Κραυγές απελπισίας σε αεικίνητους ηγέτες

Κραυγές απελπισίας σε αεικίνητους ηγέτες

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10/11/2013

Η κραυγή αγωνίας γονιού, στον πεζόδρομο της Λήδρας, αποτελεί κραυγή απόγνωσης χιλιάδων γονιών, για το κατάντημα της πολιτείας, η οποία αντί να στηρίζει, διαλύει τις ψυχές των νέων ανθρώπων. «Ο γιος μου ήταν άριστος μαθητής, έχει πτυχίο με άριστα, έχει μεταπτυχιακό δίπλωμα από την Βρετανία, είχε ένα σωρό χόμπι και δεκάδες καλούς φίλους. Αλλά εδώ και τρία χρόνια είναι άνεργος. Κλαίω όχι γιατί δεν δουλεύει, αλλά γιατί εδώ και τρία χρόνια δεν βγαίνει από το σπίτι και εγκατέλειψε τους φίλους του».

Συνέχεια στις τραγικές ιστορίες από φίλο γυναικολόγο, αλλά και πολλούς γιατρούς, κυρίως στα δημόσια νοσοκομεία. «Αυξήθηκαν δραματικά τους τελευταίους μήνες, οι εκτρώσεις από νεαρά ζευγάρια. Προβάλουν ως μόνη δικαιολογία, την απώλεια της δουλειάς τους. Ντρεπόμαστε λένε, να ζητούμε χρήματα από τους γονιούς μας, οι οποίοι σήμερα πληρώνουν ένα σωρό χρήματα, για το μοναχοπαίδι μας.»

Τραγικές ιστορίες ακούει κανείς και στα νυκτερινά κέντρα,  από νεαρά πανέμορφα κορίτσια, ιστορίες οι οποίες αγγίζουν τα όρια της τρέλας. Ιστορίες που θυμίζουν τις τραγωδίες με τις νύμφες, που μεταφέρονταν με πλοία στην Αμερική, στη διάρκεια της κατοχής στην Ελλάδα. «Ζούμε στην κόλαση της ανεργίας. Έχω ένα σωρό διπλώματα και όμως δεν μπορώ ούτε ένα φόρεμα να αγοράσω. Κάνουμε παρέα με μεγάλους άντρες, λεφτάδες, για να μας κερνάνε τα ποτά και τα φαγητά μας.»

Η απόγνωση των ανθρώπων, ξεκινά και από την διαπίστωση, ότι οι πολιτικοί λένε μεγάλα λόγια, αλλά δεν λαμβάνουν αποφάσεις, για να δώσουν ελπίδα στους ανθρώπους. Η πλάκα είναι ότι οι άνθρωποι στους «καφενέδες» έχουν ευφάνταστες προτάσεις, έχουν πρωτότυπες απόψεις, έστω και αν πολλές κινούνται στην σφαίρα της ουτοπίας. «Να βάλουμε πλαφόν στον πλούτο. Να βάλουμε πλαφόν στις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων. Να βάλουμε πλαφόν στις υψηλές συντάξεις. Να μειώσουμε το όριο αφυπηρέτησης, για να μπορέσουν να βρουν δουλειά οι νέοι. Να καθιερώσουμε τιμητικές διακρίσεις, σε όσους πλούσιους κάνουν μεγάλες δωρεές. Να αναλάβει το κράτος να πληρώνει για τα κοινωνικά παντοπωλεία. Να έχουμε δωρεάν υγεία για όλους.» 

Κάθε ιδέα έχει αξία, όσο εξωπραγματική και αν ακούγεται. Για να γίνει πράξη και να αποκτήσει αξία, θα πρέπει να τεθεί κάτω, να γίνει συζήτηση και το σημαντικότερο, να «κοιμηθούν» πάνω της, άνθρωποι που μπορούν να λάβουν αποφάσεις.  Στις βόρειες ψυχρές χώρες της Ευρώπης, όλοι οι βουλευτές έχουν στα γραφεία τους, ένα μεγάλο και αναπαυτικό καναπέ. Ο λόγος δεν είναι μόνο για να ξεκουράζονται, αλλά για να «κοιμούνται» με τα προβλήματα και να ξυπνούν με σοφές λύσεις, όπως υποδεικνύουν με κάθε σοβαρότητα, οι ίδιοι οι βουλευτές.

Στην Κύπρο οι αντιπρόσωποι του λαού, στην πλειοψηφία τους, ξυπνούν καθημερινώς από τα χαράματα, σπεύδουν στις τηλεοράσεις, μιλούν στα ραδιόφωνα, τρέχουν σε ένα σωρό συνεδριάσεις, παρευρίσκονται σε πολλές εκδηλώσεις και απαντούν σε δεκάδες τηλεφωνήματα. Τα σαββατοκύριακα αποτελούν κάτι από παραπάνω από υποχρέωση, οι ευχές και τα δώρα σε γάμους και βαφτίσια και φυσικά τα συλλυπητήρια σε κηδείες  και μνημόσυνα. Λογικό είναι να μην βρίσκουν χρόνο για να μελετήσουν τα δύσκολα και γεμάτα παγίδες νομοσχέδια, όπως αποδείχθηκε με τις ιλαροτραγικές ιστορίες με το «κούρεμα».

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης, φανατικά εδώ και χρόνια, απολαμβάνει τον μεσημβρινό του υπνάκο και πολύ καλά κάνει. Ωστόσο αυτή η μανία των εκάστοτε προέδρων της Δημοκρατίας, να τρέχουν σε μνημόσυνα, σε εγκαίνια κτιρίων, σε επιχειρηματικές εκδηλώσεις, να πραγματοποιούν ατέλειωτα ταξίδια στο εξωτερικό, δεν αποτελεί και την καλύτερη επιλογή. Απλά δεν αφήνει χρόνο, για να «κοιμηθούν» οι αεικίνητοι ηγέτες με τα προβλήματα του λαού, ώστε να ξυπνήσουν με σωτήριες λύσεις. Και το σημαντικότερο να σχεδιάσουν για τις επόμενες γενιές.