Το πανεπιστήμιο της Βουλής

Το πανεπιστήμιο της Βουλής

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 17/4/2016

 

Ο Νέστωρας της Βουλής, ο Νίκος Κατσουρίδης, έλεγε πρόσφατα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη, ότι η Βουλή είναι ένα πανεπιστήμιο. Και σίγουρα είναι το πιο δύσκολο πανεπιστήμιο της Κύπρου. Οι εξετάσεις δίνονται κάθε Πέμπτη στην Ολομέλεια της Βουλής, όταν οι αντιπρόσωποι του λαού, σηκώνουν το χέρι τους, είτε για να ψηφίσουν, ή για να καταψηφίσουν ένα νόμο. Οι βαθμολογίες δίνονται από την συνείδηση βουλευτή, η οποία αποτελεί τον αυστηρότερο καθηγητή, τον αυστηρό κριτή, μέρα και νύκτα, για όλους τους βουλευτές.

Οι αντιπρόσωποι του λαού έχουν το προνόμιο, να εγκαθιδρύουν θεσμούς, να κατευθύνουν την κοινωνία και το κυριότερο να ελέγχουν την εκτελεστική εξουσία και οικονομικά την δικαστική. Βρίσκονται αντιμέτωποι καθημερινώς με τον πόνο του λαού, με τις στρεβλώσεις του συστήματος και το σημαντικότερο πολεμούν καθημερινώς τους «πειρασμούς» οι οποίοι τους δελεάζουν με χρήμα και δόξα, φτάνει να παραδοθούν και να βάλουν το δακτυλάκι τους, στο «μέλι». Ο καθένας έχει την τιμή τους, λένε οι εξουσιαστές του πλούτου, μόνο που συχνά πυκνά, προσκρούουν στους ατίμητους, οι οποίοι σώζουν τους φτωχούς και καταφρονεμένους.

Επί Μακαρίου, λένε οι παλιοί, η Βουλή ήταν σώμα επικύρωσης των αποφάσεων της εκτελεστικής εξουσίας. Γι’ αυτό και η αντιμισθία ήταν πολύ χαμηλή, καθιερώθηκε το δικαίωμα άσκησης επαγγέλματος και προσφέρθηκε το αφορολόγητο αυτοκίνητο, για να διακινούνται οι αντιπρόσωποι του λαού. Μετά την εισβολή και κυρίως τα τελευταία χρόνια, η Βουλή πολλές φορές φλερτάρει με τον πειρασμό της κυβερνώσας Βουλής. Όσες αστοχίες και αν παρατηρούνται ή καταγγέλλονται, η αλήθεια είναι ότι μόνο έτσι εδραιώνεται η Δημοκρατία και μόνο έτσι προχωρά ο τόπος μπροστά.

Η βουλευτική ασυλία, δηλαδή το δικαίωμα να λένε ότι θέλουν οι βουλευτές – και οι φιλοξενούμενοι εντός του κοινοβουλίου- αποτελεί ίσως την μεγαλύτερη δύναμη, που έχουν οι αντιπρόσωποι του λαού, παρόλα τα παρατράγουδα που παρατηρούνται. Αυτά που λέγονται και αυτά που καταγγέλλονται στο κοινοβούλιο, δεν λέγονται πουθενά αλλού, ούτε στις τηλεοράσεις, ούτε στα ραδιόφωνα, ούτε στις εφημερίδες, όπου οι λογοκρισίες, οι αυτολογοκρισίες και οι αυστηρότατοι, νόμοι για την ασυλία, αποτελούν τεράστιο ανάχωμα, για την ελευθερία του λόγου.

Σε επίπεδο εκτελεστικής εξουσίας, το σύστημα είναι θεμελιωμένο στην δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, με τον παντοδύναμο πρόεδρο της Δημοκρατίας, να κατευθύνει τους Υπουργούς και τους στενούς συνεργάτες του, πέφτοντας ωστόσο πολλές φορές και ο ίδιος θύμα, των αγκυλώσεων του συστήματος. Στην νομοθετική εξουσία, υπάρχει ένας συνεχής «πόλεμος» μεταξύ των κομμάτων, μεταξύ των εξουσιών και μόνο έτσι κινείται λίγο το σύστημα. Στα βουλευτικά έδρανα, περνούν και καταθέτουν θέσεις και απόψεις, όλες οι εξουσίες, όλα τα διευθυντικά στελέχη του δημοσίου, όλοι οι ηγέτες των συντεχνιών, όλες οι οικονομικές εξουσίες, ακόμη και οι απλοί άνθρωποι του λαού, στο σπίτι του λαού.

Η Βουλή έχει και τα στραβά και ανάποδα της, τα οποία είναι πολλά. Πηγή βεβαίως όλων, ο κανονισμός της Βουλής, ο οποίος είτε είναι λειψός, είτε ερμηνεύεται κατά το δοκούν. Ατέλειωτες συνεδριάσεις, ατέλειωτες ουρές καλεσμένων, ατέλειωτες ομιλίες και κανένας έλεγχος για την παραγωγικότητα των αντιπροσώπων του λαού. Προβληματικό είναι και το σύστημα με τους επιστημονικούς συνεργάτες, οι οποίοι πολλές φορές, δεν ασκούν επιστημονική δουλειά.

Από την άλλη βεβαίως είναι και τα μεγέθη μεταξύ των εξουσιών. Είναι χαρακτηριστικές οι παραδοχές βουλευτών, για την αδυναμία να μελετήσουν τα δυσνόητα και πολυσέλιδα κείμενα των νομοσχεδίων. Και το χειρότερο να εντοπίσουν τις παγίδες που κρύβουν. Βουλευτής με περγαμηνές και πολλά χρόνια εμπειριών, έλεγε ότι είναι αδύνατο ένας βουλευτής να ξέρει περισσότερα από ένα διευθυντή του δημοσίου, ο οποίος για δεκαετίες δουλεύει σε ένα τομέα.

Ωστόσο οι βουλευτές ακούγοντας τους πάντες, μπορούν και ορθώνουν λόγο και μπορούν και διεκδικούν μια θέση στην κοινωνία για τους παραμελημένους του συστήματος. Μπορεί σήμερα οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, αλλά τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα και θα βλέπαμε πολλούς ζητιάνους στους δρόμους, αν δεν υπήρχαν οι βουλευτές να φωνάζουν για κοινωνικό κράτος. Στην Βουλή υπάρχει φωνή και υπάρχει ελπίδα για τον τόπο.