Τα πόλιπιφ των παντοπωλείων

Τα πόλιπιφ των παντοπωλείων

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24/5/2015

Και η εσχάτη πλάνη χείρον της πρώτης. Να πληρώνεις τρελά λεφτά για να διαφημίζεις σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και εφημερίδες την φιλανθρωπία σου και να ζητάς τον οβολό του φτωχού κοσμάκη. Η ιστορία έχει και συνέχεια, με την κωμωδία του πόλιπιφ των κοινωνικών παντοπωλείων,  το οποίο λιμπίστηκε ευτραφής κύριος, με βαριές τσέπες. Και όλα αυτά την ώρα που ο Υπουργός Οικονομικών παινεύεται ότι έχει περίσσευμα δύο δισεκατομμύρια ευρώ. Καλά αφού όλοι αυτοί που οι εθνοσωτήρες, θυσιάζονται για τον τόπο, γιατί 240 χιλιάδες άνθρωποι, ζουν στο όριο της φτώχειας, γιατί τα μισά θύματα των τραπεζών δεν μπορούν να πληρώσουν τα χρέη τους, γιατί 70 χιλιάδες άνθρωποι δεν έχουν δουλειά, γιατί 50 χιλιάδες παιδιά δεν έχουν κολατσιό στο σχολείο και γιατί τα δυνατά μυαλά, οι νέοι επιστήμονες, αναζητούν χώρα για να ζήσουν; Έλεος πια, η υποκρισία έχει και τα όρια της.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, ο οποίος δεν είναι καλός στις δεσμεύσεις, υποσχέθηκε προεκλογικά να κλείσει τα κοινωνικά παντοπωλεία. Γιατί δεν βάζει τις φωνές σε όλους αυτούς τους υπεύθυνους, για την κοινωνική πολιτική του κράτους, να κινηθούν και να κλείσουν τα παντοπωλεία. Αλήθεια ποια είναι η δαπάνη για την λειτουργία των παντοπωλείων, ποιοι είναι επιτέλους αυτοί που καθημερινώς σιτίζονται από την φιλανθρωπία, Εκκλησιών και Δημαρχείων. Λειτούργησε ύστερα από χίλια μύρια κύματα και μεγάλη ταλαιπωρία χιλιάδων φτωχών ανθρώπων, το περίφημο Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα. Και η απλή απορία, αφού όλοι οι πολίτες μπορούν να έχουν ένα επίδομα για τις ανάγκες τους, για να ζουν αξιοπρεπώς, όπως διατυμπανίζουν οι αρμόδιοι, γιατί ακόμη δεν έκλεισαν τα κοινωνικά παντοπωλεία. Είναι άραγε τόσο δύσκολο, να πάνε μερικοί υπάλληλοι του κράτους, έστω και ωρομίσθιοι και να καταγράψουν τους «ταπεινούς» των παντοπωλείων. Αλήθεια πόσα ακόμη εκατομμύρια χρειάζονται για να τερματιστεί αυτή η τραγωδία, η οποία πρώτα σκοτώνει ψυχές και ακολούθως τρέφει τα σώματα.

Το σύστημα της φιλανθρωπίας πάσχει, όπως πάσχουν, οι θεσμοί, η διοίκηση και η κοινωνία ολόκληρη. Είτε οι «ζητιάνοι» είναι μικροαπατεώνες, οι οποίοι βαριούνται να μαγειρέψουν και καταφεύγουν σε δωρεάν εστιατόρια. Είτε οι «φιλάνθρωποι» απολαμβάνουν την ηδονή της εξουσίας, που προσφέρει η προσφορά φαγητού, σε αδύναμους ανθρώπους. Ανάλογες τραυματικές ιστορίες, βίωσαν πολλοί μαθητές το 1974, προσφυγόπουλα τότε, όταν ήταν αναγκασμένοι να καταφεύγουν σε αυστηρές, αγέλαστες και εύσωμε» κυρίες, για ένα κουλούρι και κομμάτι τυρί, για ένα τρικό και μια τσάντα. Η ιστορία μπορεί να κάνει κύκλους, αλλά είναι τραγικό οι άνθρωποι που έπεσαν τότε «θύματα» της εξουσίας κυριών και σήμερα βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας, να αφήνουν να επαναλαμβάνεται μια τραγωδία, που σημαδεύει διά βίου, ψυχές αθώων παιδιών.

Ο ευκολότερος τρόπος να βρεθούν τα «ψίχουλα» για να κλείσουν τα κοινωνικά παντοπωλεία, είναι να λογικευτούν τα λεγόμενα έξοδα παραστάσεως των αξιωματούχων και των διευθυντών του δημοσίου. Αντί να λαμβάνουν ουσιαστικά ένα δεύτερο αφορολόγητο μισθό, να τους δοθεί απλά μια πιστωτικά κάρτα, όπως κάνουν όλες οι εταιρίες και να πληρώνουν με την κάρτα και τα κεράσματα και τα τηλέφωνα τους  και ότι άλλο επιβάλλεται. Να ελέγχονται που ξοδεύουν τα χρήματα, αφού πολλοί είναι τόσο τσιγκούνηδες και περιμένουν ακόμη και τον καφέ τους, να τον πληρώνουν οι υφιστάμενοι τους. Επιτέλους να καταργηθούν και οι λιμουζίνες και η σημερινή τρέλα, να πληρώνει ο φορολογούμενος πολίτης, βενζίνες, καθάρισμα και σέρβις, για να κάνουν βόλτες, τα απογεύματα, τα σαββατοκύριακα και τις αργίες οι κύριοι και οι κυρίες, πολλοί από τους οποίους, σίγουρα δεν θα έμπαιναν ούτε και για καφέ, σε διευθυντικά γραφεία ιδιωτικών επιχειρήσεων. Η κοινωνική αλληλεγγύη, επιτέλους να παύσει να είναι σύνθημα και να γίνει πράξη ζωής.