Ο κανιβαλισμός στα ΜΜΕ

Ο κανιβαλισμός στα ΜΜΕ

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 11/9/2016

 

 

 

 

Η ιστορία του χότζα με τον γάιδαρο, πάει γάντι με τους μεγαλοεκδότες και τους καναλάρχες, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο. Στο μύθο, χότζας εκπαίδευσε τον γάιδαρο του, να μεταφέρει τον ίδιο και την πραμάτεια του, χωρίς να τρώει και να πίνει νερό, μόνο που όταν εκπαιδεύτηκε, το ζώο ψόφησε. Στην Ελλάδα γίνεται αυτές τις μέρες το «σώσε», με την δημοπρασία τεσσάρων μόνο αδειών πανελλήνιας τηλεόρασης και πολλοί είναι οι «εργατοπατέρες» που τάχα κόπτονται, ότι θα μείνουν άνεργοι δημοσιογράφοι και τεχνικοί. Φυσικά ξεχνούν ότι για μήνες εκατοντάδες δημοσιογράφοι και τεχνικοί είναι απλήρωτοι, για πολλά χρόνια πληρώνοντας ψίχουλα για ατέλειωτες ώρες εργασίας και ότι για δεκαετίες μερικοί εκδότες και καναλάρχες πλούτιζαν με τα έργα του δημοσίου.

Στην Κύπρο, οι εκδότες και οι καναλάρχες, αποτελούν ιερές αγελάδες, έστω και αν δεν τηρούν τους νόμους και τους κανονισμούς, για τα εργασιακά δικαιώματα των δημοσιογράφων και των τεχνικών στα Μέσα Ενημέρωσης. Και όλα αυτά, την ώρα που η πολιτεία, εδώ και δεκαετίες, παραχωρεί ένα σωρό προνόμια στους εκδότες και τους καναλάρχες, όπως αφορολόγητα μηχανήματα και αυτοκίνητα. Σε άλλες χώρες τα προνόμια δίδονται στους δημοσιογράφους, για να μπορούν να επιτελούν ελεύθερα και χωρίς εξαρτήσεις την δουλειά τους. Φθάσαμε στο σημείο μερικοί εκδότες και καναλάρχες, να «κοκορεύονται» ότι ελέγχουν κόμματα και βουλευτές και να περηφανεύονται ότι μπορούν να διορίζουν ακόμη και Υπουργούς.

Μια άλλη σοφή κουβέντα των προγόνων μας, λέει ότι αδύνατο να αναγκάσεις ένα γάιδαρο, να φάει μια μάτσα σανό, ή να πιεί μια βάττα (δοχείο) νερό, αν αυτός δεν έχει ανάγκη. Το ίδιο ισχύει για όλα τα ζώα. Αντιθέτως ο άνθρωπος είναι σχεδόν αδύνατο να αντισταθεί σε ένα καλό φαγητό, έστω και αν προηγουμένως έφαγε το φαγητό μιας βδομάδας. Το ίδιο συμβαίνει με τα σπίτια, τα χρήματα και τα άλλα πλούτη, τα οποία μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες δεκάδων ή και χιλιάδων ανθρώπων. Από τον κανόνα δεν εξαιρούνται και οι καναλάρχες και οι εκδότες, οποίοι προσφέρουν ψίχουλα στους εργαζόμενους, ώστε αυτοί να συνεχίσουν να ζουν σαν «μαχαραγιάδες».

Δημοσιογράφοι με πείρα δεκαετιών, άνθρωποι οι οποίοι θυσίασαν προσωπικές ζωές, σε ατέλειωτες ώρες εργασίας, για να καταξιώσουν και να αναδείξουν τα αφεντικά τους, αλλά και για να ικανοποιήσουν το μεράκι και πάθος τους, σε μια στιγμή ρίχνονται στα αζήτητα της ανεργίας, για να προσληφθούν νέοι δημοσιογράφοι, με ελάχιστα χρήματα και με το καθεστώς του αυτοεργοδοτούμενου. Δηλαδή αυτοί να πληρώνουν κοινωνικές ασφαλίσεις, ασφάλειες υγείας και άλλες υποχρεώσεις και το χειρότερο να μπορεί ο εργοδότης να τον απολύσει, όποτε σκεφτεί, χωρίς καμία επίπτωση.

Εμφανίστηκε και το φαινόμενο του κανιβαλισμού, μεταξύ των εργαζομένων, αφού οι νεαροί μόλις καταλάβουν την εκμετάλλευση, αρχίζουν την γκρίνια κατά των μεγαλύτερων και οι μεγαλύτεροι κατά των νέων, οποίοι διαλύουν τις εργασιακές συνθήκες. Και όλα αυτά, με την υπόθαλψη των εργοδοτών και την αδυναμία των συντεχνιών, να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Αποτελεί κανόνας πλέον το φαινόμενο της «λιμνοποίησης» των εργαζομένων, δηλαδή οι ίδιοι δημοσιογράφοι να εργάζονται στην τηλεόραση, στην εφημερίδα, στο ραδιόφωνο και το διαδίκτυο. Αποτέλεσμα είναι να εξουθενώνονται και να διαλύεται η ποιότητα της δημοσιογραφίας. Πιο απλά, είναι αδύνατο, σε ένα δημοσιογράφο να διερευνήσει εις βάθος ένα θέμα και να αποκαλύψει σκάνδαλα. Αποτέλεσμα είναι σήμερα να βιώνουμε τα μεγάλα σκάνδαλα του χρηματιστηρίου και της οικονομικής καταστροφής.

Η δημοσιογραφία καλείται και τέταρτη εξουσία, γιατί απλά οι δημοσιογράφοι αποτελούν ή πρέπει να αποτελούν το «χαλινάρι» στην ασυδοσία της εξουσίας. Εξουσία χωρίς έλεγχο καταντά στην πράξη δικτατορία, έστω και αν οι ηγέτες εξελέγησαν με την ψήφο του λαού. Η Κύπρος και η Ελλάδα σήμερα ζουν στη δίνη της φτώχιας και της ανέχειας και σε ένα «βόθρο» σκανδάλων. Συνυπεύθυνοι είναι και οι δημοσιογράφοι που δεν μπόρεσαν να αποκαλύψουν την διαφθορά. Ωστόσο η κύρια ευθύνη ανήκει στο βαθύ κράτος, στο πολιτικο-οικονομικό-εκδοτικό κατεστημένο, το οποίο ακόμη νομίζει ότι είναι αναντικατάστατο και ξεχνά την θεία δίκη.