Κατασχέσεις αντί
φυλακίσεις
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ
ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 16/11/2014
«Καλά είναι
τρελοί και κλείνουν στις φυλακές τους απατεώνες του λευκού κολάρου»,
διερωτήθηκε θαμώνας καφενείου, ο οποίος αδυνατούσε να καταλάβει την λογικού του
συστήματος απονομής δικαιοσύνης. Και συνέχισε με τα απαραίτητα εύηχα επίθετα, που δεν λέγονται και δεν γράφονται. «Γιατί δεν τους κατάσχουν τις
περιουσίες και να τους αφήσουν νηστικούς, για καταλάβουν το κακό που έκαναν
στον τόπο και στους συνανθρώπους τους; Γιατί θα πρέπει να τους ταΐζουμε και να
τους ποτίζουμε, μέσα σε πανάκριβες φυλακές; Ποιος κινδυνεύει από αυτούς τους
απατεώνες τους λευκού κολάρου; Αυτοί φοβούνται και την σκιά τους και συνήθως
κρύβονται πίσω από δεκάδες φουσκωτούς. Η δύναμη τους, είναι τα χρήματα και όταν
αυτά κατασχεθούν και επιστρέψουν στα κρατικά ταμεία, τότε καθίστανται εντελώς
άχρηστοι. Και επιπλέον το κράτος ενισχύεται οικονομικά, για να μπορεί να
αποζημιώσει τα θύματα των μεγαλοαπατεώνων».
Απορίας συνέχεια
από τους αραχτούς φιλοσόφους του καφέ. «Πληρώνουμε εκατομμύρια σε βουλευτές, σε
εισαγγελείς, σε αστυνομικούς και σε ένα σωρός άλλους ειδικούς, για απίστευτες
έρευνες, επί τους πτώματος της οικονομίας. Ψάχνουν έγραφα, αναζητούν μυστικά σε
σκληρούς δίσκους, καταγράφουν σε χιλιάδες σελίδες, ατέλειωτες καταθέσεις,
συντάσσουν δεκάδες εκθέσεις και όμως το αποτέλεσμα είναι μέχρι στιγμής, δύο
χρόνια μετά την καταστροφή, ένα μεγάλο μηδέν. Η ιστορία του χρηματιστηριακού
σκανδάλου σε επανάληψη, όπως δείχνουν τα πράγματα». Ο θαμώνας του καφενείου
προχώρησε ακόμη ένα βήμα την σκέψη του. «Αλήθεια γιατί δεν κάνουν το πιο απλό.
Γιατί δεν στέλλουν τα σαΐνια του φόρου εισοδήματος στους ύποπτους και να τους
ρωτήσουν που βρήκαν τα χρήματα, για την βασιλική ζωή που κάνουν. Και αν δεν
μπορούν να δικαιολογήσουν τον πλούτο τους, τότε να γίνεται κατάσχεση, όχι μόνο
των ακινήτων τους, αλλά και των χρημάτων τους. Αλλά όλα αυτά πρέπει να γίνονται
σε χρόνο μηδέν και όχι σε πολύχρονες διαδικασίες, οι οποίες στο τέλος της
ημέρας δίνουν την δυνατότητα στους μεγαλοαπατεώνες, με την βοήθεια
ακριβοπληρωμένων δικηγόρων, να κρύψουν τα ίχνη τους, με ύποπτες μεθόδους.»
Στην Αμερική και
σε άλλες σοβαρές χώρες, ο φόρος κληρονομιάς είναι πάρα πολύ ψηλός. Δηλαδή το
κράτος δίνει φορολογικά κίνητρα στους επιχειρηματίες, όσο ζουν για να
πλουτίσουν. Αλλά όταν πεθάνουν, τότε θα πρέπει να αποπληρώσουν ένα μέρος από
την ασφάλεια που τους παρείχε το κράτος, για να αποκτήσουν τα πλούτη τους.
Επιπλέον σταματούν και τον φυσικό κανόνα, που λέει ότι σπάνια τα παιδιά μπορούν
να συνεχίσουν στο δρόμο που χάραξαν οι γονιοί τους και συνήθως διασκορπίζουν τα
πλούτη που μάζεψαν με αίμα οι γονιοί τους. Στην Κύπρο εδώ και χρόνια, καταργήθηκε ο φόρος
κληρονομιάς, αφήνοντας τους πλούσιους να αγωνίζονται μέχρι την τελευταία τους
πνοή, για να ζήσουν σαν βασιλιάδες, όχι μόνο τα παιδιά, αλλά και τα εγγόνια,
ακόμη και τα τρισέγγονα τους. Απομυζώντας συνήθως τον κόπο εργαζομένων,
πληρώνοντας τους πενταροδεκάρες.
Οι θεωρίες περί
σωστής δικαιοσύνης είναι πάρα πολλές, αλλά σε μία θεωρία φαίνεται να συμφωνούν
όλοι. Δικαιοσύνη που απονέμεται με καθυστέρηση δεν είναι σωστή δικαιοσύνη.
Αυτές τις μέρες διαβάζουμε ότι θα ξανανοίξουν φάκελοι από την Νομική Υπηρεσία
για το χρηματιστηριακό σκάνδαλο, δεκαπέντε χρόνια μετά, όταν δεκάδες άνθρωποι
αυτοκτόνησαν, εκατοντάδες πέθαναν από την θλίψη τους και χιλιάδες έχασαν τις
περιουσίες τους. Και όλα αυτά την ώρα που οι πρωταγωνιστές συνεχίζουν να ζουν
ως μαχαραγιάδες, αν δεν υποφέρουν από αρρώστιες ή αν δεν πέθαναν. Ο φόβος τώρα
είναι ότι τα ίδια θα έχουμε και με την καταστροφή της οικονομίας, με το κούρεμα
των καταθέσεων. Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια και όμως οι δακτυλοδεικτούμενοι
πρωταγωνιστές, συνεχίζουν να κινούνται με λιμουζίνες, να διαμένουν σε
πολυτελέστατα μέγαρα και όχι σπάνια να συναγελάζονται με την εξουσία. Έλεος
πια, γιατί όλα εδώ πληρώνονται.
Σχόλια