Κομματάρχες από το δημόσιο

Κομματάρχες από το δημόσιο

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

Τυχαίο ή όχι, δεν έχει και τόση σημασία. Ο ΔΗΣΥ, το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ, με πρόταση νόμου, θέλουν να δώσουν το δικαίωμα στους υπαλλήλους του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, να αποκτούν ηγετικές θέσεις στα κόμματα, ακόμη και να αναδεικνύονται αρχηγοί κομμάτων. Η πρόθεση δεν είναι σίγουρα αθώα και είναι μάλλον κίνηση υψηλού ρίσκου. Μπορεί, από την μια, να καταστεί η σημαντικότερη δύναμη για την αναδόμηση της δημόσιας υπηρεσίας και μείωση της λερναίας ύδρας της γραφειοκρατίας. Από την άλλη όμως, μπορεί να καταστεί κατάρα για το δημόσιο, αφού ενδεχομένως θα πολλαπλασιάσει το ρουσφέτι και την αναξιοκρατία.

Η πρώτη ανάγνωση της πρότασης νόμου, λέει ότι τα κόμματα φυλλοροούν από στελέχη και αναζητούν ανθρώπους από το δημόσιο, για να αναλάβουν ευθύνες και σίγουρα να φέρουν ψήφους στα κομματικά καλάθια. Εξάλλου η πλειοψηφία των ακριβοπληρωμένων διευθυντάδων του δημοσίου, οφείλουν την θεσούλα τους, σε κομματικές ταυτότητες και άλλες ανομολόγητες συναλλαγές. Αυτοί οι άνθρωποι, οφείλουν κάτι να δώσουν πίσω στους «ευεργέτες» τους, τα κόμματα, αφού «κέρδισαν» την διά βίου σιγουριά, με υψηλούς μισθούς και άλλα προνόμια, έστω και αν αυτό έγινε εις βάρος κάποιων συναδέλφων τους, ενδεχομένως με περισσότερα προσόντα. Η μεγάλη ανησυχία, είναι οι διευθυντές του δημοσίου και ταυτόχρονα κομματάρχες, να καταστούν παντοδύναμοι, αφού θα κρατούν και το μαχαίρι των προσλήψεων και των προαγωγών και θα έχουν και την δύναμη του ρουσφετιού. Και η απόλυτη εξουσία, καθίστανται απόλυτη τυραννία, με μαθηματική ακρίβεια.

Η δεύτερη ανάγνωση της πρότασης νόμου, φαίνεται ουτοπική για την Κύπρο, αλλά τίποτα δεν είναι αδύνατο τελικό, μετά και το «κούρεμα». Εφαρμόζεται στις προηγμένες χώρες και κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρακτικά σημαίνει ότι οι πολιτικοί θα πάρουν -υποχρεωτικά- διαζύγιο από την δημόσια υπηρεσία. Απλά το ρουσφέτι, θα αντικατασταθεί από συστήματα αξιολόγησης, μετρήσιμα και αδιάβλητα. Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο δεν θα προσλαμβάνονται και δεν θα προάγονται, με περίεργα τηλεφωνήματα και με τις επιθυμίες των κομματαρχών, αλλά μέσα από διαδικασίες απόλυτα αξιοκρατικές. Αυτό συνεπακόλουθα θα φέρει και μεγαλύτερη αξιοκρατία στα δώματα εξουσίας.  Δεν θα εκλέγονται στην Βουλή, αυτοί που μάζεψαν τις περισσότερους ψήφους, γιατί έκαναν το περισσότερο ρουσφέτι, αλλά αυτοί που πραγματικά έχουν τις περισσότερες γνώσεις και τις μεγαλύτερες ικανότητες. Τώρα τι θα επικρατήσει στο τέλος της ημέρας είναι μια άλλη δύσκολη υπόθεση.

Τα κόμματα σε ηγετικό επίπεδο, συνειδητοποίησαν τα τελευταία χρόνια, ότι έχουν σοβαρό πρόβλημα στελεχών και ιδιαίτερα ικανών ανθρώπων, για τα πολιτειακά αξιώματα. Μια καλή πρόταση είναι η εισαγωγή και στην Κύπρο του θεσμού των βουλευτών επικρατείας, ώστε οι αρχηγοί των κομμάτων, να μπορούν να επιλέγουν και να οδηγούν στην Βουλή και σε άλλα αξιώματα, ανθρώπους ικανούς, οι οποίοι ωστόσο, είτε δεν μπορούν, είτε δεν έχουν τις ικανότητες, να μαζεύουν ψήφους. Ακόμη αποτελεί ανάγκη και η θέσπιση πλαφόν εισόδου στην Βουλή, αφού πρακτικά ένας βουλευτής, ίσον κανένας βουλευτής, εκτός από εξαιρέσεις. Τα παρεπόμενα της σημερινής κατάστασης, έστω και αν δεν θέλει κανείς να το παραδεχθεί, είναι δυσάρεστα για τον τόπο, εκτός κάποιων εξαιρέσεων.

Οι θεσμοί στην Κύπρο καταρρακώθηκαν σε απίστευτο βαθμό και ένοχο για αυτή την κατάσταση, είναι και το κουτσουρεμένο σύνταγμα του 1960, όπου με την φυγή των τουρκοκυπρίων, οι ελληνοκύπριοι ηγέτες, κατέστησαν αυτοκράτορες. Ένοχη είναι και η νοοτροπία των πολιτικών,  αφού δεν ξέρουν τι θα πει παραίτηση και τι θα πει πολιτική ευθιξία. Θα πρέπει λέει να καταδικαστούν από τα δικαστήρια, για να παραιτηθούν, ξεχνώντας την παροιμία που λέει ότι είναι καλύτερα να σου βγει τον μάτι, παρά το όνομα. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι η γυναίκα του Καίσαρα στην Κύπρο, ούτε είναι, ούτε και φαίνεται τίμια.