Φαντάροι αλά αστυνομικοί

Φαντάροι αλά αστυνομικοί

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7/6/2015

Το εύκολο είναι να αλλάξεις το σύστημα, το δύσκολο είναι να αλλάξεις νοοτροπίες, λένε οι φιλόσοφοι του καφενέ, απελευθερωμένοι από υψηλούς στόχους και  χαμερπείς φιλοδοξίες. Στην Κύπρο όμως και τα εύκολα, γίνονται δύσκολα, όπως πράττουν οι «γάιδαροι οι κόντρηδες». Ο Υπουργός Άμυνας Χριστόφορος Φωκαϊδης, τα καταφέρνει μέχρι στιγμής περίφημα, στον εγχείρημα του, ή καλύτερα στον αγώνα του, να αλλάξει το σύστημα διοίκησης, προαγωγών, μεταθέσεων και άλλων «τρελών» που βρίσκονταν εδώ και δεκαετίες σε εκκρεμότητα στο στράτευμα και κανείς δεν τολμούσε να αγγίξει.

Ο Υπουργός Άμυνας εισήγαγε μέχρι και το αληθινά δημοκρατικό σύστημα επιλογής αρμοδίων σε επιτροπές, δηλαδή το σύστημα της κλήρωσης, στο οποίο στηριζόταν η αθηναϊκή δημοκρατία. Σήμερα όλοι οι ηγέτες του κόσμου, ηθελημένα ή άθελα, ξεχνούν την πρακτική της κλήρωσης και παραμένουν προσκολλημένοι στις εκλογικές διαδικασίες, οι οποίες έπονται των επιστημονικών τρόπων χειραγώγησης των μαζών. Ο Χριστόφορος Φωκαϊδης, πορεύεται ανάμεσα στις συμπληγάδες, από την μια, της «ιερής» κομματοκρατίας, δηλαδή του ρουσφετιού και από την άλλη της δημοσιοϋπαλληλικής γραφειοκρατικής νοοτροπίας, δηλαδή του «κρύψε να περάσουμε». Από πάνω είναι και οι μανάδες που «κράζουν» για τους ανήλικους λεβέντες τους, για να κρύψουν τις δικές τους ενοχές και αστοχίες.

Οι απελευθερωμένοι του καφενέ, λένε δυνατά, αυτά που λένε, χιλιάδες έφεδροι κατ’ ιδίαν, οι οποίοι δεν τολμούν να ανοίξουν το στόμα τους. Τα στρατοδικεία τους περιμένουν, αν τολμήσουν να διαμαρτυρηθούν και τα πρόστιμα σε περιόδους φτώχιας, δεν τρώγονται. Ζούμε ακόμη σε στρατιωτικό καθεστώς, έστω και αν δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε. Αποτέλεσμα χιλιάδες χαμένες εργατοώρες, εκατομμύρια ευρώ να εξανεμίζονται και το χειρότερο σπάσιμο των νεύρων. Με άλλα λόγια μπαίνει σε μια μηχανή του χρόνου και ταξιδεύεις δεκαετίες πίσω.

Τα ίδια και χειρότερα ακούει κανείς από τους φαντάρους, οι οποίοι «πατούν την γη και τρέμει» και όμως αναγκάζονται και μπαίνουν σε μια «φυλακή», για να υπηρετήσουν ένα «άδειο πουκάμισο» χωρίς την «Ελένη». Το κακό στην Εθνική Φρουρά ξεκινά από την έλλειψη οράματος ή απλά εχθρού για τον οποίο θα πολεμήσεις. Βγάζεις σκοπιά ο φαντάρος και βλέπει απέναντι του, τον φίλο ή την οικογένεια του, που κάνει βόλτες στα κατεχόμενα. Δηλαδή ο νέος θυσιάζει δύο από καλύτερα χρόνια της ζωή του, ακούγοντας το σχιζοφρενικό, ότι οι τουρκοκύπριοι είναι καλοί και οι τούρκοι οι κακοί και σκοτώνεται στις ασκήσεις χωρίς να ξέρει ακριβώς ποιος είναι εχθρός.

Ο φόβος των φαντάρων δεν είναι ο «κακός» φαντάρος απέναντι του, αλλά ο «κακός» αξιωματικός που θα τον τιμωρήσει, αν καπνίσει, αν στείλει μήνυμα στην φιλενάδα του ή αν ακούει απλά ραδιόφωνο στην ακατανόητη σκοπιά. Τραγική είναι και η εικόνα στην παλιά Λευκωσία, όπου βλέπεις δίπλα από κέντρα αναψυχής, φυλάκια καλυμμένα με συρματοπλέγματα, για να μην «δέρνουν» οι πολίτες, τους φαντάρους. Η απόλυτη ταπείνωση. Και φανταστείτε τι πόλεμο έχει στο μυαλό του ο νέος όταν αναγκάζεται να στέκεται ή να κάθεται με τις ώρες στην σκοπιά, χωρίς να κάνει τίποτα.

Αν έλθει η λύση του κυπριακού και διαλυθεί η Εθνική Φρουρά, σίγουρα θα λυθούν όλα τα προβλήματα και εξαφανιστούν όλοι οι παραλογισμοί του στρατεύματος. Αν όμως κάτι δεν πάει καλά, καλό είναι να οδηγηθούμε το ταχύτερο δυνατό, σε μια ημιεπαγγελματική δομή του στρατεύματος. Οι φαντάροι θα μπορούσαν να λειτουργούν αλά Αστυνομικοί. Δηλαδή να υπηρετούν οκτάωρα, να διαμένουν στα σπίτια τους –εκτός από τις ώρες υπηρεσίας- να πληρώνονται με τον βασικό μισθό και σίγουρα να εκπαιδεύονται με επαγγελματικό τρόπο. Ακόμη θα μπορούσαν οι άνεργοι αντί να πληρώνονται να περιμένουν, θα μπορούσαν να βγάζουν σκοπιά και να πληρώνονται. Ιδέες και προτάσεις για εκσυγχρονισμό του στρατού, υπάρχουν πολλές. Αλλά πρέπει πρώτα να νικηθούν οι ηττημένες νοοτροπίες.