Οι νύκτες της καταστροφής

Οι νύκτες της καταστροφής

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 11/5/2014

 

 

«Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» λέει το ρητό και φαίνεται ότι ο θεός τρέλανε τους ηγέτες του τόπου. Σε τρεις μοιραίες νύκτες, «την ώρα που βγαίνουν τα φαντάσματα», ήρθε η οικονομική καταστροφή της Κύπρου. Τρεις τραγικές στιγμές, ανέτρεψαν κόπους δεκαετιών ή καλύτερα απάτες δεκαετιών, πληρώθηκαν σε τρία τραγικά βράδια. Όσοι είχαν την επιμονή και την υπομονή να διαβάσουν την πολυσέλιδη έκθεση της Επιτροπής Θεσμών της Βουλής για την οικονομική τραγωδία, διαπιστώνουν απλά ότι το πολιτικο-οικονομικό σύστημα, ήταν μπάχαλο. Παρανομίες, δωροδοκίες, παρατυπίες, εξωφρενικά μπόνους, αλαζονείες και κυρίως ύποπτο ραχάτι των χρυσοπληρωμένων εποπτικών αρχών.

Η αρχή του κακού, άρχισε όταν η Βουλή μεσάνυκτα και κάτι, ενέκρινε το 1,8 δις ευρώ, από το χρεοκοπημένο κράτος, προς την χρεοκοπημένη Λαϊκή. Και όλα αυτά, ενώ οι μεγαλοτραπεζίτες φώναζαν στο αίθριο του κοινοβουλίου, γιατί οι βουλευτές ήθελαν μειώσουν τα εξωφρενικά ωφελήματα τους. Οι φωνές βουλευτών για περαιτέρω μελέτη του αιτήματος, για το ενδεχόμενο να αφεθεί να χρεοκοπήσει η τράπεζα για να σωθεί ο τόπος, καταπνίγηκαν από τους «σοφούς» της κυβέρνησης και της Κεντρικής Τράπεζας, οι οποίοι βιάζονταν να φορτώσουν τα χρέη στον φτωχόκοσμο.

Μεσάνυκτα και βάλε ο Δημήτρης Χριστόφιας, αποδέχθηκε το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων, με κόστος σχεδόν 4 δις ευρώ προς τις Τράπεζες. Η πλάκα είναι ότι μπορούσε να ζητήσει το ίδιο βράδυ στήριξη για ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών, όπως έπραξε η καταχρεωμένη Ελλάδα. Δηλαδή μια απλή «κουβέντα» στο τραπέζι των ισχυρών, θα γλύτωνε το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Όμως τότε Χριστόφιας και Ορφανίδης δεν μιλούσαν μεταξύ τους, ενώ κάποιες πιο ψύχραιμες φωνές, καταπνίγηκαν στον δήθεν εθνικό στόχο, της στήριξης της μητέρας πατρίδας.

Λίγο πριν το ξημέρωμα ο Νίκος Αναστασιάδης, αποδέχθηκε την πώληση των παραρτημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, με ζημιές πέραν των 3,5 δις ευρώ. Οι τρεις Τράπεζες, χωρίς προσφορές και με άγνωστες φόρμουλες, κατέληξαν στην Τράπεζα Πειραιώς, η οποία ανακοίνωσε λίγο αργότερα κέρδη 3,5 δις ευρώ. Καλά δεν θα μπορούσαν να πωληθούν με λογικές και νόμιμες διαδικασίες και να προσκληθούν Τράπεζες, από όλο τον κόσμο να εκδηλώσουν ενδιαφέρον.

Πριν μερικά χρόνια, σε ανάλογη τραγική θέση με την Κύπρο, βρέθηκε και η Γαλλία, όταν κατάρρευσε η «Λίμαν Μπράδερ», όπως διαβάζαμε σε αναλύσεις για την ευρωπαϊκή οικονομία. Τότε ο «πονηρός» Σαρκοζί μαζί με την «σκοτεινή» Μέρκελ, κατάφεραν με μια σειρά από «αλχημείες» να σώσουν την γαλλική οικονομία, έστω αν τον λογαριασμό τον πλήρωσαν οι λαοί όλης της Ευρώπης. Οι κύπριοι ταγοί τότε νόμιζαν, ότι ζούσαν σε άλλο πλανήτη και δεν τους άγγιζε τίποτα.

Οι εκάστοτε Πρόεδροι της Δημοκρατίας, γυρίζουν τις πρωτεύουσες του κόσμου, επισκέπτονται τις πλατείες των χωριών, μιλούν σε συγκεντρώσεις σωματείων, τελούν εγκαίνια εταιριών και σχεδόν ποτέ δεν αξιολογούν τα αποτελέσματα των ενεργειών τους. Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν «κοιμούνται» στα προβλήματα του τόπου, ώστε να ξυπνήσουν με λύσεις. Τα ίδια και χειρότερα οι Υπουργοί, οι βουλευτές, οι τοπικοί άρχοντες και όλοι οι φιλόδοξοι πολιτικοί του τόπου.

Η κατάρρευση της οικονομίας δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αφού για δεκαετίες η Κύπρος ήταν παράδεισος ξεπλύματος βρώμικου χρήματος. Μετά την καταστροφή του 1974 απολαμβάναμε τα αιματοβαμμένα δολάρια των Λιβανέζων, ακολούθως των Ιρακινών, στη συνέχεια των Γιουγκοσλάβων, πρόσφατα των Ρώσων και κατά διαστήματα μεγαλοαπατεώνων από άλλες γωνιές του πλανήτη. Και όλα αυτά, την ώρα που οι λαοί των χωρών αυτών, λιμοκτονούσαν από την φτώχια και την εξαθλίωση. Όλα είναι κύκλος στην ζωή και όλα εδώ πληρώνονται, έστω και αν ξεχνούμε ότι οι αναντικατάστατοι είναι μόνο στα νεκροταφεία.