Μπορούν καλύτερα οι νέοι

Μπορούν καλύτερα οι νέοι

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23/8/2015

Η χώρα όνειρο για όλους τους φτωχούς και καταφρονεμένους ευρωπαίους πολίτες, είναι σίγουρα η Σουηδία. Η χώρα πρώτυπο με τις καλύτερες κοινωνικές παροχές, όπου το κράτος τρέχει για να φροντίσει όλες τις ανάγκες των πολιτών του. Πρόσφατα ο φίλος Χριστόδουλος Πρωτοπαπάς, Γενικός διευθυντής του Hellas Sat, επισκέφθηκε για επαγγελματικούς λόγους την Στοκχόλμη. Διαπίστωσε -όχι έκπληκτος- ότι ο ομόλογος του, σε ένα Οργανισμό με τέσσερις χιλιάδες εργαζόμενους, ήταν ένας κύριος 35 μόλις χρόνων, ενώ ο Διευθυντής Ανάπτυξης του Οργανισμού, ήταν ένα "παιδαρέλι" 27 ετών. Το πιο ενδιαφέρον στην υπόθεση, ήταν ο τρόπος πρόσληψης του νέου Διευθυντή. Ο υποψήφιος αφού διαπιστώθηκε ότι τηρούσε τα τυπικά προσόντα –που δεν ήταν καθόλου τυπικά- επιλέγηκε ανάμεσα σε 2700 υποψηφίους. Για τέσσερα χρόνια εργαζόταν, υπό δοκιμασία, δίπλα στον Γενικό Διευθυντή, πριν αναλάβει την επίζηλη θέση. Φυσικά η εταιρία είναι πολύ πετυχημένη, οι εργαζόμενοι μοσχο-πληρώνονται και φυσικά δουλεύουν με σθένος και όρεξη.

  

Στην Αμερική, όπου μετρούν και αξιολογούν τα πάντα, λένε ότι οι γνώσεις πολλαπλασιάζονται κάθε λίγα χρόνια. Για τις θεωρητικές επιστήμες, λένε ότι οι γνώσεις διπλασιάζονται κάθε δέκα χρόνια, ενώ για τις τεχνικές επιστήμες, διπλασιάζονται πολύ πιο σύντομα. Η επιστήμη με τους ταχύτερους ρυθμούς, είναι η επιστήμη των ηλεκτρονικών υπολογιστών, όπου η γνώση διπλασιάζεται σε μερικούς μήνες. Τα αμερικανάκια προχωρούν και λένε ότι η καλύτερη ηλικία για να αναλάβει κάποιος διευθυντική θέση, είναι μεταξύ 27 και 35 χρόνων. Μέχρι τα 25 χρόνια, ο νέος σπουδάζει, ακολούθως για μερικά χρόνια αποκτά πείρα και ακολούθως μπορεί με όρεξη και σθένος και κυρίως με νέες ιδέες, να εφαρμόσει καινοτομίες και αλλαγές σε μια επιχείρηση, κάτι που είναι απαραίτητο, για να επιβιώσει, στη χώρα του ανταγωνισμού. Ο χρόνος άσκησης της διεύθυνσης είναι και αυτός περιορισμένος και συνήθως δεν ξεπερνά τα 50 χρόνια, αφού θα πρέπει να αναλάβουν οι νέοι. Οι άνθρωποι φυσικά δεν ρίχνονται στην πυρά, αλλά συνήθως αναλαμβάνουν άλλες εποπτικές θέσεις, αλλά σίγουρα όχι από μάχιμες διευθυντικές θέσεις.

 

Στην Κύπρο, η πρόσληψη νέων ανθρώπων σε θέσεις κλειδιά, σε διευθυντικές θέσεις, θεωρείται ακόμη ταμπού, έστω και αν η πρώτη κυβέρνηση στην ιστορία της Δημοκρατίας, με Πρόεδρο τον 47χρονο τότε Μακάριο, είχε πολλά "παιδαρέλια", μεταξύ των οποίων ένα 24χρονο, τον Τάσσο Παπαδόπουλου. Από τότε, τρέχουμε προς τα πίσω και κατά κανόνα εκλέγουμε συνταξιούχους Προέδρους, οι οποίοι με την σειρά τους, διορίζουν σε θέσεις κλειδιά του Δημοσίου, όχι σπάνια συνταξιούχους. Και το κοινό μυστικό, λέει, ότι πληρώνονται για τις υπηρεσίες που πρόσφεραν κατά την διάρκεια της θητείας τους, δηλαδή για το ρουσφέτι που επιτέλεσαν. Οι ιστορίες τρέλας δεν έχουν τελειωμό, από "αμεμπτους" δήθεν πολιτικούς, οι οποίοι την ημέρα κατακεραύνοναν το ρουσφέτι και το βράδυ πήγαιναν σε συναντήσεις με ψηφοφόρους, συνοδεία με τους "γραμματικούς" τους, οι οποίοι άκουγαν και εκτελούσαν το ρουσφέτι, εκ μέρους του "άμεπτου". Για το γράμμα του νόμου ήταν αθώοι, για την συνείδηση τους όμως ήταν ένοχοι. Παρόμοια είναι η κατάσταση και στον ιδιωτικό τομέα, όπου η οικογενειοκρατία και η παντογνωσία του αφεντικού, μέχρι να μπει στον τάφο, διαλύει επιχειρήσεις και καταστρέφει τους εργαζόμενους.

 

Η πλάκα, είναι ότι διαχρονικά οι επιτυχημένοι στην δημόσια ζωή, σε θέσεις κλειδιά, είναι νέοι στην ηλικία. Κατά κανόνα κατορθώνουν και λύνουν χρονίζοντα προβλήματα, για τα οποία απέτυχαν ή έβαλαν στα συρτάρια, οι "σπουδαίοι" προκάτοχοι τους, οι οποίοι κατά κανόνα είχαν κομματικές περγαμηνές και πολλά χρόνια στην πλάτη τους. Πλάκα έχουν και οι "πόλεμοι" στο δημόσιο, για αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης, με πρωταγωνιστές ανθρώπους, που συνήθως «ηττήθηκα» σε ότι φιλόδοξο ανέλαβαν. Πλάκα έχει και το γεγονός, ότι το διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας, το οποίο την μια μέρα υπόσχεται θέσεις εργασίας στους νέους, την άλλη μέρα κάνει τα στραβά μάτια και πληρώνει χρυσάφι τους λίγους, που επιμένουν να βρίσκονται καρφωμένοι στην καρέκλα τους.