Ο καφενές του εφόρου φορολογίας

Ο καφενές του εφόρου φορολογίας

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  2/10/2016 

 

Έχει πλάκα, είναι μαγικό, αλλά είναι και τραγικό και σοκαριστικό. Να κάθεσαι στο γραφείο, να πίνεις το φραπέ σου και να βλέπεις στο κομπιούτερ σου, τα σπίτια, τα χωράφια και τον μισθό του συγγενή σου, του γείτονα σου, του φίλου σου, του γνωστού σου, ακόμη και του εχθρού σου. Αν έχεις και ιδιαίτερο ενδιαφέρον ή και συμφέρον, μπορείς να ερευνήσεις τους τραπεζικούς λογαριασμούς, τις περιουσίες στο κτηματολόγιο και να αρχίσεις είτε την καζούρα, είτε το «καψόνι». Λες στον υφιστάμενο, στον συνάδελφο, να επιβάλει κατά το δοκούν φορολογία, ακόμη και 100 ευρώ, για να γίνει δικαίως ένσταση και τότε μπορεί να πας μέχρι και 12 χρόνια πίσω και να δεις και το ιστορικό του ανθρώπου. Τι καφενές, τι Στάβλος του Αυγεία, που έκανε λόγο ο νέος Έφορος Φορολογίας Γιάννης Τσαγγάρης, αλλά εδώ μιλούμε για ένα πανίσχυρο όπλο, ισχυρότερο από αυτά της Αστυνομίας και των μυστικών υπηρεσιών, ακόμη και από αυτά που κατέχει ο υπόκοσμος.

Πηγή του κακού, είναι πρώτα και κύρια οι άνθρωποι του φόρου, για τους οποίους ήδη βγήκε το όνομα, από τις έρευνες στην Ελλάδα και ενδεχομένως κάποιοι σύντομα θα οδηγηθούν ενώπιον της δικαιοσύνης. Από την άλλη, είναι τα απηρχαιωμένα συστήματα πληροφορικής, τα οποία επέτρεπαν στους 600 περίπου ανθρώπους των φορολογικών αρχών, να αλωνίζουν χωρίς έλεγχο στα προσωπικά δεδομένα όλων των φορολογουμένων πολιτών. Φυσικά «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει» και οι προνομιούχοι φοροθέτες, δεν άγγιξαν κανένα κρατικό αξιωματούχο, δηλαδή Γενικούς Διευθυντές και Διευθυντές του δημοσίου. Τολμούσαν όμως και άγγιζαν πολιτικά πρόσωπα, με τις υποψίες να στρέφονται προς άλλες πολιτικές δυνάμεις. Και εδώ ο πόλεμος, δεν είναι κυρίως μεταξύ των αξιωματούχων των κομμάτων, αλλά κυρίως μεταξύ των συναγωνιστών, εντός των κομμάτων. Κάποτε σκότωναν τα σώματα, σήμερα σκοτώνουν τις ψυχές των συναγωνιστών.

Οι αποκαλύψεις του Γιάννη Τσαγγάρη, ενώπιον της Επιτροπής Ελέγχου της Βουλής, ήταν ίσως το πιο ευχάριστο γεγονός, των τελευταίων χρόνων, στον σκοτεινό κόσμο της διαπλοκής και τις διαφθοράς. Ο άνθρωπος –απολαμβάνοντας και την ασυλία που προσφέρει το κοινοβούλιο- άνοιξε το στόμα του και είπε πικρές αλήθειες. Κατέγραψε την γάγγραινα των φορο-απατεώνων, το καρκίνωμα της διαπλοκής και τώρα υπάρχει ελπίδα ότι κάτι μπορεί να γίνει, κάτι μπορεί να αλλάξει σε αυτό τον γέριμο τον τόπο.  Μετά τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη, τον Γενικό Ελεγκτή, τώρα ο Έφορος Φορολογίας Γιάννης Τσαγγάρης, έρχεται να δώσει ελπίδες στους φτωχούς και καταφρονεμένους, ότι επιτέλους κάτι μπορεί να ανθίσει στις στάχτες της οικονομικής καταστροφής και της ηθικής σαπίλας. Όλοι εύχονται να μην ανατραπούν από το σύστημα και να μην βάλουν το «δάκτυλο στο μέλι».

Δεν θα ανακαλύψουμε την «τανιχόπιττα» σε αυτό τον τόπο. Ο νομοθέτης έδωσε ισχυρότατες –ίσως και προκλητικές- εξουσίες προς τις φορολογικές αρχές. Πιο ισχυρές και αυτό αυτές της Αστυνομίας, αφού μπορούν οι φοροθέτες ανά πάσα στιγμή, να έχουν πρόσβαση στις μισθοδοσίες, σε τραπεζικούς λογαριασμούς, στους ισολογισμούς εταιριών, ακόμη και στις περιουσίες στο κτηματολόγιο. Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης, αποκάλυψε στην Επιτροπή Ελέγχου της Βουλής, ότι έρευνες της Αστυνομίας για επίορκους αξιωματικούς της δύναμης και αξιωματούχους της τοπικής αυτοδιοίκησης, για τους οποίους υπάρχει κάτι παραπάνω από υποψία ότι πλούτισαν αθέμιτα, απέτυχαν και οι μόνοι οι οποίοι μπορούν να αποκαλύψουν τις παρανομίες, είναι οι φορολογικές αρχές.

Στην Αμερική και στις άλλες προηγμένες χώρες του κόσμου, οι ισχυρότερες θεσμικές αρχές, είναι πρώτα οι Επιτροπές Προστασίας του Ανταγωνισμού και ακολούθως οι φορολογικές αρχές. Ακόμη και εγκληματίες οδηγούνται στην φυλακή, όχι με την δύναμη των ανακριτικών αρχών, αλλά με την δύναμη των φορολογικών αρχών. Το παράδειγμα του φοβερού Αλ Καπόνε, δεν είναι το μοναδικό σε προηγμένες χώρες. Στην Ελλάδα, οδηγήθηκαν στις φυλακές, ο Άκης Τσοχατζόπουλος και ο δικός μας Ντίνος Μιχαηλίδης και στον τόπο μας ο πανίσχυρος Χριστόδουλος Χριστοδούλου, για φορολογικά αδικήματα. Ο τρόπος είναι απλός, φτάνει να υπάρχει η πολιτική βούληση. Και επειδή άλλο να το λες και άλλο να το κάνεις, καλό είναι να εισαχθεί και στην Κύπρο ο φόρος κληρονομιάς –με ψηλούς συντελεστές- ο οποίος καταργήθηκε πριν μερικά χρόνια. Να πληρώνουν έστω και μετά θάνατο, αυτοί οι οποίοι μια ζωή, κατάφερναν να ξεγελούν το σύστημα και να κλέβουν τους συμπολίτες τους. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορούν να ξεγελάσουν τον χάρο.