Στους Ρωμιούς της Πόλης με το ΡΙΚ
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 13/9/2015
«Σας ευχαριστούμε γιέ μου, μας δώσατε
ζωή...» ήταν η ιλαρή κραυγή χαράς, Ρωμιάς της Πόλης, η οποία συνοδευόταν από
ένα τρεμάμενο, αλλά και τόσο ζεστό άγγιγμα στο χέρι. Η μεγάλη σε ηλικία Κωνσταντινοπολίσσα,
παρακολούθησε μαζί με δεκάδες άλλους ρωμιούς, της κοινότητας Νεοχωρίου της
Κωνσταντινούπολης, την συναυλία αλληλεγγύης, ειρήνης και φιλίας, με τίτλο «ένα
φεγγάρι, ίδιος ουρανός» την οποία διοργάνωσε το ΡΙΚ, με την ελληνορθόδοξη
κοινότητα, στο πλαίσιο της κρουαζιέρας φίλων της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, σε
ελληνικά νησιά και την Κωνσταντινούπολη. Το ιλαρό πρόσωπο της Κυρίας της Πόλης,
ακτινοβολούσε με τον ίδιο τρόπο, που φωτίζονταν τα πρόσωπα των εγκλωβισμένων
Κυριών, όταν πρωτοάνοιξαν τα οδοφράγματα. Η ίδια θέρμη στην φωνή, η ίδια
ζεστασιά στην φιλοξενία, η ίδια χαρά για το συναπάντημα. Πρωταγωνιστές της
μουσικής πανδαισίας, ήταν νέοι της Πόλης, οι οποίοι ερμήνευσαν παραδοσιακά
πολίτικα τραγούδια με τις αγγελικές φωνές τους, συνοδεία παραδοσιακών οργάνων,
όπως το κανονάκι. Μαζί τους και κύπριοι καλλιτέχνες, οι οποίοι τραγούδησαν και
χόρεψαν, για τις χαρές, τα πάθια και τους καημούς των ανθρώπων, που δεν έχουν
τελειωμό. Πείσμα για την ζωή, αγάπη για την τέχνη, χαρά για την δημιουργία, ακόμη
και σε τουρκικό θέατρο. 
Το πολιτιστικό συναπάντημα, το πρώτο
εγχείρημα μετά τα Σεπτεμβριανά, στόχο είχε και να ξεπεραστούν μυστικές πικρίες
δεκαετιών, αφού οι Κωνσταντινοπολίτες, πλήρωσαν ουσιαστικά για τον αγώνα της
ΕΟΚΑ στην Κύπρο, έστω και αν ήταν η αφορμή και όχι η αιτία του διωγμού. Κατά
την εκδήλωση αποκαλύφθηκε και η σοφία αιώνων, που φυλάττει η πρωτόθρονη
Εκκλησία. Ο εμπνευσμένος Μητροπολίτης Ελπιδοφόρος, ηγούμενος της Μονής της
Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, ο οποίος αντιπροσώπευσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη
στην εκδήλωση, είπε μεγάλες σοφές αλήθειες. «Η επίσκεψη των κυπρίων γίνεται
αυτές τις μέρες, όπου πριν 60 χρόνια λεηλατήθηκαν Εκκλησίες και καταστήματα,
ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Η Τουρκική κοινωνία απολογείται και γυρίζει
σελίδα. Με οργή και μισαλλοδοξία δεν κτίζουμε το μέλλον. Ο δρόμος για το μέλλον
πρέπει να είναι κτισμένος στην αγάπη και την ειρήνη. Αν μάθουμε να χαιρόμαστε
μαζί, αν μάθουμε να τρώμε μαζί, θα μάθουμε και να ζούμε μαζί».
Οι Έλληνες της Πόλης, σταγόνα στον ωκεανό
των 20 εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στην Κωνσταντινούπολη, πορεύονται στη
ζωή, έχοντας ως παρακαταθήκη ιστορία αιώνων, η οποία δεν εξανεμίστηκε μέσα στο
χάος της μεγαλούπολης. Στην αρχοντική Εκκλησία της Αγίας Τριάδος, δίπλα στην
πλατεία Ταξίμ, στο κέντρο της πόλης, παρακολουθήσαμε τον ταπεινό γέροντα
Επίσκοπος, να τελεί την Θεία Λειτουργία, με την συμμετοχή ελάχιστων πιστών.
Λίγοι από την Ελλάδα και μερικοί από άλλες χώρες. Ωστόσο το τυπικό της
ακολουθίας, τηρείτο στην λεπτομέρεια του, φανερώνοντας το μυστικό μεγαλείο
αιώνων.
Ξεχωριστή και η κουβέντα από καρδιάς, με
ένα νέο της Πόλης, ο οποίος σήμερα ακολουθεί μεταπτυχιακές σπουδές στην ιστορία,
σε ένα από τα καλύτερα Πανεπιστήμια της Κωνσταντινούπολης, ενώ στόχος του είναι
να προχωρήσει σε διδακτορικό δίπλωμα και να ακολουθήσει πανεπιστημιακή καριέρα.
«Προτίμησα να μείνω στην Πόλη, παρά τις εκκλήσεις συγγενών μου, για να σπουδάσω
στην Αθήνα. Οι συμμαθητές μου, εξίσου καλοί στα μαθήματα, οι οποίοι επέλεξαν τα
ελληνικά πανεπιστήμια, δυσκολεύτηκαν πάρα πολύ, λόγω του συστήματος, ενώ
χρειάστηκαν επιπλέον δύο με τρία χρόνια, για να πάρουν πτυχίο. Υπηρέτησα και
στον τουρκικό στρατό για εννέα μήνες, χωρίς να έχω κανένα πρόβλημα. Εμείς εδώ
στην Πόλη, μπορεί να μην έχουν την πλήρη ελευθερία της Ελλάδας, αλλά δεν
στερούμαστε και πολλά πράγματα. Και αλκοόλ μπορούμε να πιούμε και να
διασκεδάσουμε μέχρι πρωίας σε συγκεκριμένους χώρους και να χαρούμε την ζωή,
αλλά πάντα σε κάποια πλαίσια και χωρίς να ενοχλούμε. Έχω συμφοιτητές οι οποίοι
δεν πίνουν αλκοόλ και δεν τρώνε χοιρινό. Σεβαστή πλήρως η επιλογή τους».
Ο καλός νέος, αναφέρθηκε και στους
συμμαθητές του στο Λύκειο, οι οποίοι επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη από την
Αθήνα, γιατί εδώ μπορούν να βρουν δουλειά. Αρκετοί είναι και οι Έλληνες, με
καταγωγή από την Πόλη, οι οποίοι επιστρέφουν πίσω στην Τουρκία. Ήδη δημιουργούνται
νέες κοινότητες ελλήνων στην Σμύρνη και σε άλλες πόλεις της Τουρκίας. Και όλα
αυτά: «Μες του Βοσπόρου τα στενά, ο Γιάννης κλαίει τα δειλινά και ο μεμέτης
πλάι του πίνει και τραγουδάει του. Τούρκος εγώ κι εσύ Ρωμιός κι εγώ λαός κι εσύ
λαός εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ…»
Σχόλια