Η κρίση συνείδησης Κοιλιάρη
Η ομολογία ψυχής του Στέλιου Κοιλιάρη, με πολιτικά κριτήρια, μπορεί να
προκαλεί χαμόγελα και ειρωνικά σχόλια. Και έτσι αντίκρισαν πολλοί
πρωταγωνιστές, είτε μπροστά, είτε και πίσω από την πολιτική σκηνή. Ωστόσο αν η
κατάθεση ψυχής, αντικριστεί με την ψυχολογική της διάσταση, μπορεί να
δικαιολογηθεί πλήρως. Είπε απλά ότι «δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια, δεν
μπορεί να ησυχάσει η συνείδηση του», αναλογιζόμενος τι θα συμβεί με αντίδικο
τον Αντρέα Βγενόπουλο. Και δεν παρέλειψε να προβλέψει ότι «θα μας παίζουν και
με το δίκιο τους», αν κερδίσει ο Βγενόπουλος και φορτωθεί ο κοσμάκης ακόμη
πέντε δις ευρώ και άρα και νέο κούρεμα. Ο άνθρωπος φαινόταν ότι ήθελε να
εξιλεωθεί, από τις τύψεις που τον βασάνιζαν, από τις ερινύες του, οι οποίες
είναι τελικά πολύ πιο βασανιστικές και από τα χειρότερα σωματικά μαρτύρια.
Πίσω από το δράμα που εκτυλίχτηκε στην Βουλή, υπάρχει και το δράμα μιας
κοινωνίας, η οποία βλέπει εμβρόντητη τα τεκταινόμενα στα πολιτικά δώματα και
απορεί αν οι άνθρωποι που ζουν σε μέγαρα, διακινούνται με λιμουζίνες και
φρουρούνται από δεκάδες αστυνομικούς, αντιλαμβάνονται ότι διοικούν και
πληρώνονται από τους φόρους, πεινασμένων ανθρώπων. Μήπως οι ακριβοπληρωμένοι
αξιωματούχοι της Κεντρικής Τράπεζας, άκουσαν τον πόνο και την απελπισία, πάλαι
ποτέ νοικοκυραίων, οι οποίοι σήμερα βυθίζονται στα χρέη και απαξιώνονται –το
χειρότερο- μπροστά στα μάτια των παιδιών τους. Αντιλαμβάνονται ότι πέρασαν ήδη
δύο χρόνια από το κούρεμα των καταθέσεων και ακόμη δεν αναδιαρθρώθηκαν τα
δάνεια, ενώ οι Τράπεζες το μόνο που κάνουν, είναι να γράφουν στα χαρτιά τους,
χρέη με τεράστιους τιμωρητικούς τόκους, τα λεγόμενα πανωτόκια. Λες και φταίει ο
φτωχόκοσμος για την λεηλασία των Τραπεζών και την ανατροπή της ζωής, σχεδόν
όλων των κυπρίων.
Η ευημερία των αριθμών και η επερχόμενη έξοδος στις αγορές, μπορεί να
αποτελεί ένα καλό μήνυμα ότι η Κύπρος, θα τα καταφέρει να βγει από τον φαύλο
κύκλο της ύφεσης. Ωστόσο αυτή η ευημερία στα χαρτιά, δεν φαίνεται να φθάνει στα
βαλάντια των πολιτών. Αντιθέτως αυτό που φθάνει στους πολίτες, είναι η απειλή
των Τραπεζών, οι οποίες ετοιμάζονται να καταβροχθίσουν σπίτια και περιουσίες,
όχι μόνο των οφειλετών, αλλά και των εγγυητών. Ήδη ένα ψυχρό κλίμα, μπήκε
ανάμεσα σε αδέλφια, ανάμεσα σε κουμπάρους, ανάμεσα σε φίλους, ανάμεσα σε
συναδέλφους, ανάμεσα σε συγχωριανούς, οι οποίοι ζουν με το φόβο, ότι θα κληθούν
πληρώσουν, με τον ένα ή άλλο τρόπο, χρέη για τα οποία το μόνο που έκαναν, ήταν
να βάλουν μια υπογραφή ως εγγυητές. Και στις περισσότερες περιπτώσεις, οι εγγυητές
δεν γνώριζαν ούτε το ποσό του δανείου. Το κακό έγινε, σημασία έχει τώρα η
θεραπεία, πριν η ασθένεια καταστεί ανίατη.
