Φτάνει πια, δεν θέλουμε άλλους ήρωες
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 11/8/2013
Πριν αρκετά χρόνια, ένας αληθινός φιλέλληνας, διπλωμάτης ισχυρής χώρας,
εραστής του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη και ιδεαλιστής χριστιανός, θέλησε να
κάνει μια «καλή πράξη». Μετέβη στην Καρπασία, συνάντησε τους απομονωμένους, τότε,
εγκλωβισμένους, άκουσε τα προβλήματα τους και θέλησε να προωθήσει για επίλυση
αρκετά από αυτά. Κάλεσε στο γραφείο του, σχεδόν όλους τους εμπλεκόμενους,
πολιτικούς, τεχνοκράτες και «λεγόμενους» φίλους των εγκλωβισμένων, για να
ακούσει τις απόψεις τους. Ωστόσο δεν μπόρεσε να βγάλει άκρη, με τις
αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις και τα αλλοπρόσαλλα αιτήματα.
Ο άνθρωπος εξοργίστηκε με τον πείσμα των «φίλων» να καταγγείλουν την
Τουρκία και την απροθυμία τους, να βοηθήσουν τους βασανισμένους Καρπασίτες. Και
άφησε κατά μέρος την διπλωματική αβρότητα και μίλησε ωμά στους χάσκοντες «αγωνιστές».
Αν το μόνο που θέλετε είναι και άλλους νεκρούς ήρωες, συνεχίστε να κτυπάτε το
κεφάλι σας, στον τοίχο των συναισθημάτων. Τελικά οι εγκλωβισμένοι παρέμειναν στην
μιζέρια τους και βιώνουν μέχρι και σήμερα, τον τρόμο της κατοχής. Ο διπλωμάτης
λίγο αργότερα έφυγε από το νησί και έμειναν οι λεγόμενοι «φίλοι» των
εγκλωβισμένων, οι οποίοι συνεχίζουν να παλεύουν για μια θεσούλα στην Βουλή και
στην τοπική αυτοδιοίκηση, με όπλο τις δήθεν «καλές υπηρεσίες» τους, προς την
πατρίδα.
Η Κύπρος γέμισε από αγάλματα και προτομές ηρώων, δηλαδή ανθρώπων που είτε
σκοτώθηκαν ηρωικά, είτε θυσιάστηκαν «μπαμπέσικα», στο όνομα μιας νεφελώδους
ιδέας, την οποία η συντριπτική πλειοψηφία των ηρώων, την γνώριζε ως σύνθημα. Οι
μόνοι κερδισμένοι, τελικά ήταν οι «μικροαπατεώνες» οι οποίοι «απέφυγαν» με
διάφορα τερτίπια τον πόλεμο. Κερδισμένοι διαχρονικά είναι και οι διάφοροι
«πολιτικάντηδες» οι οποίοι αντλούν δόξα και ψήφους, σε θριαμβευτικά μνημόσυνα,
με ψεύτικες και μίζερες ομιλίες. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ερινύες, οι ενοχές
και οι τύψεις, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα ξεπουλούσαν στα ζάρια όλη την
Κύπρο.
Στους δρόμους της Μπρατισλάβας, πρωτεύουσας της Σλοβακίας, βλέπεις συχνά
πυκνά, αγάλματα εργατών, σε διάφορα δύσκολα επαγγέλματα, μιας άλλης εποχής.
Στην Κύπρο το μόνο που βλέπεις στους δρόμους, είναι προτομές και αγάλματα
ανθρώπων οι οποίοι κρατούν όπλα και σκοτώθηκαν σε διάφορες μάχες. Εξαίρεση
αποτελεί το άγαλμα της μάνας στο Παλαιχώρι και κάποια άλλα αγάλματα ανθρώπων
που πέθαναν εν ειρήνη, αλλά σχετίζονταν με πολιτικούς αγώνες για την ελευθερία
της πατρίδας.
Η απλή απορία είναι γιατί θα πρέπει να τιμούμε μόνο ανθρώπους, που έπεσαν
στα πεδία των μαχών και δεν τιμούμε ανθρώπους που θυσίασαν ολόκληρη την ζωή
τους, προσφέρονταν στον συνάνθρωπο τους. Γιατί να μην τιμούμε ανθρώπους, οι
οποίοι αποκάλυψαν οικονομικά σκάνδαλα, γιατί δεν τιμούμε δημοσίους υπαλλήλους
που τερμάτισαν καρτέλ της οικονομικής ολιγαρχίας, γιατί να μην τιμούμε
ανθρώπους που σώζουν νέους από τα ναρκωτικά, γιατί να μην τιμούμε τους τίμιους
μεροκαματιάρηδες που αναδεικνύονται «αληθινοί» άνθρωποι.
Καλό θα ήταν να φτιάξουμε και στην Κύπρο ένα μνημείο αγνώστου στρατιώτη και
τα χρήματα που θα περισσεύσουν για τα «απίστευτα σε καλλιτεχνία» μνημεία, να
χρησιμοποιούνται για το φαγητό των καταφρονεμένων και τα σχολεία των παιδιών. Αν
αντικρίσει κανείς το όλο θέμα, με την ψυχρή λογική, θα πρέπει να παραδεχθεί ότι
μόνο ήττες είχαμε στα πεδία των μαχών. Ξεκίνησε ο αγώνας του 1955 για την ένωση
με την Ελλάδα και κατέληξε το 1960 σε ανεξαρτησία. Είχαμε τις μάχες του 1963-64
και το μόνο που καταφέραμε ήταν η «πράσινη γραμμή». Είχαμε το πραξικόπημα του
1974 και μόνο το οποίο έφερε, την κατοχή της μισής Κύπρου. Πληρώνουμε
δισεκατομμύρια ευρώ, για να διατηρούμε στρατό και το μόνο που πετύχαμε είναι
θανατηφόρα ατυχήματα, τραγωδίες και καταγγελίες για μίζες. Το χειρότερο είναι την
διάλυση των ψυχών εκατοντάδων νέων και η οργή χιλιάδων ενήλικων, οι οποίοι ζουν
με το φόβο του στρατοδικείου και των προστίμων που δεν μπορούν να πληρώσουν.
Άμυνα και διπλωματία, είναι δίδυμα αδέλφια, λένε αυτοί που ξέρουν. Μήπως
είναι καιρός να μετακινηθούν σημαντικές δαπάνες από την Εθνική Φρουρά, στο
Υπουργείο Εξωτερικών. Μήπως είναι κατάλληλος ο χρόνος, να φτιάξουμε και στην
Κύπρο μια σοβαρή σχολή διπλωματίας; Επιτέλους να κάνουμε και ένα πείραμα,
ενισχύοντας το οπλοστάσιο της διπλωματίας; Τα πειράματα με τους S-300, τα επιθετικά ελικόπτερα, τους
πυραύλους και τα άλλα πανάκριβα οπλικά συστήματα, απέτυχαν παταγωδώς ενώ το
μόνο που άφησαν πίσω τους, ήταν θανάτους, καταγγελίες για μίζες και φτώχια
στους πολυβασανισμένους πολίτες. Η οικονομική κρίση, επιβάλλεται να γίνει
ευκαιρία για τολμηρές πατριωτικές αλλαγές, που θα στηρίζονται στην λογική και
όχι στο συναίσθημα.
Σχόλια