Η αξία της ταυτότητας

Η αξία της ταυτότητας

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 18-10-2015

 

 
 

«Ο μεγάλος αδελφός» που παρακολουθεί τους πάντες και πάντα, όπως προφητικά γράφτηκε από τον Τζώρτζ 'Οργουελ το 1948, έγινε ήδη ο μικρός καθημερινός μας αδελφός. Στους δρόμους οι κάμερες και στα σπίτια μας, το facebook το twitter και τα άλλα μικρά ηλεκτρονικά παράθυρα, που φανερώνουν τα ανομολόγητα πάθια και καημούς των ανθρώπων. Από εκεί και πέρα είναι οι δορυφόροι, οι παρακολουθήσεις τηλεφωνικών συνδιαλέξων, γραπτών μηνυμάτων και ένα σωρό άλλα που ακόμη δεν είδαμε. Σε ένα κόσμο, που όλα φανερώνονται μέσα από μια οθόνη, η δημόσια υπηρεσία, κινείται με ρυθμούς, προ Όργουελ. Η γραφειοκρατία σπάζει κόκκαλα και στοιχίζει πανάκριβα στους φορολογούμενους. Και όλα αυτά, την ώρα που το ένα τρίτο του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, πολίτες καταλήγουν στην φυλακή για χρέη μερικών ευρώ και χιλιάδες άνθρωποι περιμένουν το καθημερινό συσσίτιο των κοινωνικών παντοπωλείων.

 

Κατά καιρούς ακούμε και διαβάζουμε για τις φανταστικές δυνατότητες των ταυτοτήτων με βιομετρικά στοιχεία, οι οποίες αποτελούν διαβατήριο για όλη την Ευρώπη και σύντομα ελπίζουμε σε όλο τον κόσμο, αφού τα εμπιστευτικά στοιχεία ταξιδεύουν πριν από τους πολίτες, σε όλο τον οργανωμένο κόσμο. Όμως το κυπριακό κράτος, που εκδίδει τις ταυτότητες, υποτιμά τόσο πολύ τα δικά του επιτεύγματα. Δεν είναι δυνατό να ζητά να συμπληρώσεις 13 σελίδες για το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, όταν με το νούμερο και μόνο της ταυτότητας, μπορεί να γνωρίζει από τις καταθέσεις στις Τράπεζες, μέχρι και τα ιατρικά δεδομένα ενός ανθρώπου. Δεν είναι δυνατό ένας εργαζόμενος να θέλεις ακόμη και λογιστή, για να συμπληρώσει την δήλωση του φόρου εισοδήματος, όταν όλα τα έσοδα του  εργαζόμενου, μπορούν την ίδια ώρα, με το πάτημα ενός κουμπιού, να βρίσκονται μπροστά από ένα φοροθέτη. Το εκπληκτικότερο, είναι αποικιοκρατική πρακτική, με τους πιστοποιούντες υπαλλήλους, οι οποίοι κανένας δεν ξέρει τι εξυπηρετούν. Και όμως για να κάνεις την δουλειά σου, για να μεταβιβάσεις για παράδειγμα ένα αυτοκίνητο, θα πρέπει να τους αναζητήσεις για να καταβάλεις προηγουμένος τον οβολό σου.

 

Ο νέος και δυναμικός υφυπουργός παρά τω Προέδρω, Κωνσταντίνος Πετρίδης, εξαγγέλλει μεγάλες και επιστημονικά τεκμηριωμένες αλλαγές στο δημόσιο και μπράβο του. Ωστόσο οι σοφοί «καθηγητάδες» πολλές φορές δεν έχουν σχέση με το παζάρι και σπάνια πίνουν καφέδες με τους πολίτες του μόχθου. Καλό είναι ο «κηνυγός» της γραφειοκρατίας να στραφεί πρώτα προς τα μικρά και εύκολα, τα οποία θα λυτρώσουν χιλιάδες πολίτες και θα επιφέρουν εξοικονομήσεις πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Και το καλύτερο θα δώσουν ώθηση στην επιχειρηματικότητα, η οποία σήμερα στενάζει πίσω από την χαρτούρα της γραφειοκρατίας, η οποία πολλές φορές χρειάζεται και «λάδωμα για να γυρίσει ο τροχός».

 

Το σπουδαιότερο από όλα, για να λυθεί μια και καλή το δράμα της γραφειοκρατίας, είναι η υποχρεωτική χρήση των πιστωτικών καρτών, κάτι που εφαρμόζουν ήδη με μεγάλη επιτυχία οι Σουηδοί, οι Ισραηλίτες, άλλες χώρες και τώρα επιχειρεί να εφαρμόσει και η «δυσπαραγούσα» Ελλάδα. Θα ελέγχονται και θα πληρώνουν τους φόρους τους, οι μεγαλοσχήμονες που ψάχνουν χίλιους δυο τρόπους, για να εξαπατήσουν το κράτος. Και όταν πληρώνονται αυτόματα οι φόροι, θα γλιτώσουν οι φοροθέτες από την ταλαιπωρία του ελέγχου των μικρών «ψαριών» και θα κυνηγήσουν τα «όρνεα». Το δημόσιο θα έχει σταθερά έσοδα και οι μεγαλόσχημοι οι οποίοι σήμερα φοροδιαφεύγουν και σιωπούν, θα αρχίσουν να απαιτούν καλύτερες υπηρεσίες από το «έρμο» το κράτος. Οι καιροί άλλαξαν, ευτυχώς οι καρεκλοκένταυροι που εισήλθαν στο δημόσιο με κομματικές ταυτότητες, άρχισαν να αποχωρούν και οι νέοι, ευτυχώς έχουν και όρεξη και γνώσεις, για να αλλάξουν όχι μόνο το δημόσιο, αλλά και την κοινωνία.