Έρχονται τα «μαυρούδκια» της CYTA

Έρχονται τα «μαυρούδκια» της CYTA

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗΣ

Δεν είναι κακόγουστο ανέκδοτο. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου δήλωσε στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής, ότι θα καταψηφίσει το κυβερνητικό νομοσχέδιο για τα ωφελήματα, που θα λάβουν οι υπάλληλοι της CYTA, στο πλαίσιο της μετοχοποίησης του ημικρατικού οργανισμού. Πρωτοφανή και εξωφρενικά τα χρυσά προνόμια, αν αναλογιστεί κανείς, τους μισθούς των 500 έως 700 ευρώ των νέων επιστημόνων. Ένα χρόνο να «δοκιμάζουν» τον ιδιώτη μέτοχο και αν δεν τους αρέσει, να εντάσσονται στο δημόσιο με τον ίδιο μισθό και τις ίδιες προοπτικές προαγωγής. Επιπλέον ένα σωρό άλλες επιλογές, μέχρι και μπόνους μετοχές. Και όλα αυτά την ώρα που η CYTA πήρε την κατιούσα και εξακολουθεί ο λαουτσίκος, να πληρώνει τις ακριβότερες τηλεπικοινωνίες στον κόσμο, αν είναι ορθοί οι ερευνητές. 

Ο δρόμος της CYTA πήρε την δική του πορεία και είτε με τον ένα τρόπο, είτε με τον άλλο, σε λίγα χρόνια, όλα θα είναι διαφορετικά. Πίσω από όλα αυτά, κρύβεται η ρήση του Χάρη Γεωργιάδη, ότι οι νέοι υπάλληλοι που θα προσλαμβάνονται από την ιδιωτική πλέον CYTA, με όποια σύνθεση και αν έχει το μετοχικό της κεφάλαιο, θα προσλαμβάνονται με μισθούς της αγοράς και χωρίς το καθεστώς του δημοσίου υπαλλήλου. Επί της ουσίας, με πολύ χαμηλότερους μισθούς –κλάσματα καλύτερα- από αυτούς που λαμβάνουν σήμερα οι υπάλληλοι του ημικρατικού οργανισμού. Στην Ελλάδα πριν μερικά χρόνια στον ΟΤΕ, δεν έβρισκες χώρο για καφέ, από το πλήθος των υπαλλήλων. Σήμερα ερήμωσαν τα πάντα, στο μεγαλοπρεπές μέγαρο των Αθηνών. Το κράτος και οι ιδιώτες μέτοχοι μπορεί να πανηγυρίζουν για τους φόρους που συλλέγουν και τα κέρδη που μαζεύουν, αλλά η ανεργία διαλύει την κοινωνία και οι εργαζόμενοι είναι πλέον ταπεινωμένοι και φοβισμένοι.

Στην Κύπρο η πρακτική των υπαλλήλων ιδιωτικού δικαίου, σε δημόσιες υπηρεσίες και ημικρατικούς οργανισμούς, έχει την δική της θλιβερή ιστορία. Εδώ και δεκαετίες τα κόμματα προεκλογικά προσλάμβαναν αβέρτα εκτάκτους, με μόνο στόχο την αύξηση του αριθμού των ψήφων. Ακολούθως η Βουλή επανειλημμένως μονιμοποιούσε τους εκτάκτους και όλοι ήταν ευτυχισμένοι, εκτός από αυτούς που πλήρωναν φόρους. Από εκεί και πέρα, το θέμα των αναγκών και της παραγωγικότητας, ήταν μάλλον μια λεπτομέρεια. Η εναρμόνιση πρώτα και μετά η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση άλλαξαν τους κανόνες του παιγνιδιού. Οι ανίκανοι διευθυντάδες της κομματικής ταυτότητας, ήθελαν τους νέους και μορφωμένους για να μην γίνονται ρεζίλι. Έτσι εμφανίστηκαν τα «μαυρούδκια» που δούλευαν, με το καθεστώς των εκτάκτων ή αορίστου χρόνου και κάλυπταν τις αδυναμίες των «μεγάλων».

Η ιστορία με τα «μαυρούδκια» έχει και άλλες χειρότερες πτυχές εκμετάλλευσης των νέων ανθρώπων. Συμφωνούσαν ή καλύτερα «συνωμοτούσαν» τα «αφεντικά» με τους συντεχνιακούς, για προσλήψεις εκτάκτων αντί υπαλλήλων, με βάση το οργανόγραμμα. Το αντάλλαγμα ήταν η δημιουργία νέων «φωτογραφικών» διευθυντικών θέσεων, στη ουσία αχρείαστες, οι οποίοι καταργούνται με την αφυπηρέτηση συγκεκριμένων ανθρώπων. Οι έκτακτοι δεν δικαιούνται έτσι και αλλιώς προαγωγές. Την ίδια ώρα τα κομματικά «γεράκια», προσλαμβάνουν ελεύθερα χαμηλόμισθους εκτάκτους και μαζεύουν και με αυτό τον τρόπο, τα ψηφαλάκια. Οι μόνιμοι απολαμβάνουν ψηλούς μισθούς, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, προαγωγές και ένα σωρός άλλα προνόμια και δίπλα τους τα «μαυρούδκια», όπως αποκαλούνται χαϊδευτικά οι έκτακτοι, για να βγάζουν την δουλειά.

Ευτυχώς ή δυστυχώς η Ευρωπαϊκή Ένωση, επέβαλε το καθεστώς αορίστου, ύστερα από 30 μήνες δουλειάς και την ίση αμοιβή για ίσης αξίας εργασίας, ώστε να τερματιστεί η εκμετάλλευση. Αλλά και πάλι οι «πονηροί», συνεχίζουν ανενόχλητοι την δική τους ιστορία. Όπως τα αφεντικά του ιδιωτικού τομέα, χρησιμοποιούν τους αλλουδαπούς, έτσι και τα αφεντικά του δημοσίου χρησιμοποιούν τους έκτακτους. Στο τέλος της ημέρας, το βαθύ κράτος, διευρύνει το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών και διατηρεί την ανεργία στα ύψη, με την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, ξεχνώντας ότι πάνω από νόμους των ανθρώπων, είναι οι φυσικοί ή μεταφυσικοί νόμοι, δηλαδή η θεία δίκη.