Πανεπιστήμια κουτοπονηριάς

Πανεπιστήμια κουτοπονηριάς

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 8/3/2015

«Θέλετε να καταστρέψετε την Λεμεσό», ήταν η οργίλη αντίδραση λεμεσιανών βουλευτών και άλλων αξιωματούχων της πόλης, απέναντι σε όσους διαφωνούσαν με την εγκατάσταση του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου (ΤΕΠΑΚ) στο κέντρο της πόλης. Στο στόχαστρο δημοσιογράφοι, βουλευτές άλλων επαρχιών και ευυπόληπτοι πολίτες. Μπήκαν τότε στην μέση, επιχειρήματα περί κομματικού πατριωτισμού και άλλες κουτοπονηριές. Η κοινή λογική έλεγε ότι μπορούσε το ΤΕΠΑΚ να λειτουργήσει σε χρόνο μηδέν στην Λευκωσία και μάλιστα με πολύ χαμηλότερες δαπάνες. Τότε λειτουργούσε το ΑΤΙ, το οποίο μπορούσε να αναβαθμιστεί σε πανεπιστήμιο. Δίπλα λειτουργεί ένα σπουδαίο ερευνητικό κέντρο, το Ινστιτούτο Γεωργικών Ερευνών, το οποίο μπορούσε να μετατραπεί σε γεωπονικό πανεπιστήμιο.

Παραδίπλα είναι το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και τα κτίρια της νοσηλευτικής σχολής, τα οποία θα μπορούσαν να μετατραπούν σε ιατρική σχολή. Στον ίδιο χώρο υπάρχουν σήμερα ένα σωρό στρατόπεδα, τα οποία μπορούσαν εύκολα να μετακινηθούν – και είναι σωστό να μετακινηθούν- και να χρησιμοποιηθεί ο χώρος για ανέγερση κτιρίων διοίκησης και άλλων αιθουσών του πανεπιστημίου. Και το σημαντικότερο, ήταν ότι το ΤΕΠΑΚ θα ήταν δίπλα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και θα μπορούσαν τα δύο κρατικά Πανεπιστήμια να συνεργάζονται και όχι να ανταγωνίζονται με ίδιες σχολές. Και όλα αυτά στην πλάτη του βαριά φορολογούμενου και σήμερα πάμφτωχου πολίτη.

Όλα αυτά γίνονταν σε μια εποχή που οι λίρες έτρεχαν από τα «παντζάκια» μας και ο «λίμπουρας» με τα δανεικά και τα «αιματοβαμμένα» δολάρια, πετούσε στα ύψη. Τότε ήταν που στο ΤΕΠΑΚ άρχισε το πλιάτσικο με τις απαλλοτριώσεις, τις ενοικιάσεις κτιρίων και άλλα φαιδρά. Τότε λέγεται ότι οι αρμόδιοι του ΤΕΠΑΚ, περπατούσαν στην Λεμεσό και ότι αρχοντικό τους άρεσε, απαιτούσαν να το απαλλοτριώσουν, ανεξαρτήτως τιμής. Τα αποτελέσματα της τότε αλαζονείας, πληρώνονται σήμερα, με τα δικαστήρια και τις φυλακές, να αναμένουν τους «απατεώνες με τα λευκά κολάρα».

Η ιστορία φαίνεται ότι επαναλαμβάνεται και σήμερα –σε εποχές φτώχιας και ανέχειας- με πρωταγωνίστρια αυτή την φορά την Λάρνακα και την σχεδιαζόμενη σχολή υδρογονανθράκων και ωκεανογραφίας. Οι βουλευτές της πόλης και ο Δήμαρχος Αντρέας Λουρουτζιάτης, φωνάζουν ότι προβάλλονται διαφωνίες και προσκόμματα, γιατί για πρώτη φορά η Λάρνακα απαιτεί έργα υποδομής. Επιμένουν ότι σχολή πρέπει να γίνει μια περιοχή νατούρα, περιβαλλοντικής αξίας, στο δάσος του Αγίου Χαραλάμπους, μια γραφική περιοχή δίπλα από την αλυκή.

Θέλουν η σχολή να είναι παράρτημα του Πανεπιστημίου Κύπρου, το οποίο βρίσκεται στην Λευκωσία. Το ΤΕΠΑΚ στη Λεμεσό, φωνάζει ότι σχεδίασαν πριν χρόνια, ανάλογη σχολή και ενημέρωσαν το Υπουργείο Παιδείας και τους άλλους αρμόδιους. Από την άλλη η πολεοδομία φωνάζει ότι πρέπει η σχολή να εγκατασταθεί στο Πεντάκωμο και στο υπό ίδρυση τεχνολογικό πάρκο. Η νομική υπηρεσία φωνάζει γιατί δεν ακολουθούνται οι νομοθεσίες. Και ο σιωπηλός και πεινασμένος κοσμάκης, διερωτάται που ζουν όλοι αυτοί αξιωματούχοι, με τους βασιλικούς μισθούς.   

Η κοινή λογική δεν είναι καθόλου κοινή, ούτε στα δώματα της πολιτείας, κυβέρνησης και Βουλής, αλλά ούτε και στα κρατικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Κύπρου. Με εξωφρενικά ψηλό κόστος, γέμισε η Κύπρος με πανεπιστήμια και άνεργους επιστήμονες, ενώ το χάσμα μεταξύ πανεπιστημίων και αγοράς εργασίας, διευρύνεται, αντί να συρρικνώνεται. Οι ταγοί φαίνεται ότι προτιμούν να ικανοποιούν μικροκομματικές σκοπιμότητες, παρά το καλώς νοούμενο συμφέρον του τόπου. Είναι η ώρα η πολιτεία, επιτέλους να ανοίξει το φάκελο των πανεπιστημίων, να εντοπίσει και να κλείσει παρόμοιες σχολές και να βάλει τάξη στις σπατάλες. Η Κύπρος έχει ανάγκη, σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, από ποιότητα στην εκπαίδευση, από εφαρμογή των νόμων, από διαφάνεια και χρηστή διοίκηση και κυρίως από κοινή λογική, που δεν είναι καθόλου κοινή.