Συντάξεις
στους ζωντανούς ήρωες
ΤΟΥ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 14/8/2016
Λεβεντοπαππούς,
με άσπρα μαλλιά, άνεργος τα τελευταία χρόνια, αναγκάστηκε να καταφύγει σε πρόωρη
σύνταξη, στα 63 του χρόνια. Για ένα κομμάτι
ψωμί, για το χαρτζιλίκι των εγγονιών του. Καθόταν στο καφενείο,
απολάμβανε τον καφέ του και οργισμένος, έβριζε το κράτος και το Υπουργείο Εργασίας,
αφού απέκοψαν το 6% της κανονικής σύνταξης. Ο άνθρωπος,
πολέμησε το 1974, τραυματίστηκε -γι αυτό και είναι σήμερα ζωντανός- και υπηρέτησε την
Εθνική Φρουρά για τρία χρόνια, σε συνθήκες πολέμου. Μονολογούσε λέγοντας: «Δεν γνοιάστηκε
ποτέ η πατρίδα για το τραύμα μου. Ποτέ ζήτησα μια θέση στο δημόσιο ή άλλη
βοήθεια από το κράτος. Τουλάχιστον σήμερα ας μας αναγνωρίσουν για σκοπούς
συνταξιοδότησης, τον τρίτο χρόνο που υπηρετήσαμε την πατρίδα. Ας δουν και τα
τραύματα μας, για τα οποία ταλαιπωρούμαστε μια ζωή. Οι πλούσιοι της
"σειράς μου", γράφτηκαν σε
πανεπιστήμια της Ελλάδας -τότε χωρίς εξετάσεις- και έφυγαν από την επικίνδυνη,
τότε Κύπρο και από τον στρατό, ένα χρόνο νωρίτερα. Γι' αυτούς αναγνωρίζονται τα
χρόνια σπουδών, για λόγους συνταξιοδότησης, ενώ γι' εμάς που
ταλαιπωρούμαστε μια ζωή, από τις συνέπειες του πολέμου, ούτε λόγος».
Φυσικά εμείς ποτέ δεν είχαμε «μπάρμπα στην Κορώνη» έλεγε και ξανάλεγε
ο λεβέντης της ζωής, κοροϊδεύοντας τους «κουμπάρους τους ξεφτίλες» που έρποντας
και λίχοντας, με κομματικές ταυτότητες, απέκτησαν τεράστια γραφεία, για να
στεγάσουν το άδειο τους κεφάλι.
Άλλος
λεβεντοπαππούς, αυτός αιχμάλωτος του πολέμου του 1974. Δύο μήνες στα μπουντρούμια
των Αδάνων και της κατεχόμενης Κύπρου. Άνθρωπος με ατέλειωτες
τραγικές ιστορίες ψυχολογικού και σωματικού πόνου. Άνθρωπος με περηφάνια, ο
οποίος ουδέποτε καταδέχθηκε να πάρει έστω και μια λίρα, ένα ευρώ, από το δημόσιο. Ατέλειωτες
σκληρές δουλειές, για να θρέψει την οικογένεια του. Η κακή μοίρα
το έφερε και έμεινε και αυτός άνεργος τα τελευταία χρόνια. Τώρα, αδύναμος
σωματικά, «σπάζει τον νου του», αναζητώντας μια σχετικά ήσυχη δουλειά, για να
μπορέσει να συμπληρώσει ακόμη ένα χρόνο εισφορές στις κοινωνικές ασφαλίσεις,
ώστε να πάρει κανονική σύνταξη. Μονολογούσε και αυτός:
«Εγώ ξέρω και ζω, με ψωμί και ελιές. Αλλά θέλω να μπορώ να δίνω χαρτζιλίκι στα εγγονάκια
μου. Αυτή είναι η χαρά της ζωής μου.»
Στον
καφενέ ήταν και τρίτος λεβεντοπαππούς, ο οποίος πολέμησε το 1974, πήρε παράσημα
πολέμου, χωρίς ποτέ να διανοηθεί να εξαργυρώσει την προσφορά προς την πατρίδα. Αυτός στάθηκε πιο
τυχερός και έχει μέχρι σήμερα την δική του δουλειά, για την οποία διαθέτει 15
ώρες την ημέρα, 365 μέρες τον χρόνο, εδώ και δεκαετίες. Υποδείκνυε:
«Καλά δεν ντρέπονται, ο τάδε και ο δείνα, οι οποίοι κρύφτηκαν στον πόλεμο, σαν «γυναικούλες»
και σήμερα απολαμβάνουν ακριβοπληρωμένες θεσάρες στο δημόσιο». Και συνέχισε να
στολίζει τους πολιτικούς: «Το μόνο που ξέρουν είναι να κάνουν εγκαίνια και να
αποκαλύπτουν αγάλματα για νεκρούς ήρωες -μερικοί από τους οποίους σκοτώθηκαν
άνευ λόγου και αιτίας- και ξεχνούν αυτούς που πολέμησαν, αυτούς που πληγώθηκαν,
αυτούς υποφέρουν μια ζωή από ψυχολογικές και άλλες ασθένειες».
Γέμισε η
Κύπρος με αγάλματα νεκρών ηρώων. Τους ζωντανούς ήρωες, γιατί τους ξεχνά η
πολιτεία; Δεν θα ήταν καλύτερα, να γίνει ένα μνημείο του άγνωστου στρατιώτη,
όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες του κόσμου και να γραφτούν τα ονόματα
όλων των ηρώων. Οι άνθρωποι θυσιάστηκαν για να έχουν μια ειρηνική και ευημερούσα ζωή, τα παιδιά και
τα εγγόνια τους, δεν σκοτώθηκαν για να έχουν ένα κακόγουστο πολλές φορές
άγαλμα, να λένε κούφια λόγια οι ταγοί του τόπου. Η πολιτεία οφείλει να δείξει
έμπρακτα την στήριξη της, προς τους ανθρώπους που πολέμησαν, που
αιχμαλωτίστηκαν, που υπέφεραν, χωρίς να προδώσουν την πατρίδα. Καλό θα ήταν το
Υπουργείο Εργασίας, να μελετήσει το ενδεχόμενο, να προσφερθούν στους ζωντανούς
ήρωες, μερικά μικρά ωφελήματα, για τα «υστερινά» τους. Επιτέλους πότε θα κοπούν
οι πολλαπλές προκλητικές συντάξεις, σε όλους αυτούς που νομίζουν ότι πρόσφεραν
περισσότερα από αυτά που τους πρόσφερε η πατρίδα. Ευτυχώς οι αναντικατάστατοι
είναι μόνο στα νεκροταφεία και στον άλλο κόσμο δεν μεταφέρουν τις τραπεζικές
θυρίδες τους.
Σχόλια