Τα αλουμίνια του Προεδρικού

Τα αλουμίνια του Προεδρικού

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23/10/2016 

 

 

 

Ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, όχι μόνο στις συμφωνίες, αλλά και στις προσωπικές σχέσεις και σε όλα τα πράγματα του κόσμου. Το «πρώτο» κτίριο της Κύπρου, το Προεδρικό Μέγαρο, ο χώρος όπου γράφτηκε και γράφεται η σύγχρονη ιστορία του νησιού, κρύβει πολλές μικρές ατέλειες, οι οποίες αποτελούν καθρέφτη, γι’ αυτό που συμβαίνει σε όλη την ζωή του τόπου. Τα παράθυρα του Προεδρικού Μεγάρου, είναι φτιαγμένα από αλουμίνιο, κάτι που απαγορεύεται σε όλα τα διατηρητέα κτίρια του τόπου. Ακόμη και η νέα αίθουσα που ανεγέρθηκε στο χώρο του Προεδρικού, δεν φαίνεται να συνάδει με την αρχιτεκτονική του ιστορικού κτιρίου. Μπορεί τα αλουμίνια να τοποθετήθηκαν σε άλλες εποχές και η νέα αίθουσα να θέλει να δείξει την συνέχεια της σύγχρονης Κυπριακής Δημοκρατίας. Ωστόσο δεν παύουν να αποτελούν παραφωνίες, στον μαγευτικό λόφο της πρωτεύουσας, όσο και αν αρχιτέκτονες έχουν διαφορετική άποψη.

Η εικόνα του Προεδρικού, αντανακλάται σε όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής του τόπου. Κρύψε να περάσουμε, είναι η αγαπημένη ρήση των ταγών, αλλά και των πολιτών του τόπου και από εδώ αρχίσουν όλες οι παραβιάσεις των νόμων και των κανονισμών. Ακόμη και την ώρα της σύνταξης των νόμων, παραμένουν παραθυράκια, αφήνονται κενά, τα οποία είναι ικανά να ανατρέψουν φιλόδοξες προσπάθειες, για να πάει μπροστά αυτός ο τόπος. Κλασικό, τραγικό παράδειγμα, το Γενικό Σχέδιο Υγείας, το οποίος άρχισε να συζητείται από το 1965, το 2001 ψηφίστηκε και νομοθεσία και όμως έπρεπε να έλθει η Τρόικα και να βυθιστούν από τους ασθενείς τα δημόσια νοσοκομεία, για να συγκινηθεί το «βαθύ κράτος» των εμπλεκομένων και να αναληφθεί σοβαρή –ελπίζουμε- προσπάθεια για να εφαρμοστεί το ΓΕΣΥ και στην τελευταία, παρεμπίπτοντος, χώρα της Ευρώπης.

Για δεκαετίες, ήταν κοινό μυστικό, ότι για να προσληφθείς στο δημόσιο, έπρεπε να διαθέτεις κομματική ταυτότητα και να επηρεάζουν οι γονιοί σου, σημαντικό αριθμό ψηφοφόρων. Με ένα τηλεφώνημα, πρόσληψη με το καθεστώς του εκτάκτου και ακολούθως παραμονές εκλογών μονιμοποίηση με ένα νόμο της κυβέρνησης και της Βουλής. Ακόμη και σήμερα που απαγορεύονται διά νόμου οι προσλήψεις στον δημόσιο και ημιδημόσιο τομέα, είναι εκατοντάδες οι προσλήψεις, με το καθεστώς του συνεργάτη, της αγοράς υπηρεσιών και άλλων καθεστώτων. Από το δημόσιο κανένας δεν απολύεται και έτσι «τσούκου τσούκου» όλοι μετατρέπονται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με μόνιμους.

Αποτελεί κοινή λογική, ότι όλοι οι εργαζόμενοι θα πρέπει να αξιολογούνται και να πληρώνονται ανάλογα με την δουλειά που επιτελούν. Ο νεαρός Κωνσταντίνος Πετρίδης, μπορεί να σκοτώνεται στην δουλειά και τις διαβουλεύσεις, αλλά μάλλον φαίνεται ότι ρίχνει αυγά στον τοίχο, αφού με το σύστημα του «λουκάνικου» κόβονται συνεχώς σημαντικές πρόνοιες, για να μην ταράξει η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Καλύτερα το δημοσιοϋπαλληλικό ραχάτι των λίγων, που ξέρουν καλά, ότι δεν πρέπει να δουλεύουν, για να μην κάνουν λάθη και έτσι να κερδίζουν τις προαγωγές. Όλοι ομολογούν ότι δεν μπορούν να γίνουν τομές στο δημόσιο, από Διευθυντές που όχι μόνο δεν έχουν τα προσόντα, αλλά ούτε και τις φυσικές δυνάμεις, λόγω ηλικίας, για να ανταποκριθούν στις ευθύνες της θέσεις. Και όμως ο πόλεμος για τις προαγωγές, ελέω συστήματος που θέλει όλους να είναι άριστοι, ωχριά, μπροστά στις δολοπλοκίες του Τρωικού πολέμου.

«Πατήρ πάντων πόλεμος» όπως λέει ο μέγιστος Ηράκλειτος και επαναλαμβάνεται από τους φιλοσόφους όλων των εποχών. Και οι αλλαγές στο γερασμένο σύστημα της Κύπρου, απαιτούν να «σπάσουν αυγά». Δεν μπορεί να έχουμε τους πιο ακριβοπληρωμένους εκπαιδευτικούς και τις ψηλότερες δαπάνες στην Ευρώπη και να μην έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Δεν μπορεί να έχουμε τόσους γιατρούς και η υγεία στον τόπο να χωλαίνει. Δεν μπορεί να έχουμε τόσους ακριβοπληρωμένους υπαλλήλους στην Κεντρική Τράπεζα και το Υπουργείο Οικονομικών και η οικονομία να έχει καταρρεύσει. Δεν μπορεί να έχουμε συνταξιούχους σε θέσεις κλειδιά με πολλαπλές συντάξεις και οι νέοι με σπουδαία ακαδημαϊκά προσόντα, να πληρώνονται με μισθούς πείνας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ζωή προχωρά και ευτυχώς κανένας δεν είναι αναντικατάστατος.