Ρίσκο η άρση της ασυλίας

Ρίσκο η άρση της ασυλίας

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10/1/2016

 

 

Κίνηση υψηλού ρίσκου, χαρακτήριζε παλαιός πολιτικός, τις διαδικασίες άρσης της ασυλίας του βουλευτή Αντρέα Θεμιστοκλέους, για ένα αδίκημα της καθημερινότητας. Υπέπεσε σε σειρά οδικών αδικημάτων, τα οποία συνοδεύονται από ποινικά αδικήματα. Ο παλαίμαχος πολιτικός υποδείκνυε ότι η απόφαση του Κώστα Κληρίδη, ενέχει τον κίνδυνο ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής και φαίνεται ότι λήφθηκε εν βρασμώ ψυχής. Και όλα αυτά την ώρα που εκκρεμεί εδώ και χρόνια νομοσχέδιο, όχι στην Βουλή, για τις διαδικασίες άρσης της ασυλίας βουλευτών. Η κίνηση φαίνεται να επιβλήθηκε υπό το βάρος των πολλών «αταξιών» βουλευτών, οι οποίοι κατάντησαν «σούργελο» στις σατιρικές εκπομπές και στην συνείδηση των πολιτών.

Ο άνθρωπος που γνωρίζει καλά τα τερτίπια της πολιτικής, σημείωνε ότι η απόφαση του Κώστα Κληρίδη ανοίγει τον δρόμο και αποτελεί προηγούμενο, για να οδηγούνται με το παραμικρό και αναλόγως της κρίσης του εκάστοτε Γενικού Εισαγγελέα, πολιτικοί ηγέτες του τόπου, ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας, ανατρέπεται από την απόφαση ενός και μόνο ανθρώπου, του ισχυρότερου θεσμού σε αυτό τον τόπο, ο οποίος μπορεί να αναστέλλει ποινικές διώξεις. Η προσφυγή και μόνο στο Ανώτατο Δικαστήριο, για άρση της ασυλίας, αποτελεί από μόνη της, δυσβάστακτη τιμωρία για κάθε πολιτικό πρόσωπο. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στην περίπτωση, του υπό κατηγορία στην Κύπρο, τότε ευρωβουλευτή Μάριου Ματσάκη, ακολούθησε μια άλλη πορεία, ενδεχομένως πιο ψύχραιμη.

Η απόφαση του Γενικού Εισαγγελέα, μπορεί να ικανοποιεί το λαϊκό αίσθημα, αλλά ανοίγει το δρόμο, αποτελεί προηγούμενο, για να ακολουθήσουν υποχρεωτικά και πολλές άλλες αιτήσεις για άρση της ασυλίας βουλευτών. Όπως συμβαίνει και στις ανακρίσεις της Αστυνομίας, ενδεχομένως θα αρχίσουν τα αλληλοκαρφώματα, όχι μόνο μεταξύ των κομμάτων, αλλά κυρίως μεταξύ «συναγωνιστών» εντός των ίδιων κομμάτων. Βρισκόμαστε παραμονές βουλευτικών εκλογών και την ώρα που βρίσκονται σε εξέλιξη οι μάχες για τα ψηφοδέλτια και όλα είναι πιθανά. Θα πρέπει να αναμένονται τώρα και άλλα πολλά αιτήματα στο Ανώτατο για άρση της ασυλίας και άλλων βουλευτών.

Το Σύνταγμα στο άρθρο 83 καθορίζει ότι οι «οι βουλευταί δεν υπόκεινται εις ποινικήν δίωξιν και δεν ευθύνονται αστικώς ένεκεν οιασδήποτε εκφρασθείσης γνώμης ή ψήφου δοθείσης υπ’ αυτών εν τη Βουλή των Αντιπροσώπων». Πιο απλά οι βουλευτές δικαιούνται να λένε ότι θέλουν και να ψηφίζουν ότι θέλουν στη Βουλή. Από εκεί και πέρα η πρακτική να μην οδηγούνται στην δικαιοσύνη για ποινικές υποθέσεις, όπως τα τροχαία αδικήματα, μάλλον στηρίζεται σε διασταλτική ερμηνεία του Συντάγματος. Καλό είναι να κατατεθεί το συντομότερο δυνατό τα νομοσχέδιο για την ασυλία στην Βουλή, ώστε να γνωρίζουν και οι βουλευτές με ξεκάθαρο τρόπο, τι δικαιούνται και τι όχι. Μέχρι σήμερα ακολουθούσαν το εθιμικό δίκαιο  -από την ίδρυση της Δημοκρατίας-  που ήθελε τους βουλευτές να μην οδηγούνται στην δικαιοσύνη για τροχαία αδικήματα. Ίσως τώρα είναι και η ώρα να ρυθμιστούν και οι ταχύτητες με τις οποίες τρέχουν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι Υπουργοί. Μόνο αν είναι για λόγους ασφάλειας, υπάρχει δικαιολογία.

Πέραν της νομικής πτυχής υπάρχει και η πολιτική πτυχή, κάτι που στον τόπο μας, βρίσκεται σε πρωτόγονο επίπεδο. Πιο απλά στις προηγμένες δημοκρατίες, μόλις ακουστεί κάτι αρνητικό για κάποιο πολιτικό πρόσωπο, το πρώτο που συμβαίνει είναι η παραίτηση και ακολουθούν όλες οι νομικές διαδικασίες. Στην Κύπρο πρέπει να φθάσουμε στο σημείο της καταδίκης ενός Υπουργού ή ενός βουλευτή, για να εγκαταλείψει υποχρεωτικά πλέον το χαρτοφυλάκιο και την έδρα. Οι πολίτες έχουν δίκιο να αγανακτούν, την ώρα που βιώνουν την οικονομική καταστροφή, υποφέρουν από την φτώχια και τα χρέη και αδυνατούν να καταλάβουν, πως κάποιοι μπήκαν στους λογαριασμούς τους, πως πήραν τις οικονομίες μιας ζωής και μάλιστα χωρίς να δώσουν λόγο σε κανένα και χωρίς να οδηγηθούν ενώπιον της δικαιοσύνης.