Της αεροπειρατείας η ενημέρωση

Της αεροπειρατείας η ενημέρωση

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 3/4/2016

 

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

Κορώνα – γράμματα, φαίνεται ότι έπαιξε το «κεφάλι» του ο Πρόεδρος Αναστασιάδης. Κατά την διάρκεια της «αεροπειρατείας του έρωτα» δήλωνε γελώντας, ότι «το θέμα δεν έχει να κάνει με τρομοκρατία…  και όλα έχουν να κάνουν με μια γυναίκα πάντα…» παραπέμποντας στην πληροφορία που ήθελε τον αιγύπτιο αεροπειρατή, να δρούσε για χάρη της κύπριας αγαπημένης του. Ευτυχώς που ήταν «μαϊμού» ο αεροπειρατής, γιατί διαφορετικά το γέλιο του Νίκου Αναστασιάδη, θα μετατρεπόταν σε κλάμα, για όλη την Κύπρο.

 

Η δήλωση Αναστασιάδη, στο μέσο της αεροπειρατείας, τυχαία ή όχι, ήταν κίνηση εξαιρετικά ψηλού ρίσκου. Το αεροδρόμιο ήταν κλειστό, ο στρατός και η αστυνομία είχαν περικυκλωμένο το αιγυπτιακό αεροσκάφος, έφθαναν στο νησί πολεμικά αεροσκάφη της Αιγύπτου, πήγαιναν και έρχονταν πληροφορίες ότι ο αεροπειρατής ήταν ζωσμένος με εκκριτικά και οι φήμες για εκκένωση της παραλίας Μακέντζι, μεταδίδονταν απ’ ευθείας από τα Μέσα Ενημέρωσης, όχι μόνο της Κύπρου, αλλά και όλου του κόσμου. Άσε και το γεγονός, ότι η δήλωση και το γέλιο, θεωρήθηκαν ρατσιστικές, εις βάρος των γυναικών.

Το γέλιο του Προέδρου Αναστασιάδη, από την άλλη, ήταν λυτρωτικό για την πλειοψηφία του κόσμου, ο οποίος ξύπνησε πανικοβλημένος από την εισβολή της τρομοκρατίας στο νησί και άρα την διάλυση της μόνης βιομηχανίας που επιβιώνει στο νησί. Η κίνηση Αναστασιάδη, τυχαία ή όχι, θύμισε ανάλογη δήλωση του Γλαύκου Κληρίδη, όταν κατέπεσε το ελικόπτερο και σκοτώθηκε ο τότε αρχηγός της Εθνικής Φρουράς Ευάγγελος Φλωράκη και άλλοι αξιωματικοί. Ο μακαρίτης πήγε επί τότου και είπε, το «πονηρό» και φανταστικό, ότι έγειρε το ελικόπτερο την ώρα της προσγείωσης και σκοτώθηκαν οι άνθρωποι. Από εκείνη την ώρα σταμάτησε η συνομωσιολογία, ότι δεχθήκαμε επίθεση από τους Τούρκους και σιώπησαν οι «εθνοπατέρες» που ζητούσαν πόλεμο εκείνη την στιγμή.

 

Πέραν από όλα αυτά, η αεροπειρατεία απέδειξε την γύμνια του συστήματος ενημέρωσης των πολιτών, σε κρίσιμες στιγμές του τόπου. Θύμισε τα τραγελαφικά που συνέβησαν το 1974, από το μοναδικό τότε κρατικό ραδιόφωνο, το οποίο μετέδιδε ότι τα τουρκικά αεροπλάνα καταρρίπτονται το ένα μετά το άλλο και οι ημέτερες δυνάμεις αναδιπλούνται, χωρίς να καταλαβαίνει κανείς τι σημαίνει. Ή μάλλον ο κόσμος, ήξερε καλά, ότι έπρεπε να τρέξει για να σωθεί, από τους εισβολείς οι οποίοι σκότωναν και βίαζαν.

 

Σε άλλες "σοβαρές" χώρες τα σχέδια αντιμετώπισης κρίσεων, προβλέπουν ότι πρώτα πρέπει να γίνουν κινήσεις σε επικοινωνιακό επίπεδο και ακολούθως να διαταχθούν κινήσεις των δυνάμεων ασφαλείας. Δηλαδή θα πρέπει πρώτα οι Υπουργοί και οι άλλοι αξιωματούχοι να σκεφτούν τι θα πουν στους δημοσιογράφους –άρα στους πολίτες- και ακολούθως πως θα αντιμετωπίσουν την κρίση. Οι «σοβαροί» ξέρουν ότι αν δημιουργηθεί πανικός, χάνεις την μάχη από την αρχή, όσες σωστές κινήσεις και αν ακολουθήσουν.

 

Το Προεδρικό Μέγαρο διαθέτει πολλούς έμπειρους δημοσιογράφους, η Αστυνομία διαθέτει ένα «στρατό» από λειτουργούς τύπου, η πολιτεία διαθέτει δύο μεγάλους δημόσιους οργανισμούς ενημέρωσης το ΡΙΚ και το ΚΥΠΕ και όμως στην κρίσιμη στιγμή, δεν υπήρχε έγκαιρη και συνεχής ενημέρωση. Αποτέλεσμα ήταν να αρχίσει να λειτουργεί το ράδιο αρβύλα διεθνώς και να τρέχει εκ των υστέρων ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών να προβαίνει σε διαψεύσεις. Ο άνθρωπος σίγουρα δεν ήταν αρμόδιος και σίγουρα κάποιοι άλλοι έπρεπε να έχουν αυτό το σοβαρό καθήκον.

 

Ηταν τραγικό να παρακολουθείς το Euronews, την ΕΡΤ, το BBC, το CNN το RT να επικαλούνται πληροφορίες, οι οποίες ήταν τελικά λανθασμένες φήμες. Σε κάποια φάση οι ξένοι δημοσιογράφοι, «έτριξαν τα δόντια» στους «υπεύθυνους» και άρχισε η ενημέρωση μόνο των ξένων δημοσιογράφων. Δυστυχώς οι «υπεύθυνοι» ξέχασαν να ενημερώσουν τους «ιθαγενείς» δημοσιογράφους. Είναι η ώρα, και επείγει, να οριστούν από τώρα, άνθρωποι οι οποίοι να γνωρίζουν την επιστήμη της επικοινωνίας, στις ομάδες διαχείρισης κρίσεων, δηλαδή δίπλα στους αρμόδιους Υπουργούς. Και από τώρα να ετοιμαστούν σενάρια ενημέρωσης των δημοσιογράφων για διάφορες κρίσεις. Σήμερα γελούμε, αλλά αύριο μπορεί να κλαίμε και πάλι επί ερειπίων.