ακόμη και το email. Την εποχή της ηλεκτρονικής υπογραφής, ακόμη έχουμε τους πιστοποιούντες υπαλλήλους, ενώ για να συμπληρώσεις μια αίτηση, απαιτείται συλλογή δεκάδων εγγράφων, όταν όλα υπάρχουν ηλεκτρονικά στα γραφεία των υπαλλήλων των Υπουργείων. Το πιο τρελό, είναι το φαινόμενο των διευθυντών, οι οποίοι πολλαπλασιάζονται γιατί απλά η πλειοψηφία, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα καθήκοντα τους. Αντί απολύουν ανίκανους διευθυντές, δημιουργούν νέες θέσεις, για να γίνεται η δουλειά και την ίδια ώρα ικανοποιείται η πολιτική εξουσία, η οποία ζητά θέσεις, για να διατηρήσει τις θέσεις της. Το ποίος πληρώνει την νύμφη και το κόστος κανένας δεν γνοιάζεται.

Το μόνο που μένει, είναι οι κλασικοί στοίχοι του Νίκου Γκάτσου. «Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ, ενός νεαρού πρίγκιπα, της ανατολής, απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,  που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ, και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων… Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ…