Οι άριστοι Οδυσσέας και Κληρίδης

Οι άριστοι Οδυσσέας και Κληρίδης

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15/5/2016

Εθνικοί ήρωες κατέστησαν, εν ζωή, ο Γενικός Εισαγγελέας Κώστας Κληρίδης και ο Γενικός Ελεγκτής Οδυσσέας Μιχαηλίδης. «Τόσα χρόνια μας περιέπαιζαν όλοι και κανένας δεν άγγιζε τους μεγαλοαπατεώνες» συνηθίζουν να λένε στις καφετέριες οι πονεμένοι, οι εξαπατημένοι και μια μεγάλη ικανοποίηση εμφανίζεται στα πρόσωπα τους. Κάθε φορά που ανακοινώνονται διώξεις τραπεζιτών, τοπικών αρχόντων και άλλων λεγόμενων επώνυμων, οι κουβέντες στα καφενεία, παίρνουν φωτιά και όλοι έχουν να πουν γι’ αυτά που άκουσαν και για αυτά που κουτσομπόλευαν. Όλοι γίνονται «προφήτες μετά Χριστόν» και όλοι ξέρουν τα πάντα. Το μόνο δεν ξέρουν, είναι γιατί πιάστηκαν «κότσοι» από κάποιους πιο πονηρούς από αυτούς.

Τις τελευταίες ημέρες είδαμε τον Γενικό Εισαγγελέα, να οργίζεται για την Βουλή, η οποία στην τελευταία συνεδρίαση, πριν την διάλυση της, ψήφισε ένα σωρό αντισυνταγματικά, κατά την γνώμη του, νομοθετήματα. Ακόμη ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία του κοινοβουλίου, είδαμε Γενικό Εισαγγελέα να αποχωρεί διαμαρτυρόμενος, από συνεδρία κοινοβουλευτικής επιτροπής. Η οργή μπορεί να ήταν δικαιολογημένη, λόγω των «αδύναμων» θέσεων βουλευτών, ωστόσο δεν παύει να αποτελεί μια «άκομψη» κίνηση. Ο Κώστας Κληρίδης ιστορικά είναι ο πρώτος Γενικός Εισαγγελέας, ο οποίος αποποιήθηκε της ευθύνης να συμβουλεύει νομικά, να γνωματεύει για προτάσεις νόμου, τις οποίες ετοιμάζουν βουλευτές. Με άλλα λόγια, όπως λένε και οι παλιοί κοινοβουλευτικοί, ο άνθρωπος «πέταξε από το παράθυρο» την μισή εξουσία του. Ξέχασε ότι όσα χάλια και αν έχει το κοινοβούλιο, αποτελεί την δεύτερη εξουσία και όταν θέλει καθίσταται και κυβερνώσα Βουλή. Τώρα φθάσαμε στο σημείο η Βουλή, να αναγκάζεται να καταβάλλει τεράστια ποσά, για νομικές συμβουλές και για δικαστικές μάχες.

Στο παρελθόν οι Γενικοί Εισαγγελείς, καθοδηγούσαν την Βουλή και επίλυαν πολλά προβλήματα, πριν την δημιουργία τους. Οι θέσεις τους, στην σύσκεψη των αρχηγών ή στις κοινοβουλευτικές επιτροπές, ήταν κατά κανόνα θέσφατα. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έλεγαν ότι η ισχυρότερη και ουσιαστική εξουσία στην Κύπρο, ανήκει στο Γενικό Εισαγγελέα, ο οποίος είναι ένας άτυπος «βασιλιάς». Διαθέτει την μοναδική εξουσία να αναστέλλει διώξεις, να κατευθύνει έρευνες, να συμβουλεύει και να επηρεάζει καθοριστικά την εκτελεστική και –προηγουμένως- την νομοθετική εξουσία, ενώ είναι απόλυτα σεβαστός και από το Ανώτατο Δικαστήριο. Σήμερα δεν λείπουν τα παράπονα από βουλευτές, ότι οι λειτουργοί της νομικής υπηρεσίας, όχι σπάνια έρχονται αδιάβαστοι στην Βουλή, ενώ δεν δίνουν ξεκάθαρες απαντήσεις στη Βουλή.

Τις τελευταίες ημέρες είδαμε και ενέργειες της Ελεγκτικής Υπηρεσίας, στην υπόθεση των διπλοκάμπινων αυτοκινήτων, οι οποίοι προκαλούν το λιγότερο δυσφορία. Άνθρωπος της Ελεγκτικής Υπηρεσίας, παρακολουθούσε τις διαδικασίες, έδωσε το πράσινο φως για την αγορά και όμως βγήκε αργότερα ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης, να μας πει το αυτονόητο, ότι δεν μπορεί να υπάρχει μόνο μία προσφορά. Άρα κάτι άλλο συμβαίνει και είτε ο άνθρωπος της Ελεγκτικής κάτι λάθος έκανε, είτε φανερώθηκε ακόμη ένα σκάνδαλο. Είναι να διερωτάται κανείς, αν αξίζουν τα τεράστια ποσά που καταβάλλονται για νομικούς συμβούλους, για εσωτερικούς και εξωτερικούς ελεγκτές, από Υπουργεία, ημικρατικούς οργανισμούς και όλες τις δημόσιες υπηρεσίες. Αν σήμερα, όπου σηκώσεις πέτρα βρίσκεις και ένα σκάνδαλο, τι θα γινόταν άραγε, αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί. Ίσως μια λύση, ήταν να ακολουθηθεί η πρακτική των αμερικανών, οι οποίοι αναθέτουν σε ιδιωτικούς οίκους, να αξιολογούν όλες τις δημόσιες δαπάνες.

Ο Κώστας Κληρίδης και  Οδυσσέας Μιχαηλίδης, είναι στη συνείδηση των πολιτών, οι άριστοι των αρίστων. Ωστόσο όπως έλεγαν οι βυζαντινοί, «η τελειότης είναι δαιμονιώδης» και η λαϊκή σοφία στην Κύπρο ότι «το πουλί το μουτάττο ο Θεός προυμουτάτο». Ο Γενικός Εισαγγελέας και ο Γενικός Ελεγκτής, κάνουν σίγουρα την διαφορά στην εποχή της διαφθοράς και της σήψης. Ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν πρέπει ο τόπος να οδηγηθεί σε φαινόμενα «αστυνομικού κράτους». Στο όνομα του καλώς νοούμενου συμφέροντος, να φθάσουμε σε φαινόμενα Ανατολικής Γερμανίας, όπου οι μισοί πολίτες παρακολουθούσαν τους άλλους μισούς. Υπάρχει και η πορεία του μέτρου, η επιλογή της μετριοπάθειας και ο δρόμος του διαλόγου, ανάμεσα στις εξουσίες. Μόνο έτσι θα έχει ελπίδα η Κύπρος.