Σωτηρία με αυξήσεις μισθών

Σωτηρία με αυξήσεις μισθών

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10/8/2014

Αν θέλεις να καταστρέψεις μια πόλη, βάλε πλαφόν στα ενοίκια και αν θέλεις να καταστρέψεις μια δημόσια υπηρεσία και κατ’ επέκταση μια χώρα, επέβαλε μειώσεις στους μισθούς. Οι κανόνες των οικονομολόγων, ακούγονται παράλογοι στα αυτιά των λογιστών, που ξέρουν να μετρούν «αργύρια», αλλά σίγουρα δεν ξέρουν να «μετρούν» τα πάθη και τις δυνάμεις των ανθρώπων. Στην πράξη οι μειώσεις των ενοικίων, ανατρέπουν την οικοδομική βιομηχανία, αφού δεν υπάρχει κίνητρο για επενδύσεις. Το ίδιο και οι μειώσεις μισθών στο δημόσιο, πολλαπλασιάζουν την διαφθορά και στο τέλος της ημέρας ανατρέπουν το ίδιο το κράτος. Το παράδειγμα της Ελλάδας με τα «φακελάκια» δεν είναι μακριά. Και το πιο απλό που γνωρίζει και ο τελευταίος μπακάλης, κάθε ευρώ που «κόβεις» στο δημόσιο, σημαίνει ζημιά δύο ευρώ, στον ιδιωτικό τομέα. 

Τα σοβαρά κράτη, οι προηγμένες κοινωνίες, οι πολιτικοί που ακούν τους σοβαρούς επιστήμονες, μιλούν μόνο για αυξήσεις μισθών, στο πλαίσιο της παραγωγικότητας και ποτέ για μειώσεις ή για πάγωμα μισθών. Η οικονομία είναι πρώτα και κύρια ψυχολογία και μετά νούμερα στα χαρτιά. Είναι ικανοποίηση αναγκών –όσο παράλογες και αν είναι αυτές- και ύστερα στοίβαγμα χρημάτων στις Τράπεζες. Εξάλλου το μυστικό του καπιταλισμού, του μόνο συστήματος το οποίο λειτουργεί σήμερα, βρίσκεται στην κατανάλωση. Δεν είναι τυχαία η θεοποίηση της διαφήμισης, ούτε και οι φοροαπαλλαγές για προβολή υπηρεσιών και προϊόντων.

Η παγίδα του φαύλου κύκλου των αλλεπάλληλων υφέσεων της οικονομίας, ξεκινά από τον πανικό που προκαλούν οι αριθμοί. Και σίγουρα από πολύχρονες οικονομικές «αμαρτίες». Η εύκολη λύση, είναι οι αδιάκριτες μειώσεις μισθών και ωφελημάτων των εργαζομένων, οι οποίες προσωρινά φέρνουν την ευημερία των αριθμών. Ωστόσο οι μειώσεις μισθών οδηγούν σε μείωση της κατανάλωσης, οδηγούν σε μείωση των φορολογικών εσόδων του κράτους, το οποίο με την σειρά του, από μηχανισμός ανάπτυξης, καταντά μηχανισμός οικονομικής «αφαίμαξης» των ανθρώπων. Και στο τέλος της ημέρας, επιβεβαιώνεται ο ιστορικός κανόνας που θέλει τις αυτοκρατορίες, τα κράτη, τις οικογένειες να διαλύονται, όταν δεν μπορούν να θρέψουν τους υπηκόους, τα μέλη τους.

Εύκολες λύσεις σίγουρα δεν υπάρχουν, όταν το σκάφος της οικονομίας βουλιάζει. Από την άλλη όμως, κάθε κρίση αποτελεί και ευκαιρία για τομές και νέες αναπτυξιακές προοπτικές. Ωστόσο «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ» και κυρίως πρέπει να «σπάσεις αυγά για να φτιάξεις ομελέτα». Κατεστημένα δεκαετιών, αδιάκοπο δημοσιοϋπαλληλικό ραχάτι και κοντόφθαλμα ψηφοθηρικά πάθη, δεν αλλάζουν εύκολα. Οι άφθαρτα νέοι διψούν για αλλαγές, απαιτούν τομές, έχουν σηκωμένα τα μανίκια για σκληρή δουλειά, φθάνει οι «καρεκλοκένταυροι» να μετακινηθούν λίγο από τους θρόνους τους και να τους αφήσουν χαραμάδες για να κινηθούν. Οι «γέροι» άφησαν καταχρεωμένες και τις αγέννητες γενιές και επιμένουν χωρίς αιδώ, να «χορεύουν» στις καρέκλες τους.

Η κλασική ιστορία του Καποδίστρια με τις πατάτες, αποκαλύπτει πολλές ξεχασμένες αλήθειες, για την ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, αλλά και του κάθε μεσογειακού λαού. Ο σοφός Καποδίστριας άλλαξε την Ελλάδα, μετατρέποντας τα πάθη του πλιάτσικου, σε αρετές της γεωργίας, μετατρέποντας τους κλέφτες και τους αρματολούς, σε φρουρούς του κράτους. Από την εποχή του Σωκράτη μέχρι και σήμερα, όλα κινούνται μεταξύ της ύψιστης φιλοσοφικής θεώρησης του κόσμου, μέχρι την πιο ταπεινή εξαθλίωση της ανθρώπινης ζωής. Από άγιους που θυσιάζονται για τους συνανθρώπους τους, μέχρι τους άθλιους οι οποίοι πίνουν το αίμα και των παιδιών τους. Και όλα αυτά, με το ακριβότερο τίμημα. Την θυσία στον βωμό της αγάπης. Αλήθεια ποια «Ιφιγένεια» θα θυσιαστεί σήμερα, ώστε να φυσήσει ο άνεμος, που θα κινήσει το καράβι του ξεχαρβαλωμένου κράτους;