Το νερό της ειρήνης και το αέριο του πολέμου

Το νερό της ειρήνης και το αέριο του πολέμου

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9/2/2014

Ο σπουδαίος επιστήμονας από την Σιέρα Λεόνε, μαύρος στο χρώμα, πριν μερικά χρόνια, όταν οι πολιτικοί μας «σχεδίαζαν τζελλαπίες» και οι πολίτες ονειρεύονταν «πετρο-ευρουλάκια», χαμογελώντας σε καφετέρια της Λευκωσίας, έλεγε μεταξύ καφέ και γλυκού: «Εμείς οι πεινασμένοι της Αφρικής, είμαστε πολύ πιο πλούσιοι από εσάς. Έχουμε και πετρέλαιο, έχουμε και διαμάντια, έχουμε και νερό και έχουμε πολλαπλάσια αγαθά από εσάς. Και όμως ο μέσος όρος ζωής είναι τα 48 χρόνια και 1στα 5 παιδιά πεθαίνει πριν γίνει πέντε ετών. Ο λαός πεινά και υποφέρει από εμφυλίους πολέμους και ένα σωρό αρρώστιες». Ποιος ξέρει κατέληξε σκεφτικός ο «παράξενος ταξιδιώτης» αν και εσείς σε λίγα χρόνια την «πατήσετε» όπως την «πατήσαμε» και εμείς.

Ο ξεχωριστός άνθρωπος, δεν φαίνεται να διαψεύδεται μέχρι στιγμής, αφού από την ώρα που εντοπίστηκαν οι υδρογονάνθρακες, από την ώρα που ονειρευόμαστε στο ξύπνιο μας,  δις ευρώ, το μόνο που βιώνουμε είναι ανεργία, φτώχια, κοινωνική εξαθλίωση, ενώ γίναμε και πειραματόζωο των «πολυαγαπημένων» μας ευρωπαίων. Με λίγα λόγια το όνειρο, προς το παρόν, είναι εφιάλτης.

Πριν μερικά χρόνια περιγελούσαμε τους εχθρούς μας «τους φτήρηδες» τουρκοκύπριους και δεν καταδεχόμαστε την λύση του κυπριακού, όπως προβλεπόταν στο σχέδιο Ανάν. Σχέδιο για το οποίο σχεδόν όλοι οι ταγοί του τόπου, μερικούς μήνες νωρίτερα, έτριβαν τα χέρια τους από χαρά. Βασικό επιχείρημα τότε ήταν ότι θα πληρώναμε τους τουρκοκύπριους, ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα έχαναν τις δουλειές τους, ότι θα χάναμε τον τουρισμό μας και άλλα φαιδρά. Σήμερα οι Τούρκοι επιχειρούν να ενώσουν «πραγματικά» την Τουρκία με το ψευδοκράτος. Κατασκευάζουν υποθαλάσσιο αγωγό, ένα εγχείρημα που δεν έχει προηγούμενο παγκοσμίως, ενώ σχεδιάζουν μέσω του αγωγού, να μεταφέρουν ηλεκτρικό ρεύμα και φυσικό αέριο στο κατεχόμενο νησί.

Οι Τούρκοι ονόμασαν το εγχείρημα «νερό της ειρήνης» και μιλούν για το έργο του αιώνα. Φιλοδοξούν να μετατρέψουν τα κατεχόμενα, σε μια πλούσια περιοχή, ικανή να εξάγει γεωργοκτηνοτροφικά προϊόντα σε όλο τον κόσμο. Την ίδια ώρα μας «κλείνουν και το μάτι» και δηλώνουν έτοιμοι να καλύψουν και τις ανάγκες της νότιας Κύπρου. Η πλάκα είναι ότι κατάφεραν να πείσουν και όλο τον κόσμο, για το «αγαθό» έργο που επιτελούν. Και με περισσή ειλικρίνεια ο σκληρός Τάσος Τζιωνής, δηλώνει ότι αδυνατούμε να πείσουμε για το παράνομο του εγχειρήματος, έστω και αν το διεθνές δίκαιο είναι χίλιες φορές υπέρ μας.  

Η δημοσιοποίηση του τουρκικού εγχειρήματος, ήδη προκαλεί πανικό στους ταγούς στην ελεύθερη Κύπρο. Φοβούνται ότι όπως ελέγχουν σήμερα την οικονομία μας οι ξένοι –με τους τροϊκανούς και με τους ξένους μεγαλομετόχους των τραπεζών- έτσι θα ελέγχουν σε λίγα χρόνια την γεωργία και την κτηνοτροφία μας. Τα ψέματα τέλειωσαν, είτε το θέλουμε είτε όχι. Ηττηθήκαμε γι ακόμη μια φορά, μετά την ήττα του 1974. Τότε σκοτώθηκαν μερικές χιλιάδες νέοι, σήμερα φεύγουν από το νησί, πολλές χιλιάδες δυνατά μυαλά, τα οποία πάνε να προσφέρουν σε άλλες χώρες, τα χαρίσματα και τα ταλέντα τους.

«Πατήρ πάντων πόλεμος», όπως λέει και ο Ηράκλειτος και ο πόλεμος, όσο κακά και αν έχει, μπορεί να αναγεννήσει μια κοινωνία και μια πολιτεία. Είναι η ώρα να επικρατήσει η λογική και να τεθεί στην άκρη το συναίσθημα, να πρυτανεύσει η ελπίδα για το μέλλον και να ξεχαστεί το θλιβερό παρελθόν. Οι ώρες είναι κρίσιμες και καλό είναι να θυμηθούμε τα λόγια του Κωστή Στεφανόπουλου, όταν συμβούλευε το δύσκολο 2004, κατά το δημοψήφισμα του σχεδίου Ανάν, να επικρατήσει η λογική και όχι το συναίσθημα. Φαίνεται ότι σήμερα «συνωμοτεί το σύμπαν» και έχουμε ακόμη μια ευκαιρία για να λυθεί το κυπριακό. Και όλα αυτά ελέω φυσικού αερίου και των άδειων δημοσίων ταμείων. Το δίλημμα είναι μπροστά μας. Να δούμε ποιο δρόμο θα επιλέξουμε και που θα μας βγάλει.