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 22/3/2015
Η γλώσσα του σώματος του Στέλιου Κοιλιάρη, φανέρωνε πολύ περισσότερα, από
τα δραματικά λόγια του παραιτηθέντος Εκτελεστικού Συμβούλου της Κεντρικής
Τράπεζας. Ξεσπώντας εντός της αίθουσας της Επιτροπής Θεσμών της Βουλής, μπροστά
στους εμβρόντητους βουλευτές και ενώπιον της Διοικητού Χρυστάλλας Γιωρκάτζη,
ήταν στην πραγματικότητα ένα απελπισμένος άνθρωπος, που ήθελε να βγάλει από
μέσα του, το σαράκι που τον βασάνιζε. Ούτε το εγχείρημα του Δημήτρη Συλλούρη,
να κλείσει για τους δημοσιογράφους την συνεδρία, ούτε οι «παγερές» ματιές, ούτε
και τα «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» των συναδέλφων του, δεν στάθηκαν ικανά να
σταματήσουν την έκρηξη του ανθρώπου που «δεν φοβήθηκε την μαφία στην Ελλάδα»,
όπως έλεγε και όμως φοβήθηκε τα τεκταινόμενα στην Κεντρική Τράπεζα.
Η ομολογία ψυχής του Στέλιου Κοιλιάρη, με πολιτικά κριτήρια, μπορεί να
προκαλεί χαμόγελα και ειρωνικά σχόλια. Και έτσι αντίκρισαν πολλοί
πρωταγωνιστές, είτε μπροστά, είτε και πίσω από την πολιτική σκηνή. Ωστόσο αν η
κατάθεση ψυχής, αντικριστεί με την ψυχολογική της διάσταση, μπορεί να
δικαιολογηθεί πλήρως. Είπε απλά ότι «δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια, δεν
μπορεί να ησυχάσει η συνείδηση του», αναλογιζόμενος τι θα συμβεί με αντίδικο
τον Αντρέα Βγενόπουλο. Και δεν παρέλειψε να προβλέψει ότι «θα μας παίζουν και
με το δίκιο τους», αν κερδίσει ο Βγενόπουλος και φορτωθεί ο κοσμάκης ακόμη
πέντε δις ευρώ και άρα και νέο κούρεμα. Ο άνθρωπος φαινόταν ότι ήθελε να
εξιλεωθεί, από τις τύψεις που τον βασάνιζαν, από τις ερινύες του, οι οποίες
είναι τελικά πολύ πιο βασανιστικές και από τα χειρότερα σωματικά μαρτύρια. Πίσω από το δράμα που εκτυλίχτηκε στην Βουλή, υπάρχει και το δράμα μιας
κοινωνίας, η οποία βλέπει εμβρόντητη τα τεκταινόμενα στα πολιτικά δώματα και
απορεί αν οι άνθρωποι που ζουν σε μέγαρα, διακινούνται με λιμουζίνες και
φρουρούνται από δεκάδες αστυνομικούς, αντιλαμβάνονται ότι διοικούν και
πληρώνονται από τους φόρους, πεινασμένων ανθρώπων. Μήπως οι ακριβοπληρωμένοι
αξιωματούχοι της Κεντρικής Τράπεζας, άκουσαν τον πόνο και την απελπισία, πάλαι
ποτέ νοικοκυραίων, οι οποίοι σήμερα βυθίζονται στα χρέη και απαξιώνονται –το
χειρότερο- μπροστά στα μάτια των παιδιών τους. Αντιλαμβάνονται ότι πέρασαν ήδη
δύο χρόνια από το κούρεμα των καταθέσεων και ακόμη δεν αναδιαρθρώθηκαν τα
δάνεια, ενώ οι Τράπεζες το μόνο που κάνουν, είναι να γράφουν στα χαρτιά τους,
χρέη με τεράστιους τιμωρητικούς τόκους, τα λεγόμενα πανωτόκια. Λες και φταίει ο
φτωχόκοσμος για την λεηλασία των Τραπεζών και την ανατροπή της ζωής, σχεδόν
όλων των κυπρίων.Η ευημερία των αριθμών και η επερχόμενη έξοδος στις αγορές, μπορεί να
αποτελεί ένα καλό μήνυμα ότι η Κύπρος, θα τα καταφέρει να βγει από τον φαύλο
κύκλο της ύφεσης. Ωστόσο αυτή η ευημερία στα χαρτιά, δεν φαίνεται να φθάνει στα
βαλάντια των πολιτών. Αντιθέτως αυτό που φθάνει στους πολίτες, είναι η απειλή
των Τραπεζών, οι οποίες ετοιμάζονται να καταβροχθίσουν σπίτια και περιουσίες,
όχι μόνο των οφειλετών, αλλά και των εγγυητών. Ήδη ένα ψυχρό κλίμα, μπήκε
ανάμεσα σε αδέλφια, ανάμεσα σε κουμπάρους, ανάμεσα σε φίλους, ανάμεσα σε
συναδέλφους, ανάμεσα σε συγχωριανούς, οι οποίοι ζουν με το φόβο, ότι θα κληθούν
πληρώσουν, με τον ένα ή άλλο τρόπο, χρέη για τα οποία το μόνο που έκαναν, ήταν
να βάλουν μια υπογραφή ως εγγυητές. Και στις περισσότερες περιπτώσεις, οι εγγυητές
δεν γνώριζαν ούτε το ποσό του δανείου. Το κακό έγινε, σημασία έχει τώρα η
θεραπεία, πριν η ασθένεια καταστεί ανίατη.
Σχόλια