Κλέφτρα ξενιτιά τα παλληκάρια κλέβεις

Κλέφτρα ξενιτιά τα παλληκάρια κλέβεις

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 18/8/2013

Στα 25 μου πήγα στην «μαύρη αραπιά» δούλεψα πάρα πολύ σκληρά, μάζεψα καλά χρήματα, επέστρεψα στο νησί και έφτιαξα μια καλή δουλίτσα, έγινα «μάστρος» στις οικοδομές. Μονόλογος ενός απελπισμένου σήμερα μεσήλικα, ο οποίος ομολογούσε δημοσίως τον πόνο του. Σήμερα οι δουλειές νέκρωσαν, τα παιδιά σπουδάζουν, τα χρέη μας πνίγουν και οι «τοκογλύφοι» των Τραπεζών, το μόνο που ξέρουν είναι να στέλλουν επιστολές με απειλές. Ο άνθρωπος δεν έμεινε στον «πάτο», βρήκε την δύναμη, αναζήτησε διέξοδο και εξασφάλισε συμβόλαιο για νέες δουλειές και πάλι στις αραβικές χώρες. Ο άνθρωπος δηλώνει ικανοποιημένος, αλλά και έντονα προβληματισμένος, αν θα αντέξει τους φοβερούς καύσωνες και τις ατέλειωτες ώρες δουλειάς. Ο καλό νοικοκυραίος συνέχισε τον μονόλογο. Τότε είμαστε νέοι, δεν μας ένοιαζε τίποτα και ούτε και νοιώθαμε κούραση. Σήμερα όμως που άρχισαν τα «πονάκια», θα αντέξουμε άραγε τις σκληρές συνθήκες. Πρέπει να σπουδάσουν τα παιδιά μου και πρέπει να ξεπληρώσω τα δάνεια μου και δεν ανέχομαι να επωμιστούν τα παιδιά μου, τα δικά μου «λάθη».

Στην Αμερική υπάρχει η δουλειά των «κυνηγών κεφαλών», δηλαδή κάποιοι «έξυπνοι» επισκέπτονται τα καλά πανεπιστήμια, συνομιλούν με «έξυπνους» αποφοίτους και τους προσφέρουν αξιοζήλευτες δουλειές. Είτε σε ερευνητικό επίπεδο, είτε σε διοικητικό και μάλιστα με «παχουλούς» μισθούς. Ακόμη και η αυστηρή υπηρεσία μετανάστευσης, προσφέρει αμέσως καθεστώς αμερικανού πολίτη, σε νέους οι οποίοι ξεχωρίζουν για τα χαρίσματα και τις ικανότητες τους. Ανάμεσα τους και ένας από τους πολλούς κύπριους που εργάζονται στην ΝΑΣΑ, ο εξασφάλισε δουλειά, αλλά χωρίς τα απαραίτητα χαρτιά. Η πλάκα έγινε, όταν οι αρμόδιοι πήγαν να τον συλλάβουν για να τον απελάσουν. Μόλις έμαθαν που δουλεύει, του πρόσφεραν υπηκοότητα, χωρίς διαδικασίες.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο πριν μερικά χρόνια, αποφασίστηκε ανάλογη πρακτική, ώστε να σταματήσει η διαρροή των «δυνατών μυαλών» προς την Αμερική. Ωστόσο στην πορεία του χρόνου, φαίνεται ότι οι ευρωπαϊκές «κεφαλές» οδήγησαν την γηραιά ήπειρο, στην ακριβώς αντίθετη πορεία. Εκατοντάδες χιλιάδες μορφωμένοι νέοι, με πανεπιστημιακά διπλώματα, κάθε χρόνο αναζητούν δουλειές, στην Αμερική, την Αυστραλία, τον Καναδά και σε άλλες πλούσιες χώρες. Μεγαλύτερος παραλογισμός, ίσως δεν υπάρχει στην Ευρώπη. Τα κράτη και οι φορολογούμενοι πολίτες, πληρώνουν απίστευτα ποσά, για να μορφώσουν τα παιδιά τους και την ώρα που θα δουλέψουν, για να «αποπληρώσουν» τις εκπαιδευτικές δαπάνες, βρίσκονται κάποιοι «έξυπνοι» και αρπάζουν τους νέους, προσφέροντας τους, απλά δουλειά και μισθό. Η ίδια κατάσταση και στην Κύπρο, όπου σήμερα θυσιάζεται η νέα γενιά, για να πληρωθούν οι αμαρτίες των γονέων τους. 

Ο αιώνιος Στέλιος Καζαντζίδης, ο τραγουδιστής της ξενιτιάς, γίνεται ξανά επίκαιρος. «Κλέφτρα ξενιτιά τα παλληκάρια κλέβεις, μάγισσα κακιά με τα λεφτά μαγεύεις, πάντα μ’ απονιά χωρίζεις μάνες και παιδιά…». Οι νέοι της Κύπρου, τα «δυνατά μυαλά», οι μορφωμένοι, βρίσκονται στο περιθώριο της επαγγελματικής ζωής. Την ίδια ώρα, στις θέσεις κλειδιά της κυπριακής πολιτείας, βρίσκεται ένα τσούρμο «κομματόσκυλα» τα οποία μπήκαν πριν μερικές δεκαετίες με κομματικές ταυτότητες. Πρώτη τους έγνοια, να στήνουν παγίδες στους νέους, ώστε να μην μπορούν να εφαρμόσουν, αυτά που με πολλές θυσίες και τεράστιες δαπάνες, έμαθαν σε ξακουστά πανεπιστήμια. Είναι να κλαις, όταν διαβάζεις ότι δαπανήθηκαν απίστευτα λεφτά, για να εφαρμοστεί η μηχανογράφηση στην δημόσια υπηρεσία, η οποία έπρεπε να ολοκληρωθεί πριν δεκαετίες. Και ότι μπόρεσε να «περάσει» από τα «κόλπα» των διευθυντάδων που δεν ξέρουν ούτε το email, πληρώθηκε στο πολλαπλάσιο και χωρίς να επιτευχθεί ο στόχος, για μείωση της γραφειοκρατίας. Εξαίρεση τα Κέντρα Εξυπηρέτησης του Πολίτη, τα οποία φαίνεται να επιτελούν θαύματα.

Η εσχάτη πλάνη, χείρον της πλάνης με τα κομπιούτερ, αποτελεί η επέκταση του ορίου αφυπηρέτησης στο 65^ο έτος της ηλικίας. Οι «παλιοί» οι οποίοι φόρτωσαν με δυσβάστακτα χρέη και τις αγέννητες γενιές, θα παραμείνουν για ακόμη πέντε χρόνια, στις «χρυσές καρέκλες» τους, εμποδίζοντας χιλιάδες νέους να βρουν μια δουλίτσα, για να αρχίσουν την ζωή τους και να εκπληρώσουν κάποια από τα όνειρα τους. Τραγική είναι και η συνέχιση της εργοδότησης αναντικατάστατων συνταξιούχων, οι οποίοι «κλέβουν» το μέλλον και τις ελπίδες αδιάφθορων νέων. Είναι να τρελαίνεσαι, όταν ακούς για τις «χρυσές» συντάξεις ορισμένων προνομιούχων, την ώρα που οι μισοί συνταξιούχοι, ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας, με συντάξεις πείνας. Αν γίνει η σύγκριση των προνομιούχων συντάξεων, με τους μισθούς των νέων, είναι τότε που σε πιάνουν τα κλάματα, με την υποκρισία της καθωσπρέπει κοινωνίας μας. Το μόνο σίγουρο τελικά, είναι ότι τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από αναντικατάστατους.