Περί όνου σκιάς
το κυπριακό
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ
ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
25/9/2016
«Όταν κοιτάς από
ψηλά μοιάζει η γη με ζωγραφιά και εσύ την πήρες σοβαρά..» τραγουδά ο Κώστας
Χατζής και τα ίδια ισχύουν και για το κυπριακό. Οι πολιτικοί ταγοί από την
ίδρυση της Δημοκρατίας, μέχρι και σήμερα, αναζητούν τις μικρές ατέλειες, μέσα
από νομικίστικες προσεγγίσεις και παραγνωρίζουν την γενική εικόνα και την
πολιτική διάσταση. Δηλαδή ξεχνούν ότι ζούμε σε ένα φυσικό παράδεισο, δεν
λαμβάνουν υπόψη την γεωγραφική θέση του νησιού και φυσικά δεν αντιλαμβάνονται
την δύναμη και το μέγεθος της Κύπρου. Όπως το «πουλί το μουττάτο, ο Θεός
προυμουττάτο», έτσι και στο νησί των αγυρτών, οι ισχυροί του κόσμου και οι
δικοί μας απατεώνες, κάθε λίγα χρόνια, μας ανατρέπουν, είτε γεωγραφικά, είτε
οικονομικά, είτε άλλως πως. Και όμως δεν φαίνεται να βάζουμε μυαλό.
Ιστορικά ξεκίνησε
ο αγώνας της ΕΟΚΑ 1955-59 για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Τελικά
κατέληξε στην ανεξαρτησία. Το 1963 ξεκίνησαν οι δικοινοτικές συγκρούσεις και ο
εμφύλιος σπαραγμός, που οδήγησε στο πραξικόπημα και την εισβολή. Τότε
αποφασίστηκε από τον Μακάριο και τον Καραμανλή, η δημιουργία ομοσπονδίας στην
Κύπρο, δηλαδή δύο κρατιδίων και μιας ενιαίας συντονιστικής κυβέρνησης. Στο
πλαίσιο αυτό, έγινε η μετακίνηση των πληθυσμών και μπήκε η βάση για μια μορφή
διακυβέρνησης του νησιού. Για 42 χρόνια συζητούμε για τις εξουσίες της
κεντρικής κυβέρνησης, η οποία στην ουσία δεν θα έχει επίδραση στην
καθημερινότητα του πολίτη και σήμερα με την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μάλλον
η δύναμη της, θα είναι «περί όνου
σκιάς». 
Οι ξένοι οι
οποίοι ασχολούνται με το κυπριακό, αδυνατούν να αντιληφθούν τους παραλογισμούς
στο νησί. Οι Τουρκοκύπριοι δεν είναι εχθροί μας, αλλά η Τουρκία, λέμε, μόνο που
στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων κάθονται οι Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι απολαμβάνουν
τις καταπατημένες ελληνοκυπριακές περιουσίες. Οι διαπραγματευτές, ο εκάστοτε
πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο τουρκοκύπριος ηγέτης, δηλώνουν ότι είναι φίλοι,
τρώνε και πίνουν μαζί και όμως στις διαπραγματεύσεις, δεν μπορούν να βρουν τις
χρυσές τομές. Μόνο μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, οι ξένοι δημοσιογράφοι
κατάλαβαν και έγραψαν ότι οι ελληνοκύπριοι δεν θέλουν να μοιραστούν την εξουσία
με τους τουρκοκύπριους και μόνο τότε οι ξένοι πολιτικοί ηγέτες, κατάλαβαν ότι
οι ελληνοκύπριοι ταγοί, τους κορόιδεψαν τόσα χρόνια, ότι τάχα εκλιπαρούσαν για
λύση του κυπριακού. Ο μόνος αληθινός αναδεικνύεται ο Ντενκτάς που ήθελε δύο
γενιές, για να λύσει το κυπριακό και φαίνεται ότι πέτυχε τον στόχο του, έστω
και μετά θάνατο.
Σήμερα το μόνο σίγουρα
στο κυπριακό, είναι ότι τα νήματα κινούν οι «μεγάλοι», οι οποίοι θέλουν να εκμεταλλευτούν
το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο που υπάρχει στην λεκάνη της Ανατολικής
Μεσογείου. Κύπρος, Ισραήλ, Αίγυπτος και Λίβανος, θέλουν να πουλήσουν και η
Τουρκία και η Ευρώπης, θέλουν να αγοράσουν, για να περιορίσουν το μονοπώλιο της
Ρωσίας. Μόνο που για πάνε οι υδρογονάνθρακες στον προορισμό τους, πρέπει να
λυθεί το κυπριακό. Από την άλλη, πέθανε η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων,
ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, ακόμη και οι ταγοί που τους χώριζε αίμα, με
τους Έλληνες και τους Τούρκους της Κύπρου. Σήμερα το δίλημμα είναι απλό. Είτε
συνεργάζεστε, για το καλό όλων, είτε ακολουθεί η άλλη οδός. Τα κατεχόμενα
μετατρέπονται σε καθεστώς «Ταϊβάν», δηλαδή οικονομική όχι πολιτική αναγνώριση
–ήδη με τον κανονισμό της πράσινης γραμμής λειτουργεί εν μέρει αυτό το
καθεστώς- και γεμίζουν με έποικους από την Τουρκία. Από την άλλη, δεν αποκλείεται
ακόμη ένα χαστούκι, σε επίπεδο κουρέματος των καταθέσεων, αφού η οικονομία
βρίσκεται ακόμη στον αναπνευστήρα και οι Τράπεζες βρίσκονται σε ξένα χέρια. Οι
διαφωνίες στις διαπραγματεύσεις, είναι μάλλον εύκολη υπόθεση, όταν υπάρχει καλή
θέληση και κοινή λογική. Μπορεί να μην υπάρχουν χρονοδιαγράμματα, αλλά ο χρόνος
είναι ισχυρότερος από όλους τους ανθρώπους και σίγουρα δεν γυρίζει πίσω.
Σχόλια