Βίρα για Αμμόχωστο, με τις γάτες στα αμπάρια

Βίρα για Αμμόχωστο, με τις γάτες στα αμπάρια


ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29/12/2013

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

«Βίρα τις άγκυρες και βάλε πλώρη» να κινήσει το καράβι, με τα αμπάρια γεμάτα αποσκευές και γάτες, ώστε να φθάσουμε μια ώρα γρηγορότερα στην Αμμόχωστο. Να κτυπήσουμε τις καμπάνες της Αγίας Ζώνης, του Αγίου Νικολάου και των άλλων 363 εκκλησιών, της πάλαι ποτέ βασιλεύουσας. Να αφήσουμε τις γάτες να καθαρίσουν την «πόλη φάντασμα», από τα φίδια, τα ερπετά και τους ποντικούς, όπως έπραξε το 327 η Αγία Ελένη, όταν καθάρισε το ερειπωμένο νησί, λόγω ανομβρίας και ξηρασίας.

Οι αρχιτέκτονες, οι πολιτικοί μηχανικοί και ένα σωρό άλλοι ειδικοί, ετοίμασαν ογκώδεις φακέλους με σχέδια, για την επανεγκατάσταση στην Αμμόχωστο. Σχέδια τα οποία επικαιροποιούνται κάθε φορά που αρχίζουν συνομιλίες για λύση του κυπριακού. Οι Αμμοχωστιανοί πάμπολλες φορές, ετοίμασαν βαλίτσες, ανέβαλαν επενδύσεις, ματαίωναν επιχειρήσεις και σταμάτησαν την ανέγερση σπιτιών, αφού ήταν σίγουροι –λόγω πολιτικών δεσμεύσεων- ότι σε λίγες βδομάδες, θα επέστρεφαν στις «ακριβές» περιουσίες τους.

Οι ιστορίες αυτές δεν είναι καθόλου φανταστικές. Είναι πραγματικές και επαναλήφθηκε πολλές φορές μετά την κατάληψη της πόλης το 1974. Οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν την έρημη πόλη, ως διαπραγματευτικό χαρτί, κάθε φορά που άρχιζαν συνομιλίες για λύση του κυπριακού. Τα πρώτα χρόνια της κατοχής, πρόσφεραν την πόλη ως αντάλλαγμα, για έναρξη συνομιλιών. Εμείς βεβαίως απαντούσαμε όχι στην αμμοχωστοποίηση του κυπριακού και βγάζαμε πύρινους λόγους ότι τα σύνορα μας είναι στην Κερύνεια.

Τα χρόνια πέρασαν, οι Τούρκοι εδραιώθηκαν στο νησί και σήμερα ούτε θέλουν να ακούσουν για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, για επιστροφή της ερειπωμένης Αμμοχώστου, έστω και αν τα ανταλλάγματα είναι «οδυνηρά» για τους ελληνοκύπριους. Κομβικό σημείο αποτέλεσε το σχέδιο Ανάν, όπου μετά την απόρριψη του, άρχισαν οι νομικές «ήττες», για να κατευναστεί η κοροϊδία των ευρωπαίων εταίρων μας, όπως οι ίδιοι διαλαλούσαν.

Ήρθε ο κανονισμός για την πράσινη γραμμή, ο οποίος νομιμοποίησε στην ουσία τις επιχειρηματικές δραστηριότητες στα κατεχόμενα. Ήρθε η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για την επιτροπή αποζημιώσεων των κατεχόμενων, η οποία σπρώχνει προς την λύση του περιουσιακού. Ήρθαν δίσεκτα χρόνια, τα οποία απομυθοποιούν το πολιτικό σύστημα και προκαλούν μια γενική κατάθλιψη.

Οι μόνες σοβαρές και λογικές αποφάσεις για την Κύπρο, μετά την τραγωδία του 1974, φαίνεται ότι λήφθηκαν στην Αθήνα, από τον Μακάριο και τον Καραμανλή, πριν επιστρέψει ο Εθνάρχη τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου στο νησί. Ήταν η απόφαση για ομοσπονδιακή λύση του κυπριακού, ως το λιγότερο κακό, στην απαίτηση των Τούρκων για διχοτόμηση. Ακολούθησαν οι συμφωνίες κορυφής Μακαρίου Ντενκτάς και Κυπριανού Ντενκτάς και έμειναν μερικές πρακτικές λεπτομέρειες, οι οποίες επιβεβαίωσαν ότι ο «διάβολος» κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Τα χρόνια πέρασαν, το συναίσθημα υπερίσχυσε της λογικής, ήρθε το λεγόμενο οικονομικό θαύμα, έγιναν δεύτερες σκέψεις για το ενδεχόμενο επανάληψης εφιαλτικών διχαστικών συνθηκών,  ενώ το καλύτερο ήταν η «ηδονή» της μονοκρατορίας, χωρίς τις «ενοχλήσεις» των τουρκοκυπρίων. Τελικά πέθαναν οι περισσότεροι ελληνοκύπριοι, οι οποίοι γεννήθηκαν στα κατεχόμενα, ο πόθος για επιστροφή, έγινε σύνθημα και σήμερα βρισκόμαστε μπροστά στο παρά νέα, μιας νέας «μικρασιατική καταστροφή», μιας νέας χαμένης πατρίδας.

Οι «πλούσιοι έφτωχευσαν και επείναν» και τώρα αναζητούμε συμφωνία, μέσα σε ένα λαβύρινθο νομικισμών,  για ένα κοινό ανακοινωθέν, το οποίο κατάντησε «τάφος του αγίου Νεοφύτου». Οι ανακατατάξεις στην Τουρκία, ο θυμός των αμερικανών, το μούγκρισμα των Ρώσων, το ανακάτεμα στην Μέση Ανατολή και κυρίως οι κρυμμένοι θησαυροί στο βυθό της θάλασσας, ίσως ανατρέψουν τον πανικό του πολιτικού συστήματος και την κατάθλιψη του λαού. Και ευτυχώς γίνονται ακόμη θαύματα, εκεί που δεν τα περιμένεις.