Επικίνδυνο το 2016

Επικίνδυνο το 2016

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 3/1/2015

Μόνο με ψυχιατρικούς όρους, μπορεί να κατανοηθεί η ψυχολογία των προδομένων εργαζομένων. Όπως τους ταύρους σε υαλοπωλεία, τρία χρόνια μετά την οικονομική καταστροφή, αναζητούν αφορμές για να εκδικηθούν, τους πρωταγωνιστές του κουρέματος των καταθέσεων, της μείωσης των μισθών και κυρίως του κουρέματος των ονείρων τους. Άνθρωπος ο οποίος δέχθηκε πολλά χαστούκια στην ζωή, προδομένος από φίλους και συνεργάτες, χρεοκοπημένος από αγαθές προθέσεις, μονολογούσε ότι ο κυπραίος επιζητεί λόγους για να αντιγράψει τον Αλέξη Ζορπά, αναζητεί αφορμές για να «χύσει την καρδάρα με το γάλα», ψάχνει τρόπους για να τιμωρήσει όλου αυτούς που αποφασίζουν γι’ αυτόν, χωρίς αυτόν.

Ο οξυδερκής άνθρωπος, προβλέπει ότι το 2016, θα είναι πολύ πιο επικίνδυνο από το καταραμένο 2013. Οι θεσμοί καταρρέουν ο ένας μετά τον άλλο, οι πολιτικοί απαξιώνονται με ηχηρό τρόπο και οι πολίτες άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι το βρώμικο αλισβερίσι στο δημόσιο, δεν έχει ούτε όρια, ούτε ηθικούς φραγμούς. Οι διευθυντάδες του δημοσίου απαιτούν αυξήσεις, δηλαδή οι συνένοχοι της καταστροφής, οι τραπεζικοί άρχισαν τις απεργίες, δηλαδή οι ύποπτοι της καταστροφής και τα μεγάλα παζάρια για τον δημόσιο πλούτο, άρχισαν να όζουν διαφθοράς. «Άτιμη κενωνία, άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις», όπως έλεγε και η παραδουλεύτρα, στην ταινία «ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι.» Και όλα αυτά την ώρα που η ανεργία παραμένει στο 16% και οι νέοι με πτυχία, εργάζονται με μισθούς 500 ευρώ.

Συνέχιζε ο άνθρωπος και έλεγε ότι ο κυπραίος είναι όπως το περίφημο κυπριακό γαϊδούρι και αυτό το απέδειξε κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ανέχεται τα πάντα, σηκώνει τα μεγαλύτερα βάρη, αλλά μέχρι σε ένα σημείο. Αν ο ιδιοκτήτης του, περάσει το όριο, τότε αλίμονο του. Η κλωτσιά του γαϊδάρου είναι θανατηφόρα. Οι κυβερνώντες και όλοι αυτοί που λαμβάνουν αποφάσεις, καλό είναι να αρχίσουν να προβληματίζονται για την κόπωση που άρχισαν να αισθάνονται οι κύπριοι εργαζόμενοι, οι οποίοι συνειδητοποιούν ότι «όλοι τα παίρνουνε» εκτός από αυτούς που δουλεύουν σκληρά και τίμια. Τα παιδιά τους, χωρίς μέλλον, αναζητούν την τύχη τους, στο εξωτερικό και αυτό αποτελεί ίσως την χειρότερη μαχαιριά, στην ψυχή των ανθρώπων που βίωσαν τον πόλεμο και την καταστροφή του 1974.

Τα ψέματα τέλειωσαν και οι απειλές για ολική καταστροφή του τόπου, άρχισαν να μην γίνονται πιστευτές. Οι Υπουργοί πήραν νέες λιμουζίνες, οι υψηλόμισθοι του δημοσίου συνεχίζουν να απολαμβάνουν τα προκλητικά προνόμια τους, οι πολυσυνταξιούχοι συνεχίζουν να κάθονται σε χρυσούς θρόνου και νέοι επαιτούν το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα και το χαρτζιλίκι των γονιών τους. Και όλα αυτά την ώρα που η στατιστική υπηρεσία καταγράφει διεύρυνση του χάσματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών και διαπιστώνει ότι οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Η κοινωνία φθάνει στα όρια της και αν η ιστορία της λύσης του κυπριακού, ανατραπεί και πάλι μέσα από τον πόλεμο της καρέκλας και των μικροσυμφερόντων, αλίμονο στο τόπο, αλλά και σε όλους αυτούς, που ονειρεύονται θρόνους και προνόμια. Τα τελευταία 41 χρόνια, οι κύπριοι είναι μάρτυρες του ίδιου θλιβερού σκηνικού, με τους ηγέτες να διαλαλούν ότι θέλουν λύση του κυπριακού και την ίδια ώρα, μέσα από νομικισμούς και κουτοπονηριές, να αναβάλλουν συνεχώς την λύση, για χάρη μιας ουτοπίας. Ο χρόνος κυλά και πίσω δεν γυρνά και το μόνο που αφήνει πίσω του, είναι χαμένα όνειρα χιλιάδων προσφύγων που πεθαίνουν με το όνειρο της επιστροφής, έστω και αν αυτό, αποτελεί, ανέκδοτο για μερικούς καρεκλοκενταύρους. Όταν οι άνθρωποι προγραμματίζουν ο Θεός γελά και ευτυχώς ή δυστυχώς η θεία δίκη, είναι πάνω από την ανθρώπινη δικαιοσύνη.