Τα
θέατρα της Λευκωσίας
ΤΟΥ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
7/8/2016
Στην
Γερμανία πριν μερικά χρόνια, θέλησαν να κτίσουν ένα μεγάλο γήπεδο ποδοσφαίρου.
Οι αρχιτέκτονες και οι πολιτικοί μηχανικοί, ετοίμασαν καταπληκτικά σχέδια. Τα
χρήματα υπήρχαν και οι κάτοικοι φώναζαν για να γίνει το έργο. Ωστόσο οι
τεχνο-οικονομικές μελέτες, δεν επέτρεπαν την προώθηση του έργου, αφού δεν
μπορούσε να γίνει απόσβεση. Αναγκάστηκαν να αλλάξουν τα σχέδια και μετέτρεψαν
σε πολυδύναμο χώρο το στάδιο. Τρεις μέρες την βδομάδα λειτουργεί ως γήπεδο
ποδοσφαίρου, δύο μέρες ως παγοδρόμιο και άλλες δύο ως χώρος συναυλιών,
θεατρικών και άλλων παραστάσεων. Σχεδιάστηκε και ειδικό μηχανικό σύστημα, με το
οποίο διαμορφώνεται αναλόγως ο χώρος του γηπέδου, για να εξυπηρετεί τις ανάγκες
της κάθε εκδήλωσης. Το έργο τότε διαφημίστηκε και ως ένα τεχνικό επίτευγμα και
ως παράδειγμα σωστής διαχείρισης του δημοσίου πλούτου.
Πριν
μερικά χρόνια ο αείμνηστος Τάσος Παπαδόπουλος, κατά τα εγκαίνια του Δημοτικού
Θεάτρου Στροβόλου και όταν ο τότε Δήμαρχος ζήτησε την οικονομική στήριξη του
κράτους, απάντησε «εμένα με ρωτήσετε;». Τότε έγινε σάλος, τότε υπήρξε
προβληματισμός, για τις δαπάνες για θέατρα, αλλά από τότε μέχρι σήμερα, είναι
σαν να μην πέρασε μια μέρα. Πριν μερικές μέρες ο Πρόεδρος της Βουλής Δημήτρης
Συλλούρης, πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα, πρότεινε -σύμφωνα με την
συνάδελφο Κάτια Σάββα του «Πολίτη»- την μετατροπή του ερειπωμένου «αμαρτωλού»
Δημοτικού Θεάτρου, δίπλα από την Βουλή, σε κτίριο της Ολομέλειας του
Κοινοβουλίου. Αντί να τρέξουν όλοι να στηρίξουν την πρόταση, μαθαίνουμε ότι
άρχισαν τα μουρμουρητά, περί πολιτισμού και άλλα ακατανόητα, ενώ ο Δήμαρχος
Λευκωσίας Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης, είπε διπλωματικά, ότι δεν υποβλήθηκε αίτημα.
Το πρώτο
και βασικό ερώτημα που έπρεπε να τεθεί, είναι αν η Λευκωσία χρειάζεται ακόμη
ένα θέατρο. Ευτυχώς ή δυστυχώς μερικά μέτρα δίπλα στο Δημοτικό Θέατρο, είναι το
θέατρο Παλλάς, μερικές εκατοντάδες μέτρα το θέατρο του ΘΟΚ. Από εκεί και πέρα
υπάρχουν καμιά δεκαριά θέατρα ιδιωτικών θιάσων, ενώ κάθε δήμος της ευρύτερης
περιοχής Λευκωσίας, διαθέτει κλειστά και ανοικτά θέατρα. Άραγε πόσα από αυτά τα
θέατρα είναι οικονομικά βιώσιμα και γιατί η Λευκωσία χρειάζεται ακόμη ένα
θέατρο, με δαπάνη πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Η ανακαίνιση θα στοιχίσει γύρω στα
14 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς να υπολογίζονται οι αλλαγές που συνήθως χρειάζονται.
Φυσικά ούτε λόγος για απόσβεση, ούτε λόγος για τεχνοοικονομική μελέτη.
Το
κτίριο του κοινοβουλίου σε κάθε χώρα, αποτελεί το σπίτι του λαού και είναι ο
ναός της Δημοκρατίας. Κατά κανόνα βρίσκεται στο κέντρο της κάθε πρωτεύουσας,
είναι εντυπωσιακό παραδοσιακό κτίριο ή σύγχρονο κτίριο με ξεχωριστή
αρχιτεκτονική. Στην Κύπρο, υποχρεωτικά το 1960 χρησιμοποιήθηκε το κτίριο, του
τότε Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών. Από τότε μια ανακαίνιση και μια
επέκταση, με λυόμενη κατασκευή. Πριν δύο και πλέον δεκαετίες σχεδιάστηκε νέα
Βουλή, για να ανεγερθεί στο λόφο της ΠΑΣΥΔΥ, αλλά μέχρι σήμερα, μάλλον όλα
έγιναν ιστορία.
Το
κτίριο του Δημοτικού Θεάτρου, με τον κλασσικό χαρακτήρα του, θα μπορούσε εύκολα
να μετατραπεί σε κεντρικό κτίριο της Βουλής και με λίγα χρήματα από τους
φορολογούμενους, σε σχέση με το πανάκριβο κτίριο που βρίσκεται στα χαρτιά.
Ταυτόχρονα θα μπορούσε να ενταχθεί στο χώρο του κοινοβουλίου, ο διπλανός κήπος,
ο ομορφότερος της Λευκωσίας, ο οποίος κατάντησε άντρο ακολασίας τα βράδια, όπως
καταγγέλλουν εδώ και χρόνια βουλευτές. Ακόμη θα μπορούσε να αναβαθμιστεί και το
εστιατόριο – καφετέρια, ώστε να μπορεί να φιλοξενεί ξένες αντιπροσωπείες. Κάτι
αντίστοιχο λειτουργεί σχεδόν σε όλα τα ξένα κοινοβούλια. Φυσικά τα συμφέροντα
από ένα νέο κτίριο, είναι τεράστια –όπως δείχνει η πείρα από τα έργα του
δημοσίου- και οι αντιδράσεις είναι φυσιολογικές. Ωστόσο πρέπει κάπου να
λειτουργήσει η κοινή λογική και γιατί όχι, τα χρήματα που περισσεύσουν να
δοθούν για τους ηθοποιούς και τους άλλους καλλιτέχνες και δεν είναι ανάγκη να
χαθούν σε ντουβάρια, για να μπορούν κάποιοι θνητοί να κόβουν κορδέλες και να
βάζουν το όνομα τους, σε πέτρινες ταμπέλες.
Σχόλια