Μόνη ελπίδα για το αύριο το φιλότιμο των Κυπρίων

Μόνη ελπίδα για το αύριο το φιλότιμο των Κυπρίων

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7/7/2013

  

Á «Ποιοι καθηγητές μπορεί να δουλέψουν το καλοκαί-

ρι εθελοντικά, προσφέροντας δωρεάν μαθήματα σε

ένα παιδί;», ήταν η ερώτηση του διευθυντή, στο σύλ-

λογο των εκπαιδευτικών του σχολείου. Τα περισσό-

τερα χέρια σηκώθηκαν, αφού η υπόθεση αφορούσε

παιδί χωρισμένων γονιών, με μητέρα καρκινοπαθή,

το οποίο δεν μπόρεσε να πάρει τη βάση, για να προ-

βιβαστεί στην επόμενη χρονιά. Η μητέρα με πολλή

ταπείνωση, πήγε στον διευθυντή για να παρακαλέσει

να αφήσουν το παιδί της, το οποίο να σημειωθεί είχε

και μεγάλο αριθμό απουσιών, να παρακαθίσει σε εξε-

τάσεις τον Σεπτέμβριο. Η γυναίκα, η οποία ζει με τα

επιδόματα προνοίας, ανέφερε στον διευθυντή ότι

κατάφερε να μαζέψει μερικές εκατοντάδες ευρώ,

για να παρακολουθήσει φροντιστήρια το παιδί, όλο

το καλοκαίρι. Η ανακοίνωση της προσφοράς, προκά-

λεσε μεγάλη χαρά στη μάνα, η οποία μέσα από το

δράμα της, βρήκε χέρι βοηθείας.

 

 

Á Πριν από μερικές μέρες είχαμε και τη συγκινητική

προσφορά του Υπουργείου Υγείας και της χρεοκοπη-

μένης Κύπρου, προς ένα βρέφος μερικών ημερών,

παιδί παράνομων μεταναστών στην Κύπρο. Το βρέ-

φος γεννήθηκε με καρδιακά προβλήματα και μετα-

φέρθηκε επείγοντος στο Ισραήλ για θεραπεία. Σε έ-

να άλλο επίπεδο, βουλευτές χωρίς μεγάλες περιου-

σίες, καθημερινώς πληρώνουν το φαγητό πολλών αν-

θρώπων, οι οποίοι δεν μπορούν να αγοράσουν ούτε

το γάλα των παιδιών τους. Ακόμη απελπισμένοι άνερ-

γοι άνθρωποι, δεν σταματούν τα τηλέφωνα και τα πα-

ρακάλια, στους βουλευτές για μια οποιαδήποτε δου-

λειά. Και σε χαμηλότερο επίπεδο, μέλη συνδέσμων

γονέων, επιτελούν μικρά θαύματα, στηρίζοντας ψυ-

χολογικά αλλά και υλικά, εκατοντάδες οικογένειες, οι

οποίες ζουν σε φοβερή φτώχια. Ανάλογες χιλιάδες

συγκινητικές ιστορίες μπορεί να ακούσει κάποιος α-

πό δεσποτάδες, παπάδες και άλλους ανθρώπους της

Εκκλησίας. Φυσικά όλα γίνονται μακριά από τα φώτα

της δημοσιότητας και ούτε κουβέντα φυσικά, για δια-

φήμιση της φιλανθρωπίας. Τελικά μόνο το φιλότιμο

των ταπεινών ανθρώπων, θα σώσει αυτό τον τόπο. Οι

πολυθρύλητοι επώνυμοι ταγοί, της πολιτικής ελίτ και

του οικονομικού κατεστημένου, το μόνο που προ-

σφέρουν μέχρι σήμερα είναι σκάνδαλα, ατιμωρησία,

θλίψη και πόνο.

 

 

Á Η άλλη πλευρά του νομίσματος, εξακολουθεί να είναι

ζοφερή και θλιβερή. Οι διευθυντές των Τραπεζών,

πολεμούν για να μην περικοπούν οι «βασιλικοί» τους

μισθοί και τα «πριγκιπικά» τους μπόνους. Οι τράπεζες

μείωσαν σχεδόν στο ήμισυ τα καταθετικά επιτόκια, ε-

νώ άφησαν ουσιαστικά αμετάβλητα τα δανειστικά ε-

πιτόκια, δηλαδή ουσιαστικά υπερχρεώνουν και «κα-

τακλέβουν» τους πελάτες τους. Αυτές τις ημέρες α-

ποκαλύφθηκαν και απάτες ακόμη και με τις κατεχό-

μενες περιουσίες. Πλούσιοι με περίεργες διαδρομές

χρημάτων και άνθρωποι του υπόκοσμου, αγοράζουν

από απελπισμένους πρόσφυγες, τις περιουσίες τους

στα Κατεχόμενα, έναντι πινακίου φακής, για να τις

πωλήσουν αργότερα, στην επιτροπή αποζημιώσεων

των Κατεχομένων, εξασφαλίζοντας φυσικά ένα καθό-

λου ευκαταφρόνητο κέρδος. Ανάλογες εξωφρενικές

ιστορίες μπορεί να ακούσει κανείς από χιλιάδες ερ-

γαζόμενους, οι οποίοι σιωπούν όχι μόνο στις ληστρι-

κές αποκοπές μισθών, αλλά και στις απαιτήσεις των

αφεντικών, οι οποίοι νομίζουν ότι είναι μικροί θεοί,

βλέποντας τις στατιστικές της ανεργίας να εκτοξεύο-

νται στα ύψη.

 

 

 

Α Η κοινωνία πορεύεται σε κακοτράχαλα μονοπάτια, η

οικονομική δυσπραγία φέρνει ψυχολογικά αδιέξοδα,

ενώ η εγκληματικότητα ακολουθεί τη δική της τρελή

πορεία. Το πολιτικό κατεστημένο, με τα δεσμά των α-

μαρτιών του παρελθόντος και δεμένο στα απόνερα

του πολιτικού κόστους δεν φαίνεται να αντιλαμβάνε-

ται την ταχύτητα, με την οποία πέφτει σε βάραθρο η

Πολιτεία. Με βήματα χελώνας συσκέπτονται οι ταγοί,

επιβεβαιώνοντας τον κανόνα ότι δεν σκέφτονται. Οι

δύο μεγαλύτερες τράπεζες είναι ουσιαστικά κλει-

στές εδώ και μήνες και όμως ακόμη δεν απολύθηκε

ούτε ένας υπάλληλος, ενώ οι μισθοί παραμένουν στα

ύψη. Οι διευθυντές των τραπεζών ακόμη δεν κατά-

λαβαν ότι οι «γάιδαροι» –κατά την ιστορία του Χότζα–

όταν εκπαιδευτούν να μην τρώνε «ψοφούν», άρα θα

χάσουν και αυτοί τους «γάιδαρους» που δούλευαν α-

τέλειωτες ώρες, για να πληρώνουν τα πανάκριβα ε-

πιτόκια των χρεών τους. Οι δήμαρχοι εξακολουθούν

να «κλαψουρίζουν» γιατί δεν έχουν χρήματα, αλλά

κανένας δεν σκέφτεται ότι θα πρέπει να συνενωθούν

τα «βασίλειά» τους και επιτέλους κάποιοι άρχοντες

να συνταξιοδοτηθούν. Τα ίδια και χειρότερα στη δη-

μόσια υπηρεσία, τους ημικρατικούς οργανισμούς, τις

ανεξάρτητες υπηρεσίες, την Αστυνομία και την Εθνι-

κή Φρουρά, όπου οι «στρατηγοί» θα ξεπεράσουν σύ-

ντομα τους «στρατιώτες».